Home  Regio  sinttruiden  sinttruiden blogt!
     
Meebloggen? Mail ons!

Heb je nieuws voor deze blog?
Leuke foto's van Sint-Truiden?
Laat het weten aan:Egide
Zet als startpagina Voeg toe aan favorieten
Deze blog verhuist!

Vanaf nu verschijnen de artikels van deze blog op de gemeentesite op www.nieuwsblad.be/ gevolgd door de naam van uw gemeente.

Deze artikels blijven bewaard als archief, maar er zullen geen nieuwe berichten meer verschijnen. Daarvoor kunt u terecht op www.nieuwsblad.be/ gevolgd door de naam van uw gemeente.

Hetzelfde nieuws, gebracht door uw vertrouwde correspondent(en). Maar vanaf nu op een andere plaats, in een nieuw kleedje. Laat ons gerust weten hoe u er over denkt.

Boodschap van hoop en geloof

P20326052Hannelore De Pypere en Rob Sweldens vertrokken op 12 februari vanuit Zaventem voor een tocht van negen maanden door Latijns-Amerika. De twee Truiense jongeren zijn intussen teruggekeerd. Hun tocht en een volledig verslag van de reis is te lezen op www.jopac.wordpress.com. De reis was mogelijk met de steun van zes Vlaamse steden, waaronder Sint-Truiden, dat al een stedenband met Nueva Guinea in Nicaragua heeft. De overige steden zijn Bierbeek, Edegem, Brasschaat, Mol en Lommel. De zes steden pikten in op het projectvoorstel dat Hannelore en Rob voor hun studies Conflict en Development uitschreven.

Als uitsmijter 2008 geven we onze lezers de boodschap van de twee Truiense ontwikkelingshelpers mee. Hoop op beterschap in de wereld en het geloof dat verandering mogelijk is, vormt de basis van de Jopac-jongeren:

'Jóvenes Para el Cambio (Jopac), … ze zijn van alle tijden en je vindt ze overal, de jongeren voor deP8216039   verandering. Het zijn jongeren zonder grote naam en faam, het zijn jongeren van alle slag en soort. Het zijn jongeren die olie willen smeren waar het raderwerk van deze wereldlijke machine piept en kraakt, jongeren die een handje willen toesteken waar onderdelen ontbreken. Het zijn jongeren die geloven in verandering en die niet zomaar onverschillig willen toekijken hoe deze bol doldraait. Het zijn studenten, werklozen, muzikanten, schrijvers, dansers, jongeren van de straat, acteurs, professionelen, redenaars, poëten, knutselaars, monitoren of simpelweg enthousiastelingen en harde werkers. Het zijn denkers en doeners, maar ze hebben een ding gemeen en dat is de hoop op beterschap en de wil om te strijden, om hun stem te laten horen. Ze zijn bereid met hun hoofd tegen muren te botsen en met vuisten op gesloten deuren te blijven slaan tot ze opengaan, stilletjes of met veel lawaai, in de overtuiging dat het beter kan, in de overtuiging dat het anders kan.

JOPAC is een gloednieuw verhaal van twee jongelingen die een sprong over het Grote Water hebben gewaagd om aan de overkant, op dat immense stukje aardbol dat Latijns-Amerika is, kleine stapjes te zetten, vanuit een bescheiden hoop, een klein geloof dat verandering kan en dat je er maar beter zelf aan begint. Rob Sweldens en Hannelore Depypere zijn de vreemdelingen, de gringo’s en de bleekscheten in hun eigen verhaal, de personages die negen maanden hun rugzak als thuis hadden. Hun tocht kadert in het verhaal van zes partnerschappen tussen steden in Latijns-Amerika en steden in België, het verhaal van zes stedenbanden. De pijlen zijn gericht op jongeren, die in Ecuador, Peru, Bolivia en Nicaragua het grootste deel van de bevolking uitmaken. Het doel is viervoudig en betreft onderzoek naar de leefsituatie, participatiemogelijkheden, problemen, bezigheden en toekomstplannen van de jeugd, het begeleiden en organisationeel versterken van jongerenorganisaties, netwerking tussen de verschillende stedenbanden en tenslotte sensibilisering naar ons belgenland toe via hun website en bij terugkomst met foto’s en een videoreportage over het hele JOPAC-verhaal.

