Wondertje is gisteren voor de eerste keer naar de onthaalmoeder geweest. Oemi, zijn vaste oppas, kan deze week namelijk niet en zomaar onverhoeds een week vakantie aanvragen is problematisch in deze tijden van werkhectiek. Gelukkig had buurvrouw én onthaalmoeder Gitte net deze week een plaatsje vrij.

Bovendien is het goed voor zijn sociale ontwikkeling, hielden we onszelf voor. Spelen met leeftijdgenootjes zal hem leren speelgoed te delen, wapent onze Adam tegen de harde kinderwereld die hem in de kleuterschool te wachten staat en ontwikkelt zijn verbale vaardigheden. Kortom, alleen maar voordelen.

Maar toch lag papa de avond voor de grote dag te woelen in zijn bed. Zou Adam niet in tranen uitbarsten? Zou hij zich niet de hele dag ongelukkig voelen tussen die wildvreemde kinderen? Zou ik genoeg beton over mijn hart kunnen gieten om dat droevige gezichtje met de omgeplooide onderlip te negeren?

Met een bezwaard gemoed legde ik de zes meter naar de voordeur van onthaalmoeder Tinkerbell af, een vrolijk brabbelende Adam aan mijn rechterhand. Onze kleine flurk had zijn knalrode jasje nog niet uit of hij spurtte al naar de andere hummels en begon een heel verhaal te vertellen. Blijkbaar verstaan peuters elkaars brabbeltaaltje zonder problemen, want binnen de kortste keren was hij helemaal 'ingeburgerd' en was papa al 'vergeten'.

Op de een of de andere manier was zijn reactie lichtjes teleurstellend...

Omdat beelden soms meer zeggen dan woorden, ga ik het hierbij houden :)

Een grote spiegel op de grond gezet en de blinkende verchroomde buis van een stofzuiger. meer heeft onze kleine pruts niet nodig om een ordinaire huiskamer om te toveren tot een wonderlijk spiegelpaleis. De gekke snoeten krijg je er gratis bij.

Adam heeft sinds kort een nieuw favoriet stuk speelgoed. geen auto of rammelaar uit de speelgoedwinkel, geen beer of knuffel,... Neen, Adam amuseert zich tegenwoordig rot met de vloertrekken (de aftrekker in algemeen Vlaams).

Zodra hij er eentje te pakken krijgt, loopt ie er de hele dag mee rond te slepen. Op de meest onmogelijke plaatsen duikt hij op met dat - naar zijn normen - gigantische schoonmaakinstrument in zijn handjes. Om de haverklap blijft hij overigens achter een meubelstuk haken en valt hij pardoes op de grond. Ook deuropeningen passeren is geen sinecure, het vergt regelmatig een worstelpartijtje vooraleer die vloertrekker stopt met dwarsliggen.

We hebben al eens geprobeerd om een borsteltje op kinderformaat in zijn handjes te stoppen, maar dat weigert hij steevast. met een minachtend trekje om de lipjes. Waarna hij vastberaden verder hobbelt met dat onhandelbare tuig achter hem aan. Adam, de nieuwe man met een missie.

De vloeren worden er in elk geval schoon van...

Een paar dagen geleden besloot wondertjes lichaamstemperatuur een gooi te doen naar het kookpunt voor water. Het begon met 39,5 graden op zondagnacht, waarna het kwik twee dagen lang jojo speelde met een huiveringwekkende uitschieter tot 40,7°. Verontruste mama en papa dus met Adam naar de kinderarts.

Over het algmeen droeg ons manneke zijn ziekte met bewonderenswaardige kalmte, hij bleef vrolijk zijn brabbeltaaltje rond strooien en flink spelen met alles wat er aan interessants te ontdekken was. Maar eenmaal in het dokterskabinet kwam het aapje in hem boven. Letterlijk dan; luid krijsend probeerde hij op zijn papa te klilmmen. Hij begon te kronkelen zodra de dokter nog maar een vinger naar hem uitstak.

Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat de dokter zeer blij is dat Adam niet onder haar reguliere patiëntjes valt.

Het reclamegeneriekje voor de nieuwe VTM-serie Jes is in onze huiskamer een waar evenement geworden. Adam is er namelijk zot van. Niet van het verhaal van een jonge vrouw die haar geluk gaat zoeken in de bruisende hoofdstad van dit land. Van twijfel over de juiste keuzes in het leven of over de zoektocht van ons allen naar een schijntje geluk snapt onze kleine flurk nog niks. En dat is maar goed ook...

Nee, Adam is dol op het bijhorende melodietje Jungle Drum van Emiliana Torrini (http://www.youtube.com/watch?v=-alcHfwHY5A). Hij schudt enthousiast zijn kopje heen en weer, zijn armpjes en bovenlichaam wiegen door de lucht en hij huppelt van het ene voetje op het andere.

