We hadden een origineel plan (allez, wij vonden het origineel). Een dubbele achternaam voor ons wondertje: Janssens-Fraihi. Het klonk leuk, een vleugje mediterraanse zonneschijn op een klomp Vlaamse klei. Je kindje van bij het begin iets van mama en papa meegeven. Goh, het klonk zelfs hip en multicul! ;)

Maar de administratie besliste er anders over. Volgens de meneer achter het loket mogen alleen Spanjaarden een dubbele naam opgeven in België. Het beetje Spaans bloed dat sinds de 16de eeuw door de aderen van mijn moeders familie stroomt, bleek niet genoeg te zijn - te veel verdund waarschijnlijk.

Wondertje zal dus Fraihi heten. Dat heeft Hind uiteindelijk wel verdiend in die negen maanden...

Verstoppertje spelen is zonder enige twijfel wondertjes favoriete bezigheid. Dan houdt hij zich muisstil, niks aan hem beweegt nog. Als hij al ademde, dan zou hij hem nu inhouden van de spanning. Hij kruipt helemaal weg in een hoekje (rechts is zijn favoriete plekje) en het lijkt alsof een deel van de buik leeg staat.

Dit is het sein voor papa: zoek mij!!!

Met voorzichtige vingers begin ik mama's buikwand af te tasten. Niet meteen op die bobbel die zijn aanwezigheid verraadt uiteraard - dat zou flauw zijn. Even lijken mijn zoekende vingertoppen in het ijle te tasten (wondertje begint al geluidloos te kraaien van de pret) om dan plots een voetje of een handje vast te pakken.

Geen reactie (misschien heeft paps het niet door).

Maar nee hoor. Paps houdt koppig vol, en na wat porren en kietelen begint wondertje aan zijn volgende topper in het grote amusementspark van mama's buik. Zwaaiend en schoppend heen en weer glijden.

Vroeger - in mijn stoer(der)e dagen - durfde ik al wel eens aan een stel toogvrienden verklaren dat ik alleen maar kinderen wou als het een tweeling zou zijn. Het moest dan ook nog eens een twee-eiige tweeling zijn - meisje en jongetje. Kreng en Krapuul zouden ze heten, kwestie van meteen hun karakter te vormen. Gelach alom, een makkelijk succesje op een doodbloedende vrijdagavond.

Gelukkig voor mijn nageslacht was ik toen nog overtuigd kinderloos. Vandaag de dag zou ik er echter zonder al te veel moeite mee wegkomen.

Ploegend doorheen tientallen namenlijsten en sites met "hippe en unieke babynamen" kwam ik de volgende pareltjes tegen (om verwarring te voorkomen heb ik ze een passend kleurtje gegeven).

Albiona, Bahrein, Bru, Caesar, Edelweiss, Latino, Mona-Lisa, Mexx, Mingus, Naturelle, Poen, Testimony, Thorgal, Rolex, Vitaline, Zoen, Zoet en Zorro.

Anderen luisteren dan weer naar Tomasz, Veera, Frijja of Qwinten. Leuk hoor, kan je meteen de rest van je leven spenderen met de juiste schrijfwijze van je naam uit te spellen.

Ben ik nu de enige die het vreemd vind dat ouders hun allerindividueelste drang naar originaliteit op de kap van hun kinderen willen botvieren? Al kan je je de vraag stellen hoe origineel het is je zoon of dochter te vernoemen naar een land, horlogemerk of stripfiguur. Misschien hebben die kinderen later zelfs helemaal niet de behoefte om op die manier boven de massa uit te steken. En dan moeten ze betalen om Jan, Lies, Tom of Sofie te heten.

Aan de ander kant, van mij mogen ze. De zoektocht tussen die tienduizenden voornamen wordt er een stuk grappiger op...

Hind moet veel wandelen in haar laatste maanden zwangerschap. Dat houdt de bloedsomloop gaande en voorkomt wintertenen en opgezwollen voeten. Omdat de bijna-vriestemperaturen niet meteen passen bij haar levensbehoefte aan warme gezelligheid en zonnige plekjes, besloten we om rondjes te gaan lopen in het dichtstbijzijnde overdekte koopcentrum.

Little did we know...

