Sportwereld blogt

Vanaf nu kunt u alle blogs van de Sportwereld-redactie en onze gastauteurs raadplegen op www.nieuwsblad.be/sportwereldblogt

 

 

Mehdi Carcela is een begaafde linkspoot die bij de Rode Duivels zou kunnen meespelen. Onze landgenoot Eric Gerets, de nieuwe bondscoach van Marokko, had dat ook gezien en ging enkele weken geleden met de 21-jarige mengeling van nationaliteiten praten om voor Marokko te kiezen. Zijn goed recht maar wel wat wrang dat uitgerekend onze gedroomde bondscoach dat deed. Misschien was dat wel het definitieve zetje voor Carcela's keuze.

Georges Leekens maakt er op zijn beurt korte metten mee. Terwijl Carcela nog mist spuit over zijn beslissing, verklaarde de bondscoach de deur voor gesloten. De Standard-speler wil door niks te zeggen doen uitschijnen dat de bondscoach de beslissing nam maar dat is natuurlijk larie. Hij kwam op het afgesproken uur gewoon niet opdagen.

Speltechnisch is het afhaken van Carcela een verlies maar we moeten ernstig zijn: wie voor twee kwalificatie-interlands tegen Duitsland en Turkije niet voelt dat hij de nationale kleuren moet verdedigen, kan beter wegblijven. Wat Carcela dus ook doet.

De duidelijkheid die Leekens hier meteen schiep, zal op termijn zijn vruchten afwerpen. Nie zevere... Speile, zei Raymond Goethals indertijd in zijn Brussels dialect. Dick Advocaat en Marc Wilmots waren in de vorige periode ook die mening toegedaan en handelden er ook naar. Het is verheugend dat Leekens die lijn doortrekt.

De Rode Duivels hebben niet langer twijfelaars nodig maar jongens met baarden, die met heel hun hart willen te kaap'ren varen. We kunnen niet blijven voortdobberen.

Het begint ons te dagen waarom Amerikanen zo dik zijn. Op de menukaarten hier moet je de hoofdschotel zoeken onder de hoofding 'Entrées'. Behulpzaam als we zijn hebben we gepoogd de ober van dienst diets te maken dat 'entrée' Frans is voor voorgerecht, maar we hadden beter moeten weten. Een Amerikaan doen afwijken van de regeltjes is even makkelijk als Joëlle Milquet 'oui' doen zeggen. En de fout is wijdverspreid: in alle Amerikaanse restaurants wordt een halve bizon geserveerd als voorgerecht. We kunnen ons de conversatie al inbeelden: allez Nancy begrijp jij dat? Ik eet alleen nog voorgerechten en toch blijf ik verdikken?

Op de metro naar de tennissite gisteren zat er zo'n Nancy. Of wellicht eerder een Eunice, want het betrof een gekleurde medemens. In België zouden we haar obees hebben genoemd, naar Amerikaanse normen had ze een gemiddeld BMI. Halverwege de rit diepte ze uit een plastic zak een plastic doos op met een kant-en-klare maaltijd die ze ijverig begon binnen te prikken. Pasta met een soort tomatensaus gecombineerd met een soort eierkoek met aardappelen. En room. Vooral veel room. Het was 9u30 in de ochtend. Waarnaar ze de maaltijd doorspoelde met een blikje Diet Coke.

Walter Wauters

In Luik wordt het voetbal nog beleefd als een religie. Fanatiek, in goede en kwade dagen. Nergens wordt zo'n sfeer gecreëerd als op Sclessin.

Het tekent de wispelturige gemoedsgesteldheid in de Vurige Stede dat de balans nu al naar de andere kant is doorgeslagen. Een deel van de supporters nam zaterdag spelers, bestuur en trainers op de korrel en die betaalden in gelijke munt terug.

Een groep supporters verdenkt Luciano D'Onofrio ervan zich te verrijken op de rug van de club. Ze lijken vergeten dat D'Onofrio in 1998 samen met de puissant rijke Fransman Robert Louis-Dreyfuss de club overnam toen die door de schuldenlast op het punt stond te verdwijnen. D'Onofrio saneerde de club. Tien jaar na de overname pakte Standard met jonge spelers na 25 jaar de titel. Luciano D'Onofrio, die met Standard intussen de strafste jeugdacademie van het land bouwde, bleef op de achtergrond. 

