Schoonheid, Schuiten, Casterman

De machinist van stoomlocomotief 12.004, Leon Van Bel, weet met zijn jarenlange ervaring de mastodont ongeacht de omstandigheden tot zijn eindbestemming te loodsen. De toekomst voor de stoomtreinen ziet er niet rooskleurig uit. De overheid wilt overschakelen naar elektrisch vervoer via kabelbanen om de wateroverlast te omzeilen. Wanneer zijn locomotief haar laatste rit heeft gereden, besluit hij zijn 'Schoonheid' van de ondergang te redden.
François Schuiten levert hier zijn eerste solo-album af. Wie daarbij iets nieuws verwacht komt bedrogen uit. Deze vreemde historie ligt helemaal in het verlengde van de Duistere steden. Je krijgt dus wel waar voor je geld. Schuiten heeft ondertussen meer dan genoeg ervaring om het scenario evenwichtig uit te werken.
Dat Schuiten inspiratie haalde uit de echte geschiedenis maakt dit boek net iets interessanter. Van de reeks supersnelle stoomlocomotieven is nog een exemplaar overgebleven. Het is vooral uit respect voor dat culturele en industriële erfgoed dat Schuiten dit verhaal bedacht. In de schitterende zwart-wit grafiek komt dat respect helemaal tot uiting in de minutieuze details.
In het verlengde van de strip kan je ook genieten van een tentoonstelling in het Autriquehuis, tot 25 november. Ook vanuit je luie zetel kan je van extra's profiteren via de website www.12-ladouce.com. Als je de schutbladen van de strip voor je webcam houdt, krijg je daar nog een extraatje te zien. (wida)

De wandelende man en Furari, Taniguchi, Casterman
 en 

Casterman geeft gelijktijdig twee albums uit van Taniguchi. In De wandelende man, waarmee hij twintig jaar geleden naam maakte in Europa, geeft Taniguchi in enkele hoofdstukken de ervaringen weer van een bediende die met zijn nieuwe hond gaat wandelen. Tijdens die wandelingen gebeurt er niet bijzonder veel. Het gaat net om dat rustige wandelen waardoor de wandelaar zaken ontdekt die hem anders niet zouden opvallen.
Hoewel het nieuwe verhaal Furari wel wat gelijkenissen vertoont, vallen vooral de verschillen op. In dit geval wandelt een een cartograaf in de negentiende eeuw doelbewust rond om zo precies mogelijk afstanden op te meten. Hij telt werkelijk zijn stappen en oefent om steeds even grote stappen te nemen. Ook de situering in het verleden, in de buurt van de berg Fuji, geeft dit tweede album veel meer diepgang. Het is prettig om een stukje Japanse geschiedenis te proeven. Zeker de decors zijn met de gedetailleerde tekeningen van Taniguchi een lust voor het oog. Bovendien legt Taniguchi heel wat humor in deze vertelling. De sfeer in dit album doet wel wat denken aan de Duistere steden van Schuiten.
Deze duo uitgave maakt vooral duidelijk dat Taniguchi in twintig jaar heel wat bijgeleerd heeft. De sfeer en het karakter van beide albums liggen dicht bij elkaar. Maar Furari zindert nog een tijdje na dankzij die rijke gelaagdheid. (wida)

De aard van het beest, Ocaña en Runberg, Le Lombard.

In dit derde deel van deze bizarre horrorserie, wordt het zo mogelijk nog meer bizar. Of beter, het bizarre wordt op een vreemde maar heel fantasierijke manier een stuk duidelijker. Bij een onderzoek naar de gruwelijke doodsoorzaak van enkele lijken in Yorkshire roept de Britse regering de hulp in van naturalist Darwin. Want de onmenselijke verwondingen lijken afkomstig van een onbekend roofdier. Aanvankelijk kan Darwin weinig bijbrengen aan het onderzoek. Tot sir Howard hem een onaangename realiteit onthult.
Het nogal vage verband tussen de historische Darwin en de verhalen die Runberg verzint, wordt in dit derde album eindelijk wat concreter. Want er is een heel goede reden waarom Darwin betrokken raakt in deze gruwelhistorie. Daarmee geeft Sylvain Runberg een niet helemaal onverwachte maar wel interessante wending aan deze gruwelijke thrillerreeks. Het tekenwerk van Eduardo Acaña wordt ondertussen steeds straffer. Tenminste, voor de liefhebbers van het genre. (wida)