Sinterklaas hield net die dag spreekuur in de regio en uiteraard had ook hij een warme schuilplaats gezocht. Honderden vaders en moeders stonden in dikke rijen aan te schuiven met hun kroost - die inmiddels diverse stadia van ongeduld en balorigheid had bereikt. Geblèr en gejoel overstemden de hitgevoelige muzak, time-is-money-opvoeders probeerden op slinkse wijze voor te steken, volgepakte kerstinkopers wurmden zich tussen de wachtenden door en enkele ondernemende ukjes - stoute kindjes, bang voor de roe? - probeerden regelmatig te ontsnappen aan het ouderlijke oog. Een janboel van jewelste dus.   

Maar het ergste moest toen nog komen. Plots verkondigde een vriendelijke vrouwstem dat "de Sint helaas dringend moet vertrekken en dus niet alle kindjes meer kan zien". De diepe droefnis en het onbegrip op de gezichtjes waren met geen pen te beschrijven. Sta daar maar eens als ouder, terwijl 's werelds grootste kindervriend jouw nakomeling(en) in de steek laat zonder dat je er iets aan kan verhelpen. In de betraande ogen van heel wat kindertjes was te lezen dat het geloof in mama en/of papa al een eerste knauw had gekregen. Dat worden later moeilijke pubers...

Ik heb met wondertje een stilzwijgende afspraak gemaakt: hij krijgt Sint en Piet netjes aan huis bezorgd.

Het is een fenomeen van deze tijd, praatgroepen. Je kan het zo gek niet bedenken of er bestaat wel een kringetje van mensen die wekelijks of maandelijks gaan kletsen over een of ander fenomeen. Al krijgen ze wel concurrentie van het internet, waar je stilaan een ware wildgroei van fora kan opmerken. Iedereen kan voortaan zijn mening delen met de wereld, het summum van de vrije meningsuiting. Alleen jammer dat er op het merendeel van de sites en fora nauwelijks enige controle is op het waarheidsgehalte van de berichten.

Een kleine bloemlezing:

* Bruin bier drinken is goed voor de borstvoeding

* Vroeggeboorte kan veroorzaakt worden door seks in het derde kwartaal, ruzies, jaloerse vriend(inn)en, zwemmen,...

* Wie last heeft van zure oprispingen tijdens de zwangerschap krijgt een kindje met veel haar

* Als je navel uitpuilt, krijg je een jongen, als je gezicht ronder en voller wordt krijg je een meisje

* foetussen kunnen infecties oplopen van sperma

Je kan als aanstaande ouder dus beter alle info eens dubbelchecken vooraleer je je zorgen begint te maken omwille van (vermeend) schadelijk gedrag.

Maar goed dat ik als redacteur gewend ben om alles kritisch te benaderen. ;)

Een bevriend koppel vertelde me eens dat er geen betere relatietest bestaat dan samen een kast van den Ikea in elkaar te zetten. Als koppel moet je - volgens die vrienden - minstens éénmaal samen het hoofd hebben geboden aan een boekje vol warrige instructies, niet in elkaar passende onderdelen en een zakje met 35 verschillende vijzen die eigenlijk allemaal op elkaar lijken. Als je na dat alles nog steeds samen bent, kan je alles aan en zijn jullie voor elkaar gemaakt.

De babykamer van wondertje telt één Ikea-kast. Eén.

Ik mag hierbij dus met gepaste trots verkondigen dat wij glansrijk geslaagd zijn voor die beruchte relatietest. We zijn wel samen die leuke kast gaan kiezen. Maar ik heb ze met iemand ànders in elkaar gezet; Hinds moeder in dit geval (waarvoor dank oemi).

Slagen in een test doe je volgens ons namelijk door een methode uit te dokteren om die test te omzeilen.

Van elke honderd zwangere vrouwen krijgen er drie klappen (als het daar bij blijft) van hun partner. Een deel van hen krijgt af te rekenen met geweld OMDAT ze zwanger zijn. 'Zwangerschap kan door de stress die ze meebrengt ook een uitlokker zijn van geweld', aldus onderzoekster An-Sofie Van Parys (UGent).

Sorry, maar dit is onzin van het zuiverste water. Een slap excuus voor een stel primaire Neanderthalers met losse handjes.