Voorlopig is Adam dan nog wel een tegeldanser. Maar als hij mama's maatgevoel heeft, verovert ie zonder twijfel ooit nog eens aan dansvloer...

Sinds hij zo'n beetje behoorlijk kan brabbelen, test Adam graag de mogelijkheden van zijn stembanden uit. Eerst schipperde hij onvermoeibaar heen en weer tussen de hoge tonen. Op gegeven moment vreesden we zelfs dat ie honden zou gaan lokken met zijn schrille gekraai.

Maar tegenwoordig heeft hij een nieuw kunstje. Flurkje laat zijn stem dalen en gooit er - een beetje grommend - allerhande klanken uit. Hij klinkt een beetje als de hyperjonge versie van zo'n langharige metalzanger. Ik beeld me wel in dat zijn teksten niet zouden gaan over dood, hel en doemenis; maar over spelen in zijn park, lekker gooien met eten en wilde paardjes rijden op mama's knie.

Misschien moet ik hem maar eens introduceren bij een aantal vrienden van me. Met wat geluk kan ie dit jaar nog op de affiche van Graspop.

De sofa's van oemi zijn verboden terrein voor onze kleine onderzoeker. De zachte kussens zijn immers een moers voor zijn kleine voetjes en avontuurlijke peuters kunnen diep en hard vallen.

Niet dat Adam zich iets aantrekt van ons verbod. Hij begrijpt de uitroep Nee! wel en trekt zich dan eventjes verongelijkt terug. Meteen daarna stormt hij weer op de zetels af, licht zijn beentje op en voor je het weet staat hij rechtop in de zetel. De onvervalste deugnietengrijns op zijn smoeltje maakt het mama en papa, of iemand anders die het opvoedend gezag moet uitdragen, wel heel moeilijk om de vereiste graad van strengheid in de stem te leggen. Op een kijvend uitgestoken vinger reageert hij door heel branie-achtig op en neer te paraderen, nog steeds met deugnietengrijns.

Meestal eindigen deze escapades met een zwaai weer op de grond, waar dan met een pruillipje verder wordt gespeeld met auto, beer of plastic bal.

Maar zijn oogjes loeren ondertussen naarstig naar een nieuwe kans...

Onze kleine flurk loopt al enkele dagen ziekjes rond. Zijn hoofdje is warm van de koorts, zijn oogjes staan waterig en hij verliest nog meer vocht dan normaal. Alleen is de overstroming deze keer afkomstig van zijn neusje. Een gestage stroom doorzichtig slijm (met af en toe een dikke snotpiet) loopt uit zijn neusgaten en druppelt via zijn tutter of kin op de vloer of het tapijt. Een echt slakje onze Adam.

Gelukkig zijn er mama, oemi, papa en Kleenex om al te grote lekkage te voorkomen. Maar zo'n droog, schurend papier op je neus is helemaal niet fijn. Dus moet je heel fel tegenstribbelen en je in allerlei bochten wringen om uit die greep te ontsnappen. En als ze je eenmaal hebben losgelaten, schudt je een sprintje uit je kleine beentjes om aan hen te ontsnappen. Onder tafels, stoelen en kasten kruipen voorkomt bovendien een snelle inrekening. Zo ontwikkelt zich op den duur een spelletje Pak Adam.

Wie zei er ook alweer dat ziek zijn niet leuk kan zijn?

Dit weekend trokken mama en papa met Adam de boer op. Letterlijk dan. Bij een bevriende schapenboer hadden de ooien de afgelopen week zeer hun best gedaan, met als gevolg zo'n 30 witte en zwarte brokjes pluizige schattigheid. 'Waar kan onze kleine natuurliefhebber de eerste zonnige dag van het jaar beter spenderen dan tussen zulke aaibare beestjes?', vroegen wij ons af. Dus flurkie ingepakt met muts, sjaal, jas en een stel rubberlaarzen en klaar was ie om het erf te betreden.

De eerste verkenningsronde tussen Adam en de lammetjes was geen onverdeeld succes. Hij was niet echt overtuigd van de knuffelbaarheid van die opdringerige witte wezens, zij waren vooral teleurgesteld omdat hij geen melk gaf.

Zijn ietwat bedenkelijke en afwijzende blik veranderde zeer plots toen hij de reusachtige tractor van boer Joris in de gaten kreeg. Na een grondige inspectie van de banden en wielen liet hij zich maar al te graag in de cabine tillen. Tijdens het korte ritje over het erf klonk zijn gekraai van pleizer soms boven de motor uit.

Een echte jongen die bengel van ons....