De lezer van deze blog weet ondertussen dat ik de sportieve toer ben opgegaan. 's Morgens voor dag en dauw fietsen langs de Durme en genieten van de eenzaamheid. Ik zou de momenten waarbij de dag ontwaakt en de natuur tot leven komt lyrisch kunnen omschrijven, maar je moet het zelf maar eens proberen. Het zijn meditatieve ogenblikken, ik kan het u verzekeren. 's Morgens, om tegen kwart na zeven op de mountainbike te zitten, moet ik wel af en toe eens in het motivatieboekje kijken en vooral het resultaat op de weegschaal in gedachten houden. 'Doordoen, makker! Het cijfer op de weegschaal is opnieuw gezakt', zeg ik dan overtuigend tegen mezelf. En ik voel mij er zelf, geestelijk en lichamelijk, veel beter mee.

Deze morgen, in de pikkendonker, was ik al op weg. Mijn fiets heeft de wettelijke lichtpunten en ik draag een fluovestje. Ik heb zelfs speciale pedalen, met ingebouwde lampjes, die bij elke ommedraai ook branden. Maar toch zie ik andere fietsers, scholieren meestal, die ook al vroeg uit de veren zijn om op tijd op de schoolbanken te zitten, zonder verlichting de openbare weg opgaan. En op de koop toe altijd in van die donkere kledij. Ik heb dan altijd de goesting om hen toe te roepen 'Maak dat je gezien wordt, voor je gezien bent'. En met het tweede deel van deze zin, zie ik het zeker negatief. Op mijn weg naar het fietspad langs de Durme, moet ik over de Durmebrug. De vrachtwagens scheuren mij voorbij en ik voel de zuig- of aantrekkingskracht van hun grote wielen. Maar mij zullen ze gezien hebben. Mijn echtgenote zegt soms al lachend dat ik gelijk op een 'flikkerende kerstboom'... Maar nog liever op de fiets met een kerstverlichting dan ongezien onder de wielen van een vrachtwagen.

Kerels, meisjes, jongens, collega-fietsers, verzorg uw fietsverlichting! Draag een fluovest. Op school kan je ze aan een haak hangen of in de boekentas droppen, maar maak in godsnaam dat je op de openbare weg duidelijk gezien wordt. Voor je gezien bent!

Roel

Deze morgen was het niet zo evident om de fiets op te springen en mijn dagelijkse kilometers af te haspelen rond het Durmewater. De miezerige regen en de buitentemperatuur verrasten me enigszins, maar mijn motivatie - zeer sterk tot nu toe, ik wil mijn conditie én mijn gewicht opnieuw onder controle houden  - nam gelukkig de overhand. Bovendien was het nog donker - kwart na zeven - maar de kleine flikkerende lichtjes die ik in het voorbije weekend op mijn fiets had gemonteerd, moesten toch ook even uitgetest. Omdat ik ook nog graag een extra veiligheid achter de hand houd, trok ik ook nog een fluo-vestje aan. Ik wil de ongevalpagina's niet halen.

Deze weersomstandigheden houden blijkbaar een aantal van mijn collega's-fietsers binnenshuis. De trip is dan ook eenzaam - niet getreurd - dit probeer ik te counteren door twee oortjes die aangesloten zijn op mijn gsm. Radio Nostalgie krijgt mijn voorkeur. Ooit al eens in het donker gefietst met Bob Marley in je oren? Het geeft je bijna vleugels.

Ik ga mijn dagelijkse fietstocht toch nog enkele weken proberen vol te houden. De dag dat het ijzelt of zelfs sneeuwt zal ik wellicht forfait geven, maar tot dan mag je mij altijd komen aanmoedigen. Ik vermoed dan dat ik een duwtje in de rug wel zal kunnen verdragen.

Tot morgen? Kwart na zeven vertrek ik.

Roel

Uw dienaar heeft zijn shockwave-therapie met glans doorstaan. Dank-u-wel. Ik schrijf het vrij opgewekt, omdat het vervelende aspect nu wel achter de rug is. Het bewerken van mijn schouder door het 'slaginstrument' - zeg maar vuurpeloton - was echter geen leuke bedoening, soms behoorlijk pijnlijk, zelfs mét de verdovende inspuiting, maar eens de behandeling ten einde, bleef ook de pijn achterwege.