Nooit liet de sterke, eigengereide persoonlijkheid zich beïnvloeden door kritiek van wie dan ook. Niet door de pers, niet door supporters, niet door andere clubs. Hij is een baas die lak heeft aan organisatiestructuren met veel inspraak, vergaderen, overleg en democratische besluiten. Hij walgt van ideologische uiteenzettingen van mensen die willen meepraten zonder enige verantwoordelijkheid te nemen. Tegelijkertijd geeft de kritiek op zijn manier van werken hem energie om, soms zelfs provocerend, aan zijn visie vast te houden. 

De leerling van Porto-voorzitter Jorge Nuno Pinto da Costa kan communicatief heel heetgebakerd uit de hoek komen maar is de koelste zakenman uit de eerste klasse. D'Onofrio zegt dat hij eigenlijk maar één doel heeft: de club nooit meer in de financiële problemen storten. Niet makkelijk want tot en met het kampioenenjaar 2007-08 boekte Standard een jaarlijks exploitatieverlies van minstens drie miljoen euro. 

De aanstelling van Dominique D'Onofrio als trainer is uit psychologisch oogpunt natuurlijk een blunder want een groep supporters spuwt hem al sinds zijn laatste doortocht als hoofdtrainer in 2007 uit. Als interim-trainer miste broer Dominique vorig seizoen bovendien de Play-off 1, werd het Europees kansloos uitgeschakeld door Hamburg en greep het in Play-off 2 mijlenver naast een Europees ticket.

De filosofie is klaar en duidelijk: Dominique is de overgangstrainer in een overgangsjaar. Dat er dit jaar niet voor de titel zou worden gestreden, was al langer duidelijk. Voor zo'n overgangsjaar gaat Standard geen toploon aan een toptrainer betalen.

Een aantal supporters heeft zaterdag duidelijk gesteld dat het een overgangsjaar niet zien zitten. De kans dat Luciano D'Onofrio nu nog in paniek de transfermarkt opstormt of zijn trainer dumpt, is echter klein. Als er een interessant bod komt voor de naar een transfer hunkerende Steven Defour zal die vertrekken. 

Luciano doet nog altijd gewoon wat hij denkt dat het beste is. Daar kunnen geen supportersacties tegenop.

Elk jaar worden de golven van de emotie hoger en irrationeler, met dank aan de media. Neem nu Club Brugge. Crisis op de eerste speeldag. Feest op de tweede. Crisis op de derde speeldag. Een ramp op de vierde (afgelopen zondag), maar donderdag weer feest in Minsk, voor zover je daar feest kan vieren.
Even tussendoor iets over Minsk: dat staat met stip genoteerd als de meest vreemde bestemming die ik als journalist bezocht. We schrijven 1994 en we cruisden in een gecharterd vliegtuigje met de Olympische baas Samaranch (en Rogge) door het Oostblok.

Minsk stond op het programma, na Vilnius. We verbleven er in het presidentieel paleis want er stond een bezoek aan president Loekasjenko op het programma. Het is niet algemeen bekend maar de zot van Minsk is ook een sportgek en wilde voorzitter van zijn eigen Olympisch comité worden. Ons bezoek was precies een poging om hem op andere gedachten te brengen. Missie niet geslaagd. Loekasjenko werd kort daarop unaniem verkozen en is nog steeds voorzitter van het NOC van Belarus, zoals dat land internationaal heet.

Bij dat bezoek stelde Loekasjenko ook voor om een 27ste sport aan het programma toe te voegen: boksen voor staatshoofden. Luka meende het echt, maar dàt heeft de Sam ter plekke tegengehouden.
Genoeg oudemannenpraat, terug naar Club Brugge. Hulde voor de prestatie in Minsk, maar tegelijk met het feest kwam ook een oude kater: het Brugs stadion in de Chartreuse krijgt een negatief advies. Omwille van het verkeersinfarct. Sorry, maar zelfs van een laat gelijk gaat een mens spinnen. Er is maar één plek waar dat stadion moet, kan en zal komen en dat is ergens in het noorden van Brugge, al blijft een uitbreiding van Jan Breydel nog steeds de meest realistische oplossing. Zou The Bid dat al weten? En is de FIFA al ingelicht?

