Hans Vandeweghe

Een ongeluk bij een geluk

Hans Vandeweghe | 18 augustus 2010 om 07:09

Er zijn nogal wat trainers die stevig zouden vloeken als hun topatlete twee jaar voor een hoogtepunt met de melding komt dat ze een sabbatical van een jaar neemt omdat er iets in haar buik groeit dat zich ter zijner tijd een weg naar buiten zal banen.

Deze trainer - Wim Vandeven - moet niet zeuren. Het is eigen schuld, dikke bult, of omgekeerd in dit geval. Wim is de trainer, maar ook de kine èn de man van Tia Hellebaut en naar we aannemen ook de verwekker van het levenswonder dat zich de laatste weken in de nochtans zo voorbeeldig afgeslankte buik van de hoogspringster heeft voltrokken.

Een schoolvoorbeeld van carrièreplanning is dit niet, maar dat maakt het allemaal niet minder sympathiek. Veel logica moet je er evenmin achter zoeken. In het jaar na de geboorte, bezwoer de olympisch kampioene van Peking dat het bij één kindje zou blijven en nu is er een tweede op komst. Als deze zwangerschap gepland was, dan had ze zich even goed de maandenlange ascese van sla, water en een appel voor die drie competities kunnen besparen.

Wellicht was deze tweede zwangerschap niet gepland, maar daar zal ze zelf vandaag meer uitleg over geven. De these van een ongelukje bij het geluk ligt voor de hand. Een afgetrainde atlete met een laag vetpercentage wordt niet makkelijk zwanger.

Bovendien was Tia Hellebaut - we onthullen geen boudoirgeheimen want in interviews had ze het daar al over - niét aan de pil zoals de meeste vrouwelijke topsporters, precies om die laatste procentjes vet weg te krijgen.

Zelfs al zal het volgend jaar rond deze tijd wel weer kriebelen en zal ze wellicht heimelijk denken aan een Tia III, het lijkt nu echt over en out met Belgiës beste sportvrouw aller tijden. Europees-, wereld- en olympisch kampioene, het is mooi geweest en wat komt is nog mooier.

Bij haar vorige heugelijke melding en haar afscheid kreeg elke aanwezige champagne. Laat aanrukken, die flessen.

En proficiat, Tia en Wim.

Het Nieuwsblad Online

Vals gespeeld

Het Nieuwsblad Online | 18 augustus 2010 om 05:06

Riccardo Riccò kreeg gisteren een telefoontje, naar het schijnt. Van de producers van Mooi en Meedogenloos, die vroegen of ze zijn transfersoap mochten gebruiken in de volgende reeks. Vooral die plot was goed gevonden: eerst roepen dat hij met de ene ploeg zou trouwen, om achter de rug de hand te vragen aan een ander. Geniaal.

Riccò zou dan wel de rol moeten spelen van de slechterik. Want als er deze week één ding duidelijk werd, dan is het wel dat hij nog geen haar veranderd is. Met zijn leugen van vrijdag zette hij enerzijds Lefevere onder druk, en noopte hij anderzijds Vacansoleil - de meest biedende - om het onderste uit de kan te halen. Slim gespeeld. Maar ook vals gespeeld, zoals hij vroeger al eens deed.

In de buik van Quick Step klonk gisteren veelal hetzelfde geluid: Oef, hij komt niet. Was dat wel het geval geweest, dan had Riccò ongetwijfeld voor onrust gezorgd in de blauwe familie. En dat kan zelfs een Godfather missen als de pest. Lefevere zou dus best hetzelfde doen als zijn personeel: opgelucht ademhalen. 

Bert Heyvaert

Het Nieuwsblad Online

Koppensnellen

Het Nieuwsblad Online | 17 augustus 2010 om 08:11
‘Elke vezel in mijn lijf wil de titel’, sprak voorzitter Pol Jonckheere amper aan maand geleden. Maar na drie speeldagen moet de Brugse architect zich al vragen stellen. De ambitieuze preses zag de bui al hangen voor de Brugse derby en het lijdt geen twijfel dat eventueel crisismanagement voorbereid wordt. Maar wat nu?