Als u nu helemaal niet begrijpt waar ik het over heb, moet u een aantal blogs teruggaan, daar leg ik het met handen en voeten - én mijn schouder - uit. Ik heb een calcifiërende tendinitis en de kalkophoping van type A of B (te vergelijken met tandpasta, zei de dokter) in mijn rechterschouder moet worden weggeschoten, of indien dit niet lukt, chirurgisch worden weggezogen. De arts sprak toen over 'het stofzuigertje'... Met een portie geduld en ouder worden zou het ook 'vanzelfs' kunnen verdwijnen, zei de dokter nog. U vraagt zich dan wellicht af waarom ik dit lijdzaam onderga. Goeie vraag. Omdat het vandaag behoorlijk vervelend is.

Nu is het afwachten of de shockwave wel degelijk resultaat heeft opgeleverd. Volgens de dokter zou ik na een zestal weken moeten verlost zijn van de ongemakken in de schouderstructuur. Er moet  's avonds wat ijs op de schouder en ik moet een beetje voorzichtig zijn in mijn bewegen. Dus die match tegen de Rode Duivels, moet nog even uitgesteld.

Mijn ervaring tijdens die ziekenhuisbezoeken is minder opgewekt. Ik heb er veel 'tristesse' gezien. Altijd opgelucht als ik naar buiten kon. Chapeau voor de verplegende sector. Met engelengeduld - ook de wachtende patient moet soms zeer veel geduld hebben - proberen ze de hulpbehoevenden zo goed mogelijk te begeleiden. Daar kan ik alleen maar respect voor hebben.

Roel.

Ik ga sinds enkele maanden bijna elke dag fietsen. 's Morgens, voor mijn vertrek - met de auto - naar de redactie in Groot-Bijgaarden, of soms als ik van deze redactie terug thuiskom. Het fietsen maakt deel uit van mijn gezonder-leven-voornemen. Ik wil gelijk enkele kilo's afvallen en ik wil aan mijn conditie werken. Iets langer dan honderd meter kunnen lopen, voordat ik hijgend en zuchtend naar de kant moet.

Ik heb voor mezelf een leuke route uitgestippeld, langs de Durmedijk in Waasmunster/Hamme, over de Mirabrug en langs de andere kant van de Durme weer terug huiswaarts. 's Morgens, op een tijdstip dat het niet meer verplicht is om met licht te fietsen, spring ik op mijn stalen ros. Mijn tour duurt zo'n 35 à 40 minuten, naargelang de mee- of tegenwind. En ik voel mij er zalig gelukkig bij. Ik fiets er meestal helemaal alleen en enkel de pientere konijntjes, de grazende schapen langs de dijk en de elke dag groter én mooier wordende fazanten zijn mijn supporters. Het is verrassend hoeveel beweging er in de natuur is, op dat vroege uur. De paarden en de koeien hebben het allemaal al gezien, en houden mijn 'passage' allang voor bekeken. Het is mijn meditatief moment. waarbij ik al begin na te denken over een eventuele forumvraag voor de nieuwsblad-site. Of blijf stilstaan - figuurlijk - bij de nieuwsitems van het vroege radionieuws. Of gewoon aan niets denk en mijn pedalen blijf ronddraaien.

Terug thuis kan je mij uitwringen. Ik duik onder de douche en maak me klaar voor een andere rit. Naar de redactie. Straks zal het langer donker blijven en moet ik mij zichtbaarder maken voor de mobiele buitenwereld. Ik draag nu al een fluohesje maar ik moet mijn verlichting verzorgen. Ik wil zélf geen nieuwsitem worden voor mijn krant. Toch niet op dié manier.

Roel.

Terug uit vakantie, en u wil weten hoe het geweest is?

Het begon allemaal een beetje te haperen net voor de grote vakantie. Mijn rechterschouder liet van zich horen, 'voelen' eigenlijk. Bij bepaalde bewegingen kreeg ik toch wel behoorlijke pijn. Het 'worstelen' met zoonlief ging eerder pijnlijk, bij het sjotten moest ik tijdens een balbetwisting al eens meer het onderspit delven en slapen was ook al een onfortuinlijke gebeurtenis. Bij een ondoordachte krachtige beweging met de rechterarm, kreeg ik soms heel snel een pijnscheut terug. Zelfs wakker worden was ongemakkelijk. Op naar de dokter... Een eerste behandeling met een kortisone-inspuiting leverde niet het beoogde resultaat, waarbij de huisarts mij doorverwees voor een CT-scan en fotootjes. Al vlug werd toen duidelijk dat ik met een 'calcifiërende tendinitis' rondliep. Kalkvorming, in gewone taal.