Over onzin gesproken, de grootste onzin die van de week over uw hoofd werd uitgestort, kwam ongetwijfeld uit de ether: Club Brugge zou zijn slechte seizoensstart hebben goedgemaakt met de kwalificatie voor de groepsfase van de Europa League.

Hoezo? Tellen de punten van Europa ineens mee in de Jupiler League? Ik dacht het niet. Tellen de doelpunten gescoord in Minsk zondag mee in Westerlo? Ook niet toch?

Anderzijds: zullen ze de match en de trip naar Minsk voelen, zondag in Westerlo? Jawel, omdat in België maar heel weinig spelers rondlopen die fysiek en mentaal twee wedstrijden aankunnen. Als er al een verband is tussen Europa en de nationale competitie dan alleen dat Europa de betere waardemeter is voor het groeipotentieel van je spelers.

Belgische ploegen dreigen door hun irrationele hunkering naar Europa in de competitie door de mand te vallen en daar in de competitie de gevolgen van te dragen. Neem nu AA Gent. Dury vond Feyenoord een fantastische tegenstander, maar het Feyenoord van eergisteren is misschien de allerzwakste versie sinds Kindvall in extra time in San Siro de winst van Europacup I veilig stelde. Dat was veertig jaar geleden.
Voor Gent valt dan weer te vrezen dat hun middenveld met de getalenteerde maar fysiek fragiele as geblutst en gebuild uit de Europese veldslagen komt.

Die hunkering naar de groepsfase van de Europa League blijft een irrationele obsessie die de clubs vooral wordt aangepraat door de media.

Voor Anderlecht lag dat natuurlijk anders, maar van een match van 15 miljoen was natuurlijk nooit sprake. Standard verdiende vorig jaar 11,5 miljoen euro aan de Champions League, maar pakte een (voor Belgische ploegen) recordaantal punten en dus een hoge prestatiebonus. Vervolgens kregen ze nog eens 900.000 euro uit de Europa League waar ze tot de kwartfinale geraakten. Ook dat was bijzonder.
Bovendien was het Belgisch tv-contract vorig jaar het op twee na laagste van de Champions League, wat een zeer lage market pool-bonus opleverde. Die zal dit jaar nog lager uitvallen. Had Anderlecht de Champions League gehaald dan was het daar goed tien miljoen beter van geworden, en geen vijftien miljoen, want de recettes gaan doorgaans op aan onkosten en premies.

Die tien miljoen waren wel van pas gekomen, want de Anderlechtse rekeningen zijn sinds kort structureel verlieslatend. Met de uitbreiding van het stadion op stapel, en de UEFA die steeds nauwer zal toezien op de rekeningen, is dat bepaald zorgwekkend.

 Onze bronnen melden dat Wesley Sonck 750.000 euro bruto per jaar vroeg. G. Beerschot-voorzitter had het over 2,5 miljoen euro voor drie jaar. We nemen aan dat de 32-jarige aanvaller het voor twee seizoenen in Lier voor wat minder doet. Maar zoveel minder zal het niet zijn.

 Met Maged Samy, de afgezant van de Egyptische multinational Wadi Degla, heeft Lierse zijn eigen Sjeik Mansour bin Zayed al-Nahyan. Dit lid van de koninklijke familie van Abu Dhabi spendeerde in twee jaar al ruim 400 miljoen om van Manchester City de grootste club van Engeland te maken. Naar Belgische normen is Samy van plan hetzelfde te doen.

 Leken de woorden van Samy na de promotie - ‘wij willen Europees spelen’ - op het eerste gezicht blufpoker, met het binnenhalen van Sonck laat hij alvast zien dat geld geen probleem is voor het Egyptische concern dat zich ook nog in immobiliën en media specialiseerde. Voor het binnenhalen van Sonck trok hij het budget in een handomdraai op van 10 miljoen naar 12,5 miljoen euro. Er komen deze week nog vier versterkingen bij. Dat kondigde Samy al eerder aan.

De supporters van Lierse SK staan op de banken maar de suikeroom maakt van de club een reus op lemen voeten. Lierse SK verzamelde tussen 2002 en 2006 meer intriges, financiële crashes en omkoopschandalen dan wapenfeiten. De club is al verschillende keren gereanimeerd. Sinds de komst van Maged Samy, die in het voetbalmilieu als correct wordt ervaren, zijn die zorgen voorbij. Maar de Egyptenaar kan zomaar de stekker uit het contact trekken. En dan is het voorbij, definitief voorbij met het stamummer 30 dat in 1997 zijn laatste landstitel vierde.