Enkele beschouwingen uit het dagboek van Hannelore en Rob:

'Jongeren van Nicaragua dragen de gevolgen van politieke chaos en economische crisis op hun schouders. Nicaragua herstelt langzaam van een lange politieke strijd tussen liberalen, conservatieven en sandinisten die nog steeds aan de basis ligt van een sterke verdeeldheid in het land. Een verwoeste infrastructuur en een sterke inflatie zijn het gevolg van de burgeroorlog tussen de sandinisten en de contra’s in de jaren ’80. Nicaragua is voor een groot deel afhankelijk van het geld dat Nicaraguanen vanuit het buitenland opsturen. Vele jongeren staken hun studies om een job te bemachtigen, in een fabriek, op het veld, in een winkel, op de markt of in een internetcafé, ofwel om hun familie te helpen of om voor zichzelf wat zakgeld te verdienen. Enkele jongeren zijn nooit naar school geweest en dragen al de zorg voor enkele kinderen. Anderen krijgen de nodige centen van hun ouders om kleren te kopen, om naar feesten te gaan, om te studeren. Nog anderen hebben de grens naar Costa Rica overgestoken om daar werk en een beter leven te zoeken.'

P8105690_2'Marcos is 22 en heeft zijn studies aan de universiteit opgegeven om werk te zoeken, onder andere omdat zijn mama ziek was en het thuis moeilijker werd om te blijven betalen. Nu spaart hij om weer te gaan studeren. Maria is 21, is nooit naar school geweest, kan lezen noch schrijven. Ze is moeder van drie kinderen. Vader van het kind is het afgetrapt. Haar huidige echtgenoot werkt dagelijks van 4 tot 19 op het veld en verdient daarmee 80 cordoba (4 dollar). Ze woont in een houten-golfplaten huisje op een lapje grond achter de universiteit. Twee meter verder woont haar moeder met acht kleinkinderen. De vrouw kan ons niet vertellen hoe oud ze was. Een kleine rekensom. Ze was 15 toen ze beviel van haar eerste zoon die nu 24 is. Diego is 15 en woont in La Union, een van de landelijke gemeenschappen van Nueva Guinea. In de voormiddag gaat hij naar school. ’s Namiddags en in het weekend helpt hij zijn ouders op het veld. Luisa is 15 jaar en gaat niet naar school. Ze woont samen met haar moeder en haar twee kindjes in een plastieken huisje onder een boom naast een weide in het centrum. Toen ze 12 was kreeg ze haar eerste kindje. Haar vader die haar mishandelde stierf aan zijn alcoholverslaving. Karina is 20, studeert aan de universiteit en is iedere morgen om 4.30 uit de veren om rijst met melk te koken om op straat te verkopen. Drie broers en zussen doen hetzelfde, twee anderen zijn aan het werk. Zij is de enige van het gezin die wilde studeren. Marlon is 20 en werkt elke dag. Hij is coördinator van een dansgroep aan de universiteit. Diana is 22 en studeert aan de universiteit van Nueva Guinea. Haar mama woont in een gemeenschap op 10 kilometer van het centrum. Diana zelf woont in bij een andere familie. Haar broers ziet ze haast niet meer, die zijn allemaal aan het werk. Diana is vertegenwoordigster van de studenten en is van vroeg tot laat in de weer. Ze heeft een eigen radioprogramma en is voorzitster van de jeugdraad.'