Er zijn een aantal behandelingen mogelijk zoals gewoon niks doen en wachten tot het voorbij gaat, maar daarvoor heb ik te weinig geduld. Een tweede optie is de ESWT-behandeling, nl. de extracorporale shock-wave therapie. In de volksmond eerder bekend als het 'kapotschieten' van de kalkophoping. En een derde behandeling is operatief. Een opening voor een camera, een opening voor een soort kalkzuigertje en het boeltje rond het schouderblad wegzuigen. Maar daar ben ik dan ook weer geen voorstander van.

Dus, deze jonge man, in de fleur van zijn leven, gaat dus een shockwave therapie tegemoet. 'Een beetje pijnlijk' gaf de huisdokter nog mee, als aanmoediging, 'maar 't zal wel meevallen'. Ik moet een aantal beurten hebben, en ik laat u binnenkort weten of het geholpen heeft.

Als je online gaat zoeken naar informatie over de ESWT ofte Shockwave Therapie kom je uit bij een omschrijving van een behandelingstechniek die kan gebruikt worden bij een aantal orthopedische problemen bij paarden, weliswaar afgeleid vanuit de humane geneeskunde, en in eerste instantie als niersteenverbrijzelaar

Tja. Als u belt en de telefoon wordt niet onmiddellijk opgenomen, weet dan dat ik rechtshandig ben.

Groeten!

Roel

Vakantie: volgens van Dale (in 't bijz.) vrije tijd die jaarlijks wordt toegekend aan personen in verschillende beroepen of betrekkingen...

Daarom, beste lezer, zal u mij hier niet treffen gedurende de maand augustus. Tot in september?

Ik wens u het allerbeste, en ook voor u: veel zon! Dank u wel.

Roel

Gisteravond heb ik met gemengde gevoelens naar de afscheidsceremonie van Michael Jackson gekeken op Canvas. Niet dat ik zo'n grote bewonderaar ben/was van MJ, maar er was op voorhand al zoveel te doen rond de plechtigheid in het Staples Center in Los Angeles, dat je al een erg onbewogen journalist moest zijn om deze mediagebeurtenis zomaar te laten voorbijgaan. Ik zou het mijzelf achteraf ongetwijfeld kwalijk hebben genomen mocht ik niet hebben gekeken, wanneer ik vandaag de internetfora en de kranten erop napluis.
Ik ben blij dat ik gekeken heb. Tijdens die twee uren durende uitzending heb ik nagedacht over de persoon van Michael Jackson. De getuigenissen van de sprekers logen er niet om. Hij was een icoon. The King of Pop en nog zoveel meer. Wat mij het diepst getroffen heeft, was de uitspraak van zijn dochter Paris, toen ze op het eind van de uitzending, wenend en snikkend zei dat Michael Jackson 'de beste papa van de wereld was'.
Ik ben zelf een papa en dan ga je aan je eigen kinderen denken. Ik weet niet of mijn kinderen dat ook over mezelf zouden zeggen, dat ik de beste papa van de wereld was...
Andere sprekers hadden het over het 'slopen van de muren tussen rassen'... over de deuren die hij voor de zwarten heeft opengemaakt. Over het vele goeds dat hij gedaan heeft voor de mensheid, de bestrijding van de armoede, de muzikale verrijking, enz. De predikers hadden het over het 'weerzien' in het hiernamaals. Over zijn grote liefde voor zijn familie en zijn omgeving, zijn fans. Voor de muziek.
Brooke Shields had het over de zware mediadruk die er al van jongsaf was. En dat Michael het liefst van alles onnozel deed en graag lachte... En iemand anders had het over het feit dat je onschuldig bent, in alle verdenkingen, tot het punt dat er schuld bewezen kan worden...
De uitzending en het eerbetoon aan MJ heeft op mij een sterke indruk nagelaten. Ik was er eerlijk gezegd de volgende uren niet zo goed van. Als je alles eens op een rijtje zet, heb ik maar één woord dat boven alle andere naar bovendrijft: respect.

Roel.