Adrie Koster op de keien zetten is weinig geloofwaardig na alle wierook van vorig seizoen. Bovendien zou Jonckheere dan in de voetsporen treden van zijn koppensnellende voorganger Michel D’Hooghe en dat wil hij allerminst. Het zou Club weer drie jaar terug in de tijd katapulteren en het recente verleden toonde aan dat van coach veranderen volgens de seizoensmode weinig oplevert.

Of staat sportmanager Luc Devroe dichter bij de schopstoel? Wat valt hem te verwijten? De lege kasten van zijn voorganger zijn nu wel gevuld met scoutingverslagen en aan zijn werkethiek valt weinig toe te voegen. Dat hij na de nederlaag op Kortrijk kritiek spuide op trainer Adrie Koster is hoogst ongelukkig, maar nu gehoor geven aan een schreeuwer die vindt dat Koster of Devroe eruit moet, is kortzichtig.

De medische staf opkuisen? De technische omkadering vernieuwen? Gauw nog videoshoppen en iemand als Marc-André Kruska kopen? Welke beslissing Jonckheere zich ook genoodzaakt voelt te nemen, als het de komende tien dagen in de soep draait in België én Wit-Rusland wordt het altijd een harde dobber. Misschien moet er nu even door de zure appel heen worden gebeten en moet er beseft worden dat een nieuwe periode van bloei van Club Brugge gebaat is bij aanwervingen, rust en standvastigheid. Niet bij ontslagen, paniekvoetbal en windhaanbeleid.

Koen Van Uytvange
Ludo Vandewalle

Frankie en Hein klaar voor hun revanche

Ludo Vandewalle | 16 augustus 2010 om 08:55
Of het initiatief om zijn baard te laten staan een succes is, daarover worden in het Fenixstadion wel eens discussies gevoerd. De uitkomst daarvan hoort niet thuis in deze kolommen. In Genk is men het er wel over eens dat het aantrekken van Frankie Vercauteren de beste zet is die in het vorige turbulente seizoen werd gedaan. De Brusselaar loodste de Limburgers, die bijna een jaar geleden op sterven na dood leken, nog naar Europees voetbal. Nu staat KRC Genk na drie speeldagen bovenaan te pronken met negen op negen uit wedstrijden tegen dezelfde clubs waartegen ze vorig seizoen in dezelfde fase van de reguliere competitie slechts één puntje puurden.

Na slechte ervaringen bij zijn Anderlecht en de Rode Duivels - ook hij werd door Philippe Collin publiekelijk de tactische les gespeld - heeft Vercauteren conclusies getrokken. De retoriek over collectieve instelling klinkt afgezaagd en het belerende toontje is ook niet geweken. Maar de achtervolgingswaanzin die tot de verkramptheid leidde die hem in het grootste deel van zijn paars-witte periode kenmerkte, is verdwenen. Het ligt voor hem nog allemaal te gevoelig om toe te geven, maar Vercauteren heeft zijn gedrag aangepast na zijn wrange trainerservaringen in de hoofdstad. Koppel daaraan zijn gedrevenheid en de 53-jarige wordt als hoofdtrainer hoogstwaarschijnlijk een blijvertje in eerste klasse. Spijtig dat Genk donderdag kansloos is tegen Porto, anders had het in de Europa League voor een verrassing kunnen zorgen.

Nog zo’n keikop die zijn fouten uit het verleden moeilijk publiekelijk zal toegeven, is Hein Vanhaezebrouck. De huidige trainer van KV Kortrijk kan ook niet anders dan vaststellen dat Vercauteren met nagenoeg dezelfde Genkse spelersgroep waarmee hij vorig seizoen zo zwaar de mist inging wel aan het voetballen kreeg en, tot nu toe, uitstekende resultaten neerzet.

Vanhaezebrouck bewijst bij Kortrijk andermaal dat hij het trainersvak in de vingers heeft. Dan gaat het niet zozeer over de knappe 7 op 9, maar over het voetbal dat hij spelers laat brengen. Weinig coaches in de hoogste afdeling hebben zo’n positieve kijk, taxeren spelerskwaliteiten zo juist en kunnen het ook nog eens zo goed onder woorden brengen.