Tot slot

'Mogen we stilletjes dromen dat enkele handtekeningen van belangrijke meneren in actie worden vertaald? Mogen we stilletjes verlangen dat deze enthousiaste Nicaraguaanse jongeren de leiders van morgen mogen zijn? Mogen we stilletjes hopen dat hun idealisme geen opportunisme wordt? Mogen we stilletjes denken dat in deze dolgedraaide wereld nog positieve verandering mogelijk is?'

Hallucinant Nepal

Reis2_20081104_043708nepalNa ruim drie weken vakantie neemt onze weblog een nieuwe start. Nepal was de  paradijselijke (?)pleisterplaats. Het werd een even verbluffende als hallucinante ervaring. Ondanks de waarschuwingen ontkwamen we niet aan de onthutsende confrontatie met de Nepalese cultuur. De waarschuwing was geen cliché. Nepal is een betoverend en ontnuchterend land.

De vlucht van New Delhi naar Kathmandu langs de Himalaya is overweldigend mooi. De eerste confrontatie met het leven in Kathmandu is een klap. In een mum van tijd word je ondergedompeld in de verkeerschaos van een miljoenenstad, waar bussen, auto's, moto's, fietsers, voetganggers en af en toe zelfs koeien de smalle weg betwisten. Tussen het gevaarlijke verkeer door banen ook riksja's zich een weg. Zelf maakten we op de tweewieler een hallucinante tocht in de duisternis mee. Voor westerlingen lijkt het levensgevaarlijk. De tweewielers laveren tussen het zware vervoer en over de wegen vol gaten door. Onze fietser van dienst moest dan nog enkele keren midden het verkeer de ketting opnieuw opleggen. Op dat ogenblik denk je niet eens aan de wolk uitlaatgassen die je inademt of dat je fiets elk moment kan omtuimelen. In Kathmandu dragen politieagenten overigens een masker voor de mond om op kruispunten het verkeer te regelen. Voor de riksja-bestuurder is dit slavenwerk. Bergop krijgt hijReis2_20081102_052326nepal  nog nauweliks de pedalen rond. Het is meelijwekkend. Dit nooit meer, vloek je terwijl je de bestuurder 100 roepi's extra geeft. (100 roepi's is zowat een euro). Met dat extrageld blijft zo'n rit beschamend goedkoop. Maar de Nepalees is gelukkig. Hij had werk en kreeg nog iets extra's. Want de Nepalees is arm, schrijnend arm. Moeders, kinderen, gehandicapten bedelen er, verkopers van winkels roepen de klanten naar binnen en zijn bereid om de toch al spotgoedkope waar nog goedkoper te verkopen. Zelden een land bezocht waar armoede wel georganiseerd lijkt.

Onze tocht door Nepal bevestigde alleen maar die eerste indrukken. Op onze rondreis bezochten we Pokhara, de bergdorpen Jonsom, Kagbeni en Muktinath. Tijdens de relatief korte trekking van drie dagen tot op een hoogte van 4000 meter krijg je een vermoeden van de fascinatie van het hooggebergte. Want Nepal is een mooi land. Het land heeft meren en op de bergrivieren is het avontuurlijk raften. In het zuidelijke Chitwan kan je in de jungle op safari, kan je een tocht op de olifant maken of in de vroege uurtjes bij zonsopgang vogels en dieren observeren. Lumbini is de geboorteplaats van Boeddha. In de buurt bevinden zich een tiental tempels.

Reis2_20081102_122258nepalNepal is een land van tempels. Niet alleen Katmandu is er rijk aan. Tempels zijn merkwaardige monumenten. De meeste zijn rijkelijk afgwerkt in brons en goud en haast een vloek op de ellende waarin de bevolking leeft. De Nepalees is gelovig en onderdanig. Je wordt er dagelijks geconfronteerd met volks-religieuze tradities, waarop de bevolking de bezoeker graag uitnodigt. Want de Nepalezen zijn vriendelijk en behulpzaam, een volk van sherpa's. Voor toeristen is dat meegenomen. Maar het is ook beschamend. Terwijl je in tamelijk luxuezuze hotels verblijft, woont de inheemse bevolking in krotten. Je voelt je dan toch even als de ouderwetse koloniaal, die dankbaar gebruik maakte van de onderdanigheid van de bewoners. Nooit meer Nepal, denk je dan. Maar zeg nooit nooit. Het land is te mooi en de bevolking verdient de extra euro's.