Na een dramatische verkiezingsuitslag spreekt men wel eens van een zwarte zondag, wanneer een of andere partij van de kiezer nogal wat uppercuts heeft gekregen. Gisteren, donderdag 25 juni 2009, kreeg deze redactie ook een en ander te verwerken. Eerst was er het nieuws van Hilde Rens, beter bekend als de zangeres en televisiepresentatrice Yasmine, die vrijwillig uit het leven stapte; familie, vrienden en kennisen en opgeschrikte lezers ongelovig en droevig achterlatend. Daarna vernam de redactie - via de persagentschappen - dat de Amerikaanse actrice Farrah Fawcett was overleden, net nog voor ze het jawoord had kunnen geven aan haar geliefde Ryan O'Neal. Ze leed aan darmkanker. Fawcett was vooral bekend door haar rol in Charlie's Angels.

Op de redactie worden dan crisisvergaderingen gehouden, de planning van de krant wordt door elkaar gegooid en artikels worden uitgesteld of papier wordt 'bijgelegd'... Alle hens aan dek. Er wordt naar huis gebeld 'dat het wat later zal worden, omdat er iets is tussen gekomen'... En er wordt zonder morren aan professionele journalistiek gedaan.

Diezelfde namiddag zag ik ook nog het artikel over Soraya De Craene (18). Een meisje dat moedig vocht tegen haar bloedziekte. Zij werd vooral bekend door haar contacten met Kim Clijsters en andere sporthelden. Jammerlijk te lezen dat deze moedige meid de strijd had moeten opgeven.

Of het nog allemaal niet genoeg was, kregen we iets voor middernacht - de rotatiepersen waren dan al volop aan het draaien - te horen dat Michael Jackson (50) na een hartstilstand overleden was. Zelfs na een behoorlijk zware dag zijn verschillende redacteurs terug naar de redactie gekomen om stukjes te schrijven en archieffoto's te zoeken over en van Michael Jackson. Door het late uur kon niet de hele oplage profiteren van dit huzarenstukje, maar een groot deel van onze kranten hadden alle nieuws mee in de vrijdagkrant. Droevig nieuws, jammerlijk en betreurenswaardig, maar in elk geval nieuws!

Welke lezer vroeg zich nu weer af of de komkommertijd was aangebroken?

Roel

Vorige zondag waren er verkiezingen voor een nieuwe Vlaamse regering en ook voor het Europees parlement. De grote winnaars in Vlaanderen waren de CD&V en N-VA. Maar zoals gebruikelijk heb je ook verliezers. Open VLD scoorde behoorlijk voor Europa, maar moest het dan voor Vlaanderen weer afleggen tegenover Kris Peeters en consoorten. Bart Somers (Open VLD) nam zijn verantwoordelijkheid voor de slechte resultaten en diende zijn ontslag in. Guy Verhofstadt speelt even interim-voorzitter.

Via Internet kwamen op de redactie honderden reacties binnen van gelukkige, minder gelukkige en boutweg boze lezers. Iemand van wie zijn/haar partij slecht scoorde, gaf met veel bravoure af op de overwinnaars. Het is altijd de schuld van iemand anders. Diegenen die wonnen wreven zich in de handen en bleven van het toetsenbord. De cijfers spraken voor zich. Maar de verliezers gooiden zich met volle kracht tegen de toetsen, met alle gevolgen vandien.

Iemand had het in het heetste van de strijd zelfs over 'gaos', die deze verkiezingen teweeg hebben gebracht. 'Gaos in België'. Een titel om even over na te denken. De lezer bedoelde natuurlijk: chaos.

Wie zonder zonde is werpe de eerste steen, is een christelijk spreekwoord. Waarbij ik maar wil zeggen dat ik ook al eens een tikfout durf te maken. Maar wie naar Internet kan, moet ook maar eens naar de Lezersbrieven op de site van www.nieuwsblad.be gaan kijken. 

Soms is het goed, voor je een gebalde uitspraak doet, je tong tien keer in je mond te draaien en even na te denken over hetgeen je zeggen wilt. Sommige lezers zouden ook beter eens tot twintig tellen, voor ze hun berichten online plaatsen. Of gewoon even de tekst herlezen voor het versturen.

Op die manier vermijd je veel 'gaos'.

Roel.

Altijd willen weten hoe uw krant wordt gemaakt? Redacteur Roel Vandecasteele nodigt u uit voor een bezoek aan Corelio, uitgever van oa.De Standaard, Het Nieuwsblad en De Gentenaar.