Nood breekt wet

De volgende dag reed ik terug naar Bagh, waar ik opnieuw mijn intrek nam in het AZG-tentenkamp. Aan de tafel in de fouragetent vertelde Martin, Engelse verpleger, me een paar dagen later hoe moeilijk het soms was om vrouwen te onderzoeken. Hij had een wat ongelukkige achternaam voor een lid van het medische korps: Dood.

Natuurlijk moesten ze bij een bezoek aan het ziekenhuis, half dood of niet, altijd vergezeld zijn van hun man, tot in de operatiekamer toe, zette Martin Dood de zaken op een rijtje. Maar dan rees er nog altijd het probleem van het onderzoek: alleen een vrouwelijke arts mocht de patiënte onderzoeken. Vaak kon dat niet omdat er nu eenmaal niet veel vrouwelijke artsen waren. Soms gebeurde het ook dat bloedtransfusies of bepaalde, voor hun vrouwen levensnoodzakelijke onderzoeken door hyperreligieuze mannen werden geweigerd. Wat deden de AZG-dokters en verplegers in zulke geval?

,,Het is al gebeurd dat de lokale ziekenhuisstaf de patiënte in dat geval liet sterven’’, zei Martin. ,,Maar daar zal ik nooit in meegaan. Nood breekt wet. Een mensenleven is het enige wat dan telt. Mijn beroepsethiek vereist dat.’’

In het overgrote deel van de gevallen, zo vertelde Martin, gingen de mannen met zijn aanpak akkoord: ,,Over de hele wereld redeneren mensen vanuit hetzelfde gezond verstand. En als er dan toch al eens een uitzondering opduikt, dan weiger ik te plooien voor dat soort ideeën.’’