 De 46-jarige Lauwenaar zal nog altijd evenzeer achter zijn voetbalvisie staan, maar de profileringsdrang is verminderd. De hunkering om voor de hele wereld zijn grote gelijk te bewijzen, is onder controle. Het defensieve persbeleid van KV Kortrijk helpt hem daarbij. We horen Vanhaezebrouck niet meer klagen over scheidsrechters, de eigen spelers, bestuur of zelfs supporters zoals in Genk het geval was.
 Corrigeren is ook een kwaliteit.
Hans Vandeweghe

Iljo K.

Hans Vandeweghe | 14 augustus 2010 om 07:38
Het beeld van de week, dat waren toch die FIFA-commissieleden die zich in Overijse over een balustrade hesen en vervolgens aan het gras trokken, zo nodig er over wreven om er zich van te vergewissen of de trainende sterren van 2018 in het Begijnhofstadion van Tempo Overijse de Jabulani van 2018 wel goed zouden kunnen raken. Dat alles acht jaar voor datum en niemand, echt niemand die ter plekke in een lach schoot.

Tegen 2 december zullen we het weten. Het is te hopen dat tegen die tijd onze Raad van State of een andere rechtsinstantie in de zaak Wickmayer-Malisse brandhout heeft gemaakt van de dopingbestrijding zoals het Wereld Antidoping Agentschap die voorstaat, en dat er volgende week een uitspraak valt in zijn voordeel in het kort geding van Iljo Keisse tegen de beslissing van het arbitragetribunaal TAS om hem toch te schorsen.

In dat geval wordt België tijdelijk een paria in de dopingbestrijding, mogen we geen grote internationale sportwedstrijden meer organiseren en zijn we van al die ellende verlost. Mijn voorstel is alvast dat ons Belgisch verzet tegen de dictatuur van het WADA naar het Europees niveau wordt getild want zo kan het echt niet verder.

De zaak Keisse, om uw geheugen op te frissen, was van in het begin niet echt een dopingzaak, daar waren zelfs dopingjagers het over eens. De hoeveelheden van het verboden plasmiddel HCT waren zo miniem dat er wel van een vervuiling sprake moést zijn.

Bovendien liep Keisse tegen de lamp op de laatste zondag van de Zesdaagse. Is dat dan een argument? Natuurlijk wel, want in een Zesdaagse is lang voor de laatste dag onder elkaar afgesproken wie zal winnen. Spijtig nieuws misschien voor al wie denkt dat hij/zij op zondag live op de tv spannende topsport zit te kijken, maar zo zit het circuit in elkaar. Op donderdag – toen er wel nog min of meer op het scherp werd gekoerst – was Keisse ook al eens gecontroleerd en toen was niks gevonden. Op zondag dan weer wel en in een heel minieme hoeveelheid.

Daarop besloot de wielerbond – ongeveer de enige sportfederatie die de dopingbestrijding juridisch in eigen schoot organiseert – om Keisse vrij te spreken. Niemand had nog rekening gehouden met het beroep dat het Wereld Antidoping Agentschap WADA – buiten de voorziene termijnen en als niet-betrokken partij nog wel - bij het TAS in Lausanne had ingesteld. Tot begin juli het verdict viel: het TAS volgde WADA volledig, op basis van een dossier dat er geen was.
Nergens in de rechtspraak moet een beschuldigde na vrijspraak in eigen land zich in een ander land verdedigen tegenover een buitenlandse private instantie, én in een andere taal. Alleen in de sport en meestal in dopingzaken.
Nergens in de rechtspraak moet een beschuldigde zelf zijn onschuld bewijzen. De verstrengde WADA-code bepaalt onder meer dat de atleet verantwoordelijk is voor elk vreemd stofje dat in zijn/haar lichaam wordt gevonden en dat op de lijst met verboden middelen staat. Van verzachtende omstandigheden is geen sprake. Iets gevonden wat niet mag? Twee jaar is het tarief, ook al kloppen de timing en de hoeveelheden niet, en concorderen de bevindingen niet met andere stalen.

In de zaak Wickmayer-Malisse is ook een Europese rechtsgang voorzien. Het staat als een paal boven water dat het Europees Hof brandhout maakt van de eendimensionale terreur van het WADA, het is alleen wachten op atleten die het zaakje konden financieren en uitzitten.