Stress. Welke stress? De stress van elke ochtend boven de toiletpot hangen en gaan werken met een hongergevoel? De stress van constant letten op je eten, van zes maanden rondlopen met goesting in een lekkere smos of een pizza met zeevruchten; maar het toch maar weer uitstellen - je weet maar nooit? De stress van een uitgeput lichaam dat zich elke dag weer moet smijten in de job - want ziekteverlof vlak voor de geboorte betekent minder zwangerschapsverlof? De stress van de slapeloze nachten omdat de baby weer eens hyperactief is in de buik? Of de stress van de ongerustheid omdat hij al een hele dag niks van zich heeft laten voelen?

Mannen krijgen het prettige deel van de zwangerschap, hou daar rekening mee seksegenoten!

En ja hoor, zwangere vrouwen kunnen zagen, ambetant doen, geen zin hebben in sex, constant wisselen van humeur, je om half twee 's nachts naar de nachtwinkel sturen omdat ze zin hebben in zuurtjes,... Maar het blijven vrouwen, vrouwen die bovendien jouw nageslacht rondzeulen, voeden, koesteren en liefhebben. Slaan en schoppen is dus NOOIT een optie!

Blijkbaar zijn wij mannen niet enkel in fysiek opzicht het zwakke(re) geslacht.

Neen, ik ben niet naar een of andere schemerige parenclub geweest, en ik heb evenmin door de collectie porno van de buurman gesnuisterd. Gisteren was er een namelijk infoavond over borstvoeding en de vroedvrouw had enig didactisch materiaal meegebracht. Ontzettend levensecht materiaal overigens.

Maar goed, terug naar de les. Blijkt dat je als baby al over heel wat anatomische kennis en uitgebreide fysieke capaciteiten moet beschikken vooraleer je aan de moederborst kan liggen. Je moet voldoende borst in je mond nemen, de tepel moet ver genoeg in je mond zitten, je moet de juiste beweging maken met je tongetje, je mag niet sabbelen op een fopspeen,...

Ja, het vergt van baby's een enorme inspanning eer ze aan hun voedsel raken. En wij maar denken dat die pasgeborenen zorgeloos door het leven gaan...

Wat je als man allemaal bijleert tijdens een zwangerschap!

Omdat haar huidige BH's veranderd zijn in zijdezachte martelwerktuigen, moest er dringend nieuwe lingerie worden aangeschaft. Om Hind op een drukke zaterdag heel wat heen-en-weergeloop tussen pashokje en winkelrekken te besparen, ging ik mee om modelletjes aan te dragen.

Nooit vermoed dat een afdeling lingerie eigenlijk het voorgeborchte van de hel is. Er is niet alleen een verschil in de gebruikte stoffen, je hebt ook BH's met of zonder voorgevormde cups, met of zonder baleinen, sport-BH's, push ups,... Maar om het voor de argeloze man helemaal moeilijk te maken, goochelen de ontwerpers ook nog eens met de maten. Zo heeft een vrouw in Frankrijk plots een grotere cup dan in de rest van Europa. Britse vrouwen willen dan weer absoluut een maatje minder.

Ten einde raad heb ik er maar twee vriendelijke verkoopsters-specialisten bijgehaald. En wat bleek: zij raakten er ook niet uit! Na heel wat maatjes halen en tobberig overleg kwamen ze aanzetten met een hulpstukje om de sluiting te verbreden.

Ja, zo kan ik het ook...

Elke dag weer is het een strijd. De extra kilo's moeten moeizaam uit het bed worden getild. Onderweg naar het station, het bos, de winkel,... gaat dat gewicht langzaam doorhangen en belemmert jouw bewegingen zodat elke stap een marteling wordt. Comfortabel zitten is voortaan een zeldzame luxe; half onderuitgezakt liggen is de enige positie die nog een beetje vol te houden is. Slapen gebeurt nu in fases, bepaald door de baby die met schoppen aangeeft dat hij nu wel eens op zijn andere zijde wil rusten,...

Nee, de laatste maanden zwangerschap zijn geen pretje voor een vrouw.

Hoe houden mannen met van die gigantische bierbuiken dat toch vol?