Minder risico wordt er genomen met de transfer van Sonck. Of de 55-voudige Rode Duivel ooit de verhouding prijs-kwaliteit zal waarmaken, is twijfelachtig. Hij is wel een garantie voor doelpunten. Maar wanneer zal Sonck, na maanden zonder trainen op topniveau, renderen? Toen hij in augustus 1997 in dezelfde werkloze situatie naar Club Brugge verhuisde, duurde het ruim een maand alvorens hij zijn eerste goal scoorde.

Lierse en Sonck hebben de doelpunten nú nodig. Niet alleen om punten te halen maar ook om de argwaan bij de collega-voetballers weg te halen. Niemand bij Lierse verdient zoveel geld als Sonck, op Radzinski, Kawashima en Dequevy na zelfs nog niet een kwart daarvan. Samy heeft minder problemen het geld op tafel te leggen dan dat Anthuenis de eenheid in de groep zal kunnen bewaren.

De kwalificatie die al binnen leek is er dan toch niet gekomen. Een verrassing. Anderlecht had in de vorige Europa League immers nog eens van zich doen spreken. De spelersgroep was nauwelijks gewijzigd en Boussoufa en co. waren enorm gretig. Bovendien: Partizan was geen onoverkomelijke hindernis. Toch liep het mis. De drie hopeloos gemiste strafschoppen vormden het dieptepunt van een dramatische avond.

Er was duidelijk iets mis met de strafschopstip. Althans voor de Anderlecht-spelers en dan nog met Suarez, Biglia en Boussoufa de meest verfijnde paars-witten. Wellicht had aanvoerder Deschacht het voorspeld want hij wilde na de toss-winst de strafschoppen aan de overkant trappen. De Schotse ref ging er niet op in omdat hij de kant mag kiezen. Een dramatische keuze.

Dit gaat doorwegen op het seizoen van Anderlecht. Deze groep was samengebleven om dit seizoen hoge ogen te gooien op het Europees toneel maar het wordt andermaal de Europa League. Helaas. Maar als je Partizan niet kan uitschakelen, hoor je niet in de CL thuis.

Toch deze bedenking: het was lang geleden dat Biglia en Polak samen aan een wedstrijd begonnen. Het was weer geen succes. Met ook nog Kouyaté stond er een basis met intrinsiek drie verdedigende middenvelders.

Ook Suarez en de in eerste helft naar de zijkant verbannen Boussoufa komen naar de bal toe waardoor Lukaku lang de enige speler was die de diepte opzocht. Vandaar dat Anderlecht lang voorspelbaar speelde. Vreemd dat Ariël Jacobs dat niet had kunnen voorspellen.

De assist voor het tweede doelpunt van Anderlecht zaterdag in Lokeren was een gelukje voor Mbark Boussoufa. Maar zulke dingen gebeuren als het allemaal een beetje meezit. De pas 26 jaar geworden Marokkaan zit in zo'n periode dat de wind hem niet alleen vol in de rug blaast, die wind is ook nog eens gezegend.

Vorig jaar wierp Boussoufa zich ondanks zijn 1,67 meter op tot de grote man bij Anderlecht. Hij had met 13 goals en 15 assists een voet in bijna 40 procent van de doelpunten van de landskampioen. In dit nog jonge seizoen scoorde hij al drie keer en gaf vier assists. Hij was zodoende betrokken bij zeven van de elf goals die Anderlecht tot nu toe scoorde. Daarmee zit hij aan een duizelingwekkende inbreng van 63 procent in de Brusselse doelpuntenproductie. Het is van Jan Koller tussen 1999 en 2001 geleden dat een speler bij Anderlecht nog zoveel gewicht op zijn schouders nam.