Dit kort reisverslag is een eerste impressie van een bezoek aan Nepal. Ben je zelf in Nepal geweest, dan kan je aanvullen of verduidelijken. Ook verslagen en indrukken van andere reizen zijn welkom.

Truienaar in Brazilië

100_0503Een Truienaar in Brazilië: het klinkt niet ongewoon. Honderd jaar geleden was dat bijzonder nieuws. In 1920 vertrok Jozef Besssemans uit Metsteren (1899) als jonge man van eenentwintig naar Brazilië. Hij werkte er aanvankelijk als leek, maar hij trad in 1928 in bij de Salesianen van Don Bosco.

Tijdens zijn studiejaren en tot 1935 onderwees hij Frans. In 1935 werd hij tot priester gewijd in Guiratinga (Mato Grosso). Na een verblijf van 19 jaar in Brazilië keerde hij in 1948 een eerste keer terug naar Metsteren. Na zijn terugkeer naar Guiratinga werd hij van 1940 tot 1950 parochiepriester van Ipora in Goyas en van 1950 tot 1963 was hij rondreizend missionaris in het bisdom Guiratinga.

In die periode bouwde hij met de financiële steun van de familie en de parochianen van Melveren drie kerken. In Araguiana bouwde hij een kapel en verbleef daarvoor drie maanden bij de indianenstammen, wat niet zonder risico was. Tijdens zijn rustperiode van 1984 tot 1988 deed hij nog parochiaal werk in Alto Araguaia. Van 1988 was hij in ruste in Guiratinga, de hoofdzetel van het bisdom. De laatste jaren van zijn leven werd hij geleidelijk blind en hij onderging verschillende operaties. Op 20 juni 1993 overleed hij op 94-jarige leeftijd.

De laatste tien jaren van zijn leven bezochten verschillende neefjes en nchtjes hem. Als erkentelijkheid bracht de bisschop van Guiratinga in 1995 een bezoek aan Melveren. 'Pater Jozef Bessemans, een bescheiden, minzame man, zette Metsteren, Melveren, Sint-Truiden en Vlaanderen op de wereldkaart', getuigden zijn nichtjes Godelieve en Gilberte Bessemans.

Vandaag, 21 juni, onthulde burgemeester Ludwig Vandenhove (SP.A) een gedenkplaat aan het geboortehuis van de missionaris in Metsteren. De Heemkundige Kring Groot Sint-Truiden hielp mee aan de realisatie.

Truienaren helpen jongeren in Latijns-Amerika

P20326052Hannelore De Pypere en Rob Sweldens plaatsten gisteren op hun weblog www.jopac.wordpress.com een verslag van hun aankomst in Trujillo en hun vertrek naar San Jeronimo in Peru. Daar blijven ze  de volgende drie weken. Hannelore en Rob zijn op 12 februari vanuit Zaventem vertrokken. Op 13 februari kwamen ze in Quito, de hoofdstad van Ecuador toe. Hun belevenissen kan je haast dag voor dag in woord en beeld op hun blog volgen.

Hannelore en Rob vertrokken op 12 februari voor een tocht van negen maanden door Latijns-Amerika. De reis wordt gesteund door zes Vlaamse steden, waaronder Sint-Truiden, dat al een stedenband met Nueva Guinea in Nicaragua heeft. De overige steden zijn Bierbeek, Edegem, Brasschaat, Mol en Lommel. De zes steden pikten in op het projectvoorstel dat Hannelore en Rob voor hun studies Conflict en Development uitschreven.

