Na de Zaak Francis Blake en Bericht uit het verleden is dit het derde avontuur dat Jean Van Hamme verzint rond de personages van Edgar Jacobs. Helemaal trouw aan de originele verhalen hanteert hij een trage vertelstijl met uitgebreide dialogen en beschrijvende teksten. Ondanks de zestig bladzijden gebeurt er niet echt veel, en zo hoort het ook. Naast enkele spectaculaire actiescènes waarin Mortimer het beste van zichzelf geeft, wordt de historische achtergrond van een merkwaardige vondst uit de doeken gedaan. Het gaat om enkele munten uit de Romeinse tijd die de verrader Judas toebehoorden. Uiteraard is oerslechterik Olrik weer van de partij. Van Hamme toont een groot respect voor het werk van Jacobs maar zorgt op die manier niet voor verrassingen. Al zou dat in het volgende deel nog kunnen komen.
Dan is het tekenwerk wel een verrassing. Nadat oorspronkelijk Ted Benoit al afhaakte nam René Sterne, tekenaar van Adler, deze moeilijke opdracht op zich. Maar voor hij het boek kon afwerken overleed hij. Sternes vrouw Chantal De Spiegeleer werkte al van bij het begin mee aan het album en nam de fakkel over. Het resultaat is de mooiste Blake & Mortimer strip sinds jaren. De gestileerde stijl van Sterne en De Spiegeleer sijpelt voorzichtig door en geeft de klare lijn van Jacobs een sierlijk karakter. Let vooral eens op de prachtige kapsels waarin dat nog het best opvalt. Enkel fanatici die deze vernieuwing niet appreciëren. (wida)

Apocalyptisch tafereel,

Achttien delen van telkens ruim tweehonderd pagina’s lang heeft Naoki Urasawa de spanning erin gehouden in deze enigzins atypische manga. Atypisch omdat zijn monster geen mythologisch of futuristisch creatuur is, maar Johann Liebert, een jongeman met een trauma. Ook omdat Urasawa geen overdreven tekenstijl of bladindeling hanteert. Hij tekent realistisch met heel veel zin voor detail en met sterke composities die hun effect niet missen. Maar vooral atypisch omdat het hele gebeuren zich afspeelt in Europa en enkel de spilfiguur van de reeks, dokter Tenma, een Japanner is. Een bijzondere Japanner die een uitmuntend chirurg blijkt, dat wel, maar geen man met bovennatuurlijke krachten.
In deze laatste aflevering komen de wegen van Tenma, Nina, inspecteur Lunge en Grimmer samen in een klein dorpje waar de bewoners elkaar een voor een uitmoorden. De confrontatie met Johann kan niet uitblijven.
Ondanks die duizenden pagina’s verveelt Urasawa ons nooit. Telkens weer slaagt hij erin nieuwe onthullingen in het vooruitzicht te stellen. En bij elke onthulling duiken er nieuwe raadsels op. Af en toe valt het wel op dat hij het zaakje rekt en uitstelt. Toch werkt zijn tactiek. In elk album zit je geregeld op het puntje van je stoel en lees je almaar sneller. Het lukt Urasawa zelfs om tot de laatste bladzijden voor spannende verrassingen te zorgen. Hij levert echt meesterlijk werk af. Alleen zó jammer dat hij met het open einde opnieuw enkele zaken onbeantwoord laat. Zo zadelt hij de lezer met een onvoldaan gevoel op. Of hebben we in een van de vorige delen iets over het hoofd gezien? (wida)

In deze kolderieke strip zet Jean-Christophe Chauzy zichzelf in zijn hemd. Zonder enige schroom vertelt hij hoe onzeker hij tegen het leven, de wereld en zijn eigen slungelige lijf aankijkt. Het is vaak vanuit die onzekerheid dat alles misloopt. Al wat hij op voorhand bedenkt dat mis zou kunnen gaan, lijkt onherroepelijk uit te komen. Dat levert meer dan eens grappige taferelen op. Hoe goed hij ook zijn best doet om zich aan de anderen aan te passen of mee te doen, hij slaagt er nooit in. Chauzy dikt het allemaal flink aan en met zijn zwierige vlotte tekenpen benadrukt hij zijn vertwijfelde gemoedstoestand. Het is leuk om te zien hoe ongegeneerd Chauzy zichzelf bloot geeft. Echt hilarisch wordt het echter nooit. Chauzy slaagt er vaak niet in om tot een verrassende pointe toe te werken. (wida)