Ik wens Wickmayer, Malisse en Keisse hetzelfde juridisch succes toe als Jean-Marc Bosman destijds. Hopelijk kunnen ze hun leven een beetje beter op orde houden, want het lijdt geen twijfel dat deze Kafkaiaanse lijdensweg diepe sporen nalaat.

Ten slotte moet er in dit land/deze regio eens een grondige discussie worden gevoerd over de dopingbestrijding en over welke middelen welk doel heiligen. Van de week nog is het beroep gepleit van een amateur die na 40 kilometer was afgestapt en die daardoor een controle had gemist. Ondanks dat hij tot 45 minuten na de wedstrijd bij zijn team was gebleven. Ondanks de chaperonne, die hij niet had gezien en die hem niet had gevonden. Ondanks de gsm, die niet is gebruikt. Ondanks dat alles, staat zijn tarief momenteel op twee jaar schorsing. Ook deze zaak verdient een staartje voor een echte rechtbank.
Bert Heyvaert

Slangenbezweerder

Bert Heyvaert | 14 augustus 2010 om 07:35
‘Basso of Riccò, ik zie het verschil niet. Jij wel?’ Dat vroeg Patrick Lefevere toen ik voor het eerst polste naar een mogelijke transfer van de Cobra. Geen slechte repliek natuurlijk. De vraag terugkaatsen is altijd goed in een netelige situatie, en in principe viel er nog weinig tegenin te brengen ook. Basso deed aan bloeddoping, Riccò pakte cera. Inderdaad: weinig verschil.

Nu ja, dat is wat er op Wikipedia staat. De realiteit is anders. Ivan Basso sloeg - toen hij geen andere uitweg meer zag - mea culpa op een menselijke manier. Riccò reageerde zoals het hem past: kust mijn kl***. Pas in maart dit jaar, om zijn comeback een beetje op te blinken, excuseerde de Modenees zich voor zijn dopinggebruik. Voordien wentelde hij zich jaren in arrogantie en een gebrek aan respect. Het is de reden waarom zijn collega’s sissen als hij door het peloton rijdt. En waarom Mark Cavendish hem deze winter ‘een parasiet’ noemde. ‘Iedereen kan een fout maken’, zei de Brit. ‘Maar Riccò ziet het niet eens als een fout. Dat is wat me zo tegen de borst stoot.’

Nog een verschil met Basso: Riccò heeft ook de perceptie tegen. Hij staat op het collectieve netvlies gebrand met dat beeld uit Lavelanet, waar hij door de Franse politie als een gangster werd weggevoerd. Daarmee komt hij in hetzelfde rijtje als dief-in-de-nacht Rasmussen en ik-kan-niet-snel-genoeg-weg-zijn Vinokourov. Geen fraaie compagnons. Maar diezelfde Vino leert ons ook dat zo’n imago relatief is. In Luik-Bastenaken-Luik werd hij nog uitgefloten, na zijn etappezege in de Tour was er vooral applaus. ’t Kan snel verkeren.

Op zo’n scenario hoopt Lefevere nu allicht ook. Het lukte hem al eens met Richard Virenque, die in Domo-shirt weer de chouchou werd van weleer. Deze keer heeft Lefevere echter geen Franse teddybeer in handen, maar een Italiaanse cobra. En slangenbezweerders weten één ding: zolang je het beestje onder controle houdt, gaapt het publiek je bewonderend aan. Maar verlies je het uit het oog, dan is het aartsgevaarlijk.
Ludo Vandewalle

Verdienstelijk hockeyspeler

Ludo Vandewalle | 13 augustus 2010 om 08:09

Gewezen CEO Jean-Marie Philips werd ontslagen. Zijn humoristische oneliners stootten te veel mensen tegen de borst. Hij werd er ook van verdacht Het Lek bij de belangrijke bondsbeslissingen te zijn.

Bondsvoorzitter François De Keersmaecker laat zich tegenwoordig omringen door media-adviseurs. Die hebben de goedlachse advocaat gezegd dat hij nog maar twee keer per jaar met de pers mag praten. Om hem tegen zichzelf te beschermen en met ondoordachte uitspraken niet te veel polemieken meer te veroorzaken.

Philippe Collin, nu al de machtigste man binnen de bond genoemd, is van de bondstop dus de enige officiële woordvoerder. Hij heeft zijn entree als spreekbuis niet gemist.