Rob Sweldens en Evert Bessemans verbleven vorig jaar in het kader van de uitwisseling met Sint-Truiden al een zestal maanden in Nueva Guinea. Ze keerden in januari terug (zie op deze weblog een verslag van die reis). Een goeie maand later trok Rob Sweldens er opnieuw op uit, nu samen met Hannelore De Pypere. Ze reizen achtereenvolgens naar Ecuador, Peru, Bolivië en Nicaragua.

Ze doen in die landen onderzoek naar de jongerensituatie in de gemeentes, waarmee een partnership vanuit België bestaat. Samen met de jongeren en in samenspraak met het lokale bestuur gaan ze op zoek naar de mogelijkheden om bestaande jongerenorgansaties te versterken, meer inspraak te geven en hun acties uit te breiden. Op vraag van de jongeren worden ook verschillende workshops gegeven.

Wekelijks sturen ze een verslag naar de Belgische partners en via  hun website willen ze de Vlaamse stedenbanden ook meer publiciteit bezorgen.


Sponsorfietstocht van vierduizend kilometer

Cid__2_061d6920061d6678003f95d7c125 Manja Visser en Ward Servaes vertrokken vorig jaar in september op sponsorfietstocht door Thailand, Laos, Cambodja en Vietnam ten voordele van Handicap International. Ze beëindigden hun fietstocht en blijven nog even in Zuidoost-Azië voor ze terug naar Sint-Truiden afreizen. De teller staat op 4.208,54 kilometer en ze verzamelden al 2.568,68 euro. Ze verwachten nog verschillende giften van mensen die per kilometer sponsoren.

Manja is kinesitherapeute, geïnteresseeerd in het werk van Handicap International en ze wilde de werking op het terrein leren kennen. Op hun tocht stapten Manja en Ward van de fiets voor twee projecten van Handicap International: in Ho Chi Minh City in Vietnam en in Siem Reap in Cambodja. Ze kregen er uitgebreid uitleg en een rondleiding. Het bezoek motiveerde hen om nog meer kilometers te fietsen.

In Siem Reap bezochten ze een revalidatiecentrum, waar onder meer slachtoffers van landmijnen aangepaste hulpmiddelen krijgen en oefeningen doen. Veel kilometers verder in Vietnam bezochten ze het hoofdkantoor van Handicap International en het paraplegische centrum. Dit is het eerste centrum van Handicap International en het zorgt voor revalidatie van mensen met rugletsels, die meestal door verkeersongevallen werden veroorzaakt. Manja en Ward werden ook dagelijks met de gevaarlijke verkeerssituatie geconfronteerd. Het stijgend aantal tweewielers en auto's veroorzaakt meer en meer ongevalen op de weg.

Op onze weblog brachten ze al eerder een tussentijds verslag uit van hun reis. Het hele verslag kan je volgen op www.azietrip.be. Wie Manja en Ward en Handicap International wil sponsoren, vindt meer info op de web. 

Terug uit Nicaragua

Rob Sweldens en Evert Bessemans zijn net terug van hun trip naar Nicaragua. Burgemeester en schepenItem_2 van Ontwikkelingssamenwerking Ludwig Vandenhove ontving hen op het stadhuis, waar ze een verslag van hun reis aan het publiek voorstelden.

Sedert 2002 loopt een officiële stedenband tussen Sint-Truiden en Nueva Guinea in Nicaragua. Sindsdien werden in de zustergemeente tal van projecten uitgewerkt en vonden beperkte uitwisselingen en bezoeken plaats.