Bij een theatermonoloog van Adriaan Van Aken zorgde Philip Paquet voor de tekeningen en Youri Van Uffelen voor muziek. Dit album zet een punt achter het tweeluik Over naar jou - Weer over naar jou. We volgen een jonge vrouw die net een appartement heeft betrokken in de stad. Wat een verse start zou moeten worden, blijkt dat niet bepaald te zijn. De vrouw doolt doelloos rond in de stad en wordt meegezogen in de zinloosheid en onverschilligheid van onze consumptiemaatschappij. Van Aken vertelt op een erg persoonlijke manier die de beleving voor de lezer versterkt. De mooie prenten met veel herkenbare plaatsen (M&H, Weinegem Shopping Center) versterkt dat gevoel nog. Door dat realistische niveau stemt deze strip tot nadenken. Echt happy wordt een mens er niet van, al gaat Van Aken niet bepaald de pessimistische toer op. De absurde situaties waarin deze jonge vrouw verzeild geraakt maken het een stuk lichtvoetiger. Wie hierbij dromerige of ijle muziek verwacht komt bedrogen uit. Van Uffelen zorgt voor stevige rock met een strak ritme en herkenbare riffs. De sporadische rustige passages bieden korte momenten voor meditatie en reflectie. Al bij al een passende soundtrack bij dit verhaal waarin ernst en absurde humor hand in hand gaan. Het geheel geeft een aparte leeservaring die de moeite meer dan waard is. (wida)

Eerste boek,

Wie de Jouvrays kent van de reeks Lincoln zal de wat bizarre vertelstijl van Vreemde Liefde best kunnen appreciëren. Scenarist Presle heeft een gelijkaardig gevoel voor humor maar met satirische trekjes. Hij brengt hier een stevige aanklacht tegen de politieke systemen van deze wereld. Zowel het totalitaire regime van Monoposië als de quasi democratie van de Confederatie van de Sterren worden flink door de mangel gehaald. De gelijkenissen met historische regimes zijn niet ver te zoeken. Het gaat er af en toe behoorlijk gortig en sterk overdreven aan toe. De puike krasserige tekeningen en karakteristieke inkleuring van de Jouvrays zetten alles extra in de verf. Presle heeft geen gebrek aan fantasie en houdt er met gemak een goed vaartje in. Dat belooft voor het vervolg. (wida)

Atlantis, Bec, Daedalus

Christophe Bec is een creatieve geest met hopen ideeën. In Prometheus speelt hij met de tijd die plots ontregeld wordt. Om 13 minuten na 13 uur op 22 september 2019 precies vallen alle klokken over de hele wereld stil. Dat betekent meteen complete chaos over de hele wereld. In allerijl worden professoren en geleerden opgetrommeld om het fenomeen te verklaren. Nog voor ze dat goed en wel kunnen doen, lopen even plots alle klokken gewoon door alsof er niets gebeurd is. Met de fotografisch gedetailleerde tekeningen en uitvoerig in beeld gebrachte talkshows en nieuwsberichten doet Bec zijn best om het allemaal heel realistisch te brengen. Een beetje te veel eigenlijk. De grote lappen verklarende tekst en de eindeloze close-ups van pratende mensen zetten een straffe rem op dit eerste album. Laten we hopen dat Bec nu klaar is met de uitleg en in de volgende albums voluit aan het echte werk kan beginnen. (wida)