Ariël Jacobs wist heel goed dat hij zaterdag in Lokeren op een zelden geziene manier kon roteren maar dat hij de voetballer met een gen voor het mooie en verfijnde spel moest laten staan. Op het veld is de aanwezigheid van de Marokkaan onmisbaar als er zes invallers van bij de aftrap tussen de lijn staan. De diamanten koevoet zorgt niet alleen voor de doelpunten, hij dicteert en controleert ook het tempo waarin wordt gespeeld. Lucas Biglia kan, zeker in België, gemist worden. Het belang van deze vaardige maar zo weinig scorende en aangevende middenvelder wordt overschat. Romelu Lukaku zoekt na zijn blessure nog het juiste ritme en laten we hopen dat de 17-jarige knuffelbeer van de natie zich niet laat opjagen door voetbalondeskundige critici die zich nu al vragen stellen over zijn gestokte doelpuntenproductie.

Het draait nu dus meer dan ooit om Mbark Boussoufa, de spelende leider. Hoewel gesierd met het nummer tien werkt hij met de arbeidsmoraal van een beperkte back die meer gebreken dan talenten heeft. Nog even het mekkeren en duiken afleren en hij is een voorbeeld voor iedereen.

Bij Club Brugge zijn er nu veel problemen. In de spelersgroep, maar ook op het veld. Tussen de lijnen mist Club de leider die Boussoufa is.

Ronald Vargas heeft de kwaliteiten. De 23-jarige Venezolaan kreeg verschillende wedstrijden na elkaar zijn kans maar haalde pas gisteren een aanvaardbaar niveau. In zijn eerste jaar leek het een kwestie van tijd dat Vargas met zijn achteloze bewegingen en visionaire inzicht de snelheid van het spel zelf zou bepalen. Ook hij leek, net als Boussoufa nu, in staat het voetbalstadion te veranderen in een tangopaleis. Maar neen. Hij schutterde nog meer dan zijn Brugse ploegmaats.

Gisteren tegen KV Mechelen zagen we flitsen van de middenvelder die gewichtloos tussen de vijandige verdedigers kan zweven. Die gevleugelde Vargas kan Club er weer bovenop helpen. Mogelijk is hij gisteren ontwaakt.

Op de officiële website staat ze niet, maar u kan ze hier vinden, de tabel die niemand wil: http://en.wikipedia.org/wiki/2010_Summer_Youth_Olympics_medal_table.

Het zal u niet zijn opgevallen en dat komt omdat onze media volledig aan het fenomeen zijn voorbijgegaan, maar in Singapore zitten we volop in de Youth Olympic Games, de eerste Olympische Spelen voor de jeugd.

De YOG of JOJE – met de Franse afkorting – zijn een uitvinding van Jacques Rogge, destijds ook de Europese voorzitter die in 1991 in Brussel de eerste European Youth Olympic Days organiseerde. Die herinner ik mij nog heel erg goed, want ik was daar de perschef.

Niet dat daar veel pers op afkwam, ik dacht niet meer dan een honderdtal journalisten en een verdwaald camerateam. De eerste EYOD – nu heten die EYOF met de F van Festival – waren ook niet meer dan een veredelde sport-jamboree van een tiental landen. Ze waren een sympathiek samenkomen van jonge talentvolle sporters die de laatste nachten met dank aan het sterke Belgische bier kotsend door het olympisch dorp van Louvain-la-Neuve liepen.

Bekende EYOD-winnaars uit het verleden zijn bijvoorbeeld onze tennisspeelster Justine Henin in 1995 in Bath en twee jaar eerder de Nederlandse zwemmer Pieter van den Hoogenband in Valkenswaard. Die was aanwezig bij de voorstelling van de YOG-ploeg van Nederland ergens in juli en hij verbaasde zich toen over het professionalisme. ‘Ik zag kinderen met in hun handen een jetlagprotocol. Nou, van zoveel serieux stond ik toch te kijken. Het leek volgens mij te gaan om presteren.’

Van den Hoogenband is niet de enige die zich vragen stelt bij deze eerste Youth Olympic Games. Andersom is Jacques Rogge ongeveer de enige die zich geen vragen stelt. Hij beweert dat de Youth Olympic Games de bedoeling hebben om de steeds meer sedentaire jeugd in de wereld aan het sporten te krijgen.

Dat zijn – met alle respect – dooddoeners. De jonge atleetjes die zich in Singapore in het zweet hebben gesport, moet je niet overtuigen. Die doen al aan sport en het enige dat ze misschien aan hun Singapore-trip zullen overhouden, is een afkeer van topcompetitie. Dat de jeugd steeds minder beweegt, zal ook wel kloppen, maar er zal van Azerbeidzjan tot Zimbabwe echt geen enkele tiener een poot méér verzetten omdat daar ergens op een Aziatisch schiereiland 3.500 leeftijdsgenoten – waar ze niet eens van weten want het komt niet op tv – hun stinkende best doen om een medaille te winnen.