Terwijl Collin aan Dick Advocaat verrimpelde handen overhield door over diens mouw te vegen, stelde hij na de wedstrijd in Finland al meteen de tactiek van bondscoach Georges Leekens in vraag. Bij elke beslissing van de weggevluchte Advocaat schreeuwde de voorzitter van de Technische Commissie zijn adoratie uit. De huidige Russische bondscoach hanteerde nagenoeg hetzelfde spelsysteem als Leekens nu.

De uitspraken van Collin getuigen van een gebrek aan respect voor een Belgische coach. Collin gaf niet binnenskamers maar publiekelijk mee hoe Leekens het tegen de Duitsers moet aanpakken. Critici en spelers lezen mee en het maakt het voor de bondscoach niet makkelijker. Wat is in godsnaam het nut van zo'n publieke reprimande?

Philippe Collin was een heel verdienstelijk hockeyspeler. Bij Anderlecht vinden ze het helemaal niet erg dat hij zich nu meer met de voetbalbond en minder met paars-wit bezighoudt. Maar of ons voetbal en vooral de Rode Duivels er beter van worden?

Ludo Vandewalle

Liever megalomaan

Ludo Vandewalle | 11 augustus 2010 om 09:23

Straks trekt de FIFA-delegatie naar het vernieuwde Luzhniki Stadion in Moskou, het fabelachtig gemoderniseerde Wembley in Londen, het indrukwekkende Camp Nou in Barcelona en het fonkelende Arvelade-stadion in Lissabon. Ook Rusland, Engeland en Spanje/Portugal zijn immers kandidaat voor het WK 2018.

Onze Belgische delegatie voerde voor het binnenhalen van het WK 2018 de hoge heren van de FIFA naar de velden van vierdeklasser Overijse en de onaangeroerde site van het in Antwerpen te bouwen stadion.

Zo wilde ons landje indruk maken. Klein, sympathiek en ecologisch, luidt het motto. Wie de levensstijl en de arrogantie van de bonzen van de wereldvoetbalbond kent, weet dat die verf niet pakt. Pronkerig en megalomaan moet het zijn. Helemaal naar het beeld van FIFA-leider annex zonnekoning Sepp Blatter. We mogen dan nog acht jaar en veel bouwmogelijkheden voor de boeg hebben, ons land zou zonder Nederland op het vlak van stadions een belabberd figuur slaan.

We beseffen dat al langer want eigenlijk is onze WK-kandidatuur geboren uit de nood om nieuwe stadions te bouwen in ons land. Veel meer dan het echte geloof om dat WK daadwerkelijk binnen te halen, moest de kandidatuur een locomotief zijn om nieuwe voetbalinfrastructuur in België op te trekken. Die opzet is mislukt want er is nog altijd nergens een concreet begin gemaakt van een WK-stadion van minstens 40.000 plaatsen.

Ware het niet van de Nederlanders, de Belgische kandidatuur was al lang gefnuikt. Dan was die zinloze discussie over hoeveel dat WK nu zal kosten of opbrengen ons bespaard gebleven. Niemand weet immers hoeveel dat zal kosten of opbrengen. Naargelang de studie die wordt uitgevoerd, krijgen we verschillende zwarte en rode cijfers in onze maag gesplitst. Veel gegooi met cijfers maar het valt gewoon niet te berekenen, zeker niet vooraf.

Het gaat er gewoon om of het publiek een WK in ons land echt wil en of het land er baat bij heeft. Zou het de mensen gelukkiger maken? Al de rest is economisch nattevingerwerk.

Bart Lagae

Open kaart met de FIFA

Bart Lagae | 09 augustus 2010 om 09:16

Een vijfkoppige delegatie van de FIFA is vandaag en morgen in ons land. Nee, niet om de stadions te inspecteren voor het WK in 2018 of 2022. Die moeten nog allemaal worden gebouwd. Wel om te spreken met de politieke overheden in ons land. En om de algehele WK-temperatuur in België op te meten.