De purperen vloek, Ken Broeders, Standaard Uitgeverij

Eindelijk staat Ken Broeders – bekend van Tyndall en Voorbij de Steen – er terug met een nieuwe reeks. Dit keer bezorgt hij ons geen fantasy maar een heus historisch epos. Broeders heeft duidelijk zijn huiswerk gemaakt. Hij vertelt de geschiedenis van Julianus Apostata die slechts kort regeerde als Romeinse keizer in de late oudheid. Daarmee wijkt hij af van voor de hand liggende figuren als Julius Caesar, Augustus of Nero. Dat is geen reden om minder nauwgezet de geschiedenis te volgen. Hij start zijn verhaal op het moment dat Julianus tot onderkeizer wordt benoemd en zich met de Germanen moet bezighouden. Broeders ontpopt zich tot een goed verteller die op verstandige wijze wat humor en hekserij in deze historische reeks stopt. Het tekenwerk komt een beetje vreemd over. De zachte wat ronde lijnen verraden zijn wortels in de wereld van kabouters en elfen. Tegelijkertijd weet hij met zijn sterke inkleuring zowel realistische als dramatische elementen sterk in de verf te zetten. (wida)

Licht en schaduw, Convard en Chaillet, Glénat

In het eerst deel van dit tweeluik voerde Didier Convard de historische figuur Leonardo da Vinci op als een meedogenloze moordenaar. Met behulp van zijn vernuftige machines slaagt de uitvinder erin twee mannen van hun gezicht te beroven. Door zijn uitvindingen nadien te vernietigen wist hij alle bewijsmateriaal. Zo geeft Convard meteen zijn zelfverzonnen verklaring waarom veel uitvindingen van da Vinci alleen op papier bestaan. De provoost heeft wel vermoedens maar kan die niet bewijzen. Ondertussen heeft da Vinci nog twee slachtoffers op zijn lijst staan. Waarom hij die moorden pleegt, wordt pas in de laatste pagina’s onthult. Dat gegeven houdt de spanning er nog enigszins in. Want Gilles Chaillet besteedt zoals gebruikelijk meer dan gewone aandacht aan de historische decors en details van het hele verhaal. Dat haalt af en toe de vaart er wat uit. De vindingrijke ontknoping die Convard ons bezorgt, maakt veel goed. Vinci heeft een vrij eenvoudig intrige maar bevat wel genoeg leuke vondsten die het interessant maken. (wida)

Mael en Bauza, Dupuis – Vrije vlucht

Meteen bij het begin wordt het poëtisch karakter van deze strip duidelijk. De eerste pagina’s geven een mooie grafische impressie van het leven van de dolende kalligraaf Mohitsu. De beelden worden begeleid door een gesprek dat pas later zijn betekenis prijsgeeft. Mohitsu belandt in een klein dorpje waar hij toevallig Atsuko ontmoet. Hij raakt snel onder de indruk van haar schilderstalent en overtuigt haar mee te reizen naar Edo, waar ze meer kans maakt haar talent te ontplooien. Wat volgt is een warm en intiem verhaal met veel diepzinnige dialogen en verrassende ontdekkingen. Het wederzijds respect groeit langzaam uit tot een hechte en langdurige vriendschap. Mael zorgt met zijn fijne prenten voor een prachtige uitwerking. Met de gekozen techniek om meteen in kleur te werken lukt het niet altijd om de gezichten van de personages mooi weer te geven. Het stoort niet echt, maar het valt op tegenover de sfeervolle decors die perfect het oude Japan oproepen. (wida)

Delen 1 en 2, Lullabi, Arleston en Tarquin, Uitgeverij L

Door het onwaarschijnlijke succes dat Lanfeust van Troy in Frankrijk geniet, is er ruimte genoeg voor een mangaversie. Dankzij Ludo Lullabi hoeft er geen Japanse mangaka aan te pas te komen. Lullabi blijkt een ware grootmeester die met veel bravoure de hele saga van Lanfeust herneemt terwijl hij heel wat extra scènes toevoegt. Ook wat actie betreft schakelt hij moeiteloos een versnelling hoger. En dat alles in ware mangastijl: omgekeerde leesrichting, klein formaat, zwart-wit tekeningen met enkel de eerste pagina’s in kleur, een dynamische pagina-indeling, personages met magische krachten, gestileerde uitdrukkingen, handenvol actie en noem maar op. Het gebeurt allemaal onder de wakende ogen van Arleston en Tarquin. Al heeft Lullabi duidelijk een eigen inbreng in de toegankelijke humor waarbij vooral het gekibbel tussen Lanfeust en Cixi goed in de verf wordt gezet. (wida)