In 2005 beslisten de Jeugddienst, de dienst ontwikkelingssamenwerking en het Nicaraguacomité Sint-Truiden (NCST) jongeren uit te wisselen. In de paasvakantie 2007 bezochten dertien jongeren uit Sint- Truiden jongeren uit Nicaragua. Daruit groeide een hechte band. Rob Sweldens en Evert Bessemans beslisten om in oktober voor drie maanden terug te keren naar Nicaragua om jongeren te steunen in de uitbouw van hun jongerenorganisaties en van de lokale jeugdraad. Rob en Evert leidden gedurende drie maanden jongeren op en ze werkten met hen ook plannen uit die de stebenband de komende jaren wil financieren. Bij die plannen wordt het gemeentelijk netwerk van jongerenorganisaties uit Nueva Guinea betrokken. Dat moet in 2012 leiden tot een heuse jeugdraad. Het gemeentebestuur uit Nicaragua engageerde zich om het plan te verwezenlijken.

200711190005_4 Tot zover de officiële verwezenlijking van de stedenband. Interessant is het dagboek dat Rob en Evert bijhielden en op de website http://niquipo.wordpress.com publiceerden. Daarin kom je details te weten over de samenleving in Nueva Guinea, de eetgewoonten, de woning waar Rob en Evert verbleven, het werk en de samenwerking met de jongeren en met de officiële instanties, de bezoeken die ze brachten, de feetjes die ze organiseerden, de vermeldingen in kranten en op televisie, de reacties van de jeugd, diverse anekdotes en andere ditjes en datjes over het land.

Als buitenstaander leer je met andere ogen naar een ontwikkelingsland kijken waar nog schrijnende  armoede heerst. In Nueva Guinea zijn haast geen voorzieningen voor jeugd en sport. Er is een grote  behoefte aan aangepaste recreatieruimten. De installatie voor de toevoer van drinkwater werkt niet eens op de helft van haar capaciteit. De stad beschikt niet over riolering. De plaats waar het afvalwater wordt verwerkt, ligt in het centrum van de stad. De toestand van wegen is erbarmelijk. Nueva Guinea telt 136.347 inwoners.

.

Oudere berichten:
> Violiste Griet Wiame vertolkt Mendelssohn
> Geven deze schilderijen aanstoot?
> Saartje Vandendriessche verkent de stad met Herbie
> Alweer ongeval aan kruispunt (N80) in Kortenbos
> Minister Veerle Heeren werd eregrootmaarschalk
> Boze brief over herstel verkeerslichten in Kortenbos
> Holle wegen krijgen een beurt
> Ann en Tom openen 'Mijn Resturant!' in Bogaardenklooster
> Dichters dragen voor in bib
> Waterbekken in 't Speelhof is ook wandelgebied
> Vergeet je wortels niet!
> Animatie op gemeenteraad
> Joske Bronckart: een carnavalist met het hart van een clown
> Miss STVV-kandidaten 2009
> Fruit uit de schoolautomaat
> Bogaardenklooster klaar voor 'Mijn Restaurant!'
> Kandidaat-onderofficieren verkopen voor 4330 euro Damiaanstiften
> Volksbal als weleer
> Geschenken voor snelle trouwers en snelle baby's
> Naakt in carnavalkrant choqueert

Archieven per maand:
| maart 2009 | februari 2009 | januari 2009 | december 2008 | november 2008 | oktober 2008 | september 2008 | augustus 2008 | juli 2008 | juni 2008 | mei 2008 | april 2008 | maart 2008 | februari 2008 | januari 2008 | december 2007

Sint-Truiden blogt

  • Egide Lismond blogt over Sint-Truiden.

    Egide (Gingelom, °1941) werkt al dertig jaar voor het Nieuwsblad als correspondent voor Sint-Truiden en Gingelom (vroeger ook Borgloon, Heers en Alken). Hij is dus al sinds jaar en dag vertrouwd met Sint-Truidense toestanden. Naast zijn journalistieke carrière was hij ook leraar in Zepperen. Zijn hobby's zijn fietsen, spinnen, tennis en skiën.

Zoeken

Nieuws uit sinttruiden

Bloggende gemeentes

Kies een gemeente:

Meebloggen?

  • 2007/06/21/icoonblog.gif Zin om mee te schrijven? Of om foto's en filmpjes te maken? Mail ons!