Die thermometer zakte vorige week even onder het vriespunt. Onthullingen over verregaande fiscale voordelen voor de FIFA deden het enthousiasme bekoelen. Een rondvraag op onze website leerde dat vier op vijf tegen een WK in België is gekant. Politici uit alle hoeken van het spectrum - van Jean-Marie Dedecker tot Bert Anciaux - eisten een politiek debat. 

Het Belgisch-Nederlandse organisatiecomité was niet gelukkig met de onthullingen. De draagkracht bij de bevolking is een van de elementen die kunnen doorwegen bij de toewijzing. Maar misschien is het net goed dat het debat eindelijk op gang is gebracht. Want tot dusver bleven de contouren van een wereldbeker in ons land nog erg vaag en geheimzinnig.

Onze krant doet een poging het WK 2018/22 aanschouwelijk te maken. We lazen als eerste het 'Bidbook' dat België en Nederland aan de FIFA overmaakten en ter inzage ligt in Eindhoven. Daaruit blijkt dat er heel wat positieve initiatieven op stapel staan. Zoals een ambitieus sociaal en groen programma. En een reeks toffe ideeën als een fietsnetwerk tussen de stadions of een reuzenscherm op het strand van Zeebrugge.

België zet vandaag en morgen de deuren open voor de FIFA. Misschien kan de FIFA dan ook eens open kaart spelen met de Belgen. Het zou alvast heel wat scepsis over de wereldbeker in ons land kunnen wegnemen. 

Ludo Vandewalle

Weer Europese mislukking voor Gent?

Ludo Vandewalle | 09 augustus 2010 om 09:14

Na het verrassende begin vorige week met de nederlaag van Club Brugge en het gelijkspel van Standard heeft de Belgische competitie na twee speeldagen de waarden al hersteld. De vlotte zege van Club Brugge vraagt echter bevestiging volgende week in de Brugse derby. Standard kan om de vele twijfels wat meer weg te nemen best komende zaterdag het fel gewijzigde en op papier versterkte Lokeren een mislukte start bezorgen. RC Genk gaat gewoon op het elan van de Play-off 2 van het vorige seizoen door. Gisteren werden de Limburgers van Frank Vercauteren ook wel geholpen door het matte spel van AA Gent. 

De Buffalo's zijn na twee speeldagen de enige echte dissonant. AA Gent ging vorige week door een scheidsrechterlijke fout in Westerlo met de zege aan de haal in plaats van met 1-0 te verliezen. Het was de wedstrijd tussen de twee kansloze nederlagen in de Champions League tegen het Oekraïense Dynamo Kiev.

De vicekampioen en bekerwinnaar van vorig seizoen beleeft de verwachte problemen na het vertrek van Michel Preud'homme. Een veeleisende en bezeten trainer vervangen door een andere veeleisende en bezeten trainer is niet evident.

Francky Dury heeft eerst bij Zultse VV, daarna bij Zulte Waregem, in totaal bijna twintig jaar de lakens uitgedeeld. Dat is vrij strikt te interpreteren, want er werd geen wasmachine aangekocht zonder dat de 52-jarige ex-politieagent daarvan op de hoogte was. Dury moet zich aanpassen aan de nieuwe situatie bij AA Gent - daar staan voorzitter Ivan De Witte en manager Michel Louwagie op de voorgrond - en de club moet zich aanpassen aan Dury.

Nu wordt Dury niet alleen met de zware erfenis van de succesrijke Michel Preud'homme geconfronteerd maar leven er ook problemen in de kleedkamer. In de aanloop naar de bekerfinale was er vorig seizoen een ernstig incident tussen Grondin en Thijs. Door het vertrek van Preud'homme zijn de daaruit voortvloeiende problemen niet opgelost. Dury komt in een wespennest terecht en zo wordt het moeilijk om goed te werken.

AA Gent kan de problemen best zo snel mogelijk aanpakken, want in de huidige situatie dreigt het Europese seizoen weer de mist in te gaan. Met Feyenoord kregen de Buffalo's een haalbare tegenstander op weg naar de groepsfase van de Europa League. In de vorige seizoenen werd die zo fel nagestreefde Europese campagne telkens weer een enorme teleurstelling. In de groei naar de blijvende topclub waar men in het Ottenstadion van droomt, is een Europees succesje wel eens nodig.

Er is werk aan de winkel in Gent. En niet alleen voor Francky Dury.