Maar neen, luidt dan het officiële verhaal, het gaat helemaal niet om medailles. Het gaat ook helemaal niet om landen en vlaggen en hymnes of nationalisme. De eerste medaille die op YOG werd uitgereikt ging naar de Japanse Yuka Sato in de vrouwentriathlon en wat zei de kleine Sato? ‘Ik ben trots de eerste medaille van YOG te hebben gewonnen voor mijn land.’

Volgens de officiële pr-praat zijn de YOG ook een baken in het streven naar een gezonder leven, weeral voor die steeds dikker wordende jeugd. In Pakistan zullen ze over dat laatste wel anders denken, maar goed, de meeste jeugd wòrdt dikker, alleen kan ik een sportevenement dat gesponsord wordt door McDonald’s en Coke op de één of andere manier niet in rijm brengen met gezonder leven.

Het gevaar van de Youth Olympic Games schuilt hem niet in de commercie, maar in de nationalistische medaillefabrieken, de landen die het principe van de mand met de eieren toepassen. Je gooit de hele mand tegen de muur en met het sterkste ei doe je verder. Jaren is geijverd om artistiek turnen op topniveau te verbieden onder de zestien jaar, maar in Singapore zwieren en zwaaien de 14-jarige ukjes als vanouds. De jeugd die momenteel medailles wint in Singapore, is wellicht zeer getalenteerd, maar wellicht nu al te zwaar belast.

De illegale medailletabel (alleen te vinden op http://en.wikipedia.org/wiki/2010_Summer_Youth_Olympics_medal_tabl)
bewijst dat de Youth Olympic Games er zijn voor de medaillefabrieken: na zes dagen stond China op één, met 13 keer goud op 22 medailles. Rusland stond op twee met 11 goud op 24.

50 landen hadden bij het schrijven van deze column medailles gewonnen. België was nummer vijftig, met Nicola Philippaerts die goud won als teamlid met de Europese jumpingploeg. Voor één keer mogen we blij zijn met onze karige oogst. Hoe minder YOG-medailles, hoe meer vreugde en beschaving.

We stonden te kijken van de reprimande van Wim Vandeven op de persconferentie waar we enkel lachende gezichten hadden verwacht. Hoewel wij als eerste het nieuws brachten dat het seizoen van Tia erop zat, voelden wij ons geenszins aangesproken toen hij het over would-be Sherlock Holmes’en had.

Uiteraard vinden we het jammer dat sommige mensen uit hun omgeving blijkbaar nog niet op de hoogte waren toen wij maandag de e-mail kregen die alle puzzelstukjes in elkaar deed vallen. Jammer, omdat zo’n communicatieblunder makkelijk te vermijden was. Simpel, door eerst alle intimi op de hoogte te brengen en pas aan de vooravond van de persconferentie de media te verwittigen dat Tia nieuws had.

Wij hoefden onze loep en regenjack niet boven te halen om te bedenken welk nieuws Tia zou brengen. Voor het EK in Barcelona had ze ons in een interview gezegd dat er een tweede kind kwam. En gegniffeld toen we vroegen of dat voor Londen2012 zou zijn. Toen maandag een zelfde aankondiging kwam als wanneer ze haar eerste zwangerschap bekend maakte, hadden we ons hoofd wel in het zand moeten steken om geen argwaan te krijgen. Slechts twee vriendelijke telefoontjes hebben we gepleegd en een paar vrijblijvende sms’jes verstuurd, onze journalistieke plicht. Dinsdag werd het nieuws al langs alle kanten bevestigd. Ook door Kim Gevaert en Kim Clijsters. De tennisster was al een tijdje op de hoogte, zei ze. Waarom dan niet de mensen die voor Tia Hellebaut en Wim Vandeven zo belangrijk zijn? Was Wim Vandeven misschien ook wat boos op zichzelf? Omdat hij het nieuws blijkbaar eerder had verteld aan mensen die zijn vertrouwen zouden beschamen dan aan familie en vrienden.