Arm- en beenbreuk, Bouden, Nouga

Bij oudere lezers zal De lustige kapoentjes nog wel een vaag belletje doen rinkelen. De oorspronkelijke reeks werd getekend door Bob De Moor en verscheen in 1947 voor het eerst in Het Volk. Tot 1989 werd de reeks door een hele reeks tekenaars in stand gehouden. Ruim twintig jaar later neemt Tom Bouden het initiatief om de reeks nieuw leven in te blazen. Hij houdt niet krampachtig vast aan de originele reeks maar introduceert een groepje hedendaagse jongeren in het jeugdlokaal 'De lustige kapoentjes'. Hij roept dus geenszins een verloren gegane tijd op maar verzint grappen en situaties van nu.
Het eerste album presenteert een reeks grappen die telkens over enkele pagina's lopen. Zo kan hij de verschillende personages aan bod laten komen. Maar de grappen zijn lang niet allemaal even sterk. Vaak duurt het behoorlijk lang om tot de, soms voorspelbare, clou te komen. De verschillende verhaaltjes geven weinig eenheid en nodigen niet meteen uit om dit stel jongeren verder te volgen. (wida)

Wegens de slechtheid van de mensen, Aronofsky, Handel en Henrichon, Le Lombard

Scenarist en regisseur Darren Aronofsky begint nog dit jaar aan de opname van zijn filmproject Noah. Ondertussen kunnen stripliefhebbers al kennismaken met deze eigenzinnige versie van dit bijbelse personage. Aronofsky had duidelijk niet de bedoeling een getrouwe of realistsische weergave af te leveren. Hij situeert zijn vertelling in een gewelddadige wereld waarin wreedaardige clans het zonlicht niet elkaars ogen willen laten schijnen. In die dorre wereld zondert Noach zich af van de maatschappij. Tot hij visioenen krijgt die hem zijn roeping openbaren.
De thematiek in dit eerste van vier delen is een niet mis te verstane uithaal naar het zelfdestructieve verkwanselen van natuurlijke rijkdommen. Alleen zijn in deze Mad Max-achtige wereld de gevolgen al lang werkelijkheid geworden. De machthebbers blijven net zo goed ziende blind. Aronofsky en Ari Handel leveren een degelijk scenario af. Ze stoppen vaart in het verhaal en zorgen op tijd en stond voor een verrassing. De grafische uitwerking door Niko Henrichon zet het grauwe karakter van deze post-apocalyptische wereld goed in de verf. Zowel in de grimmige kleuren als de flukse arceringen toont hij zijn kunnen. Af en toe loopt het wel even mis met de menselijke anatomie. Armen en benen lijken soms houten latten. Laat dat echter het plezier niet bederven. (wida)

Rood bloed, Hé en Richelle, Glénat

In deze reeks die zich afspeelt in de financiële wereld levert Richelle eindelijk een vlot leesbaar verhaal af. Waar hij zichzelf en de lezer meestal verliest in een veel te ingewikkeld verhaal, slaagt hij er nu in een vrij boeiende en begrijpelijke detective voor te schotelen. Hij trekt ons meteen mee in de gebeurtenissen. In een rechtszaak worden drie bedrijfsleiders beschuldigd van handel met voorkennis. Aldo Moretti, een van de drie, wordt enkele dagen later vermoord. Aan verdachten alvast geen gebrek. Richelle zorgt al snel voor enkele voor de hand liggende verdachten, waardoor het puzzelen al snel intensiever wordt. Hij wekt meteen de nieuwsgierigheid van de lezer die voor de ontknoping zal moeten wachten op het tweede deel. Zwak punt blijft het tekenwerk van Dominique Hé. De man kan wel tekenen en werkt alles tot in de puntjes uit. Maar zijn stijl met harde lijnen legt elk mankement bloot. De koele inkleuring helpt het zaakje niet vooruit. (wida)

Sorel en Seksik, Casterman

De naam Stefan Zweig zal niet meteen bij iedereen een belletje doen rinkelen. Deze Oostenrijks-joodse schrijver oogstte tussen de twee wereldoorlogen heel wat succes met zijn romans. Zijn werk als journalist voor de oorlogspers maakte van hem een pacifist en bezorgde hem een pessimistische kijk op de mens. Tijdens de tweede wereldoorlog week hij eerst uit naar Londen en later naar Brazilië. Daar besliste hij samen met zijn tweede echtgenote, en na het schrijven van zijn autobiografie Die Welt von Gestern, hun leven te beëindigen.
Seksik brengt deze aangrijpende gebeurtenissen op een erg ingetogen manier. Hij neemt de tijd om de juiste te sfeer te creëren. Zo laat hij zich niet vangen door veel details uit het leven van Zweig te willen meegeven. Hij vertelt net genoeg om de gemoedstoestand van Zweig en zijn vrouw Lotte te schetsen. Het is net die rustige aanpak die een grote impact heeft.
Het uitmuntende en sfeervolle schilderwerk van Giullaume Sorel versterkt het geheel. Ook het onvermijdelijke slot pakt Sorel subtiel en poëtisch aan. Dat hij daarbij geen donkere maar een witte achtergrond kiest, bewijst het respect dat de auteurs voor de figuur van Zweig hebben. (wida)

Boek 1 + 2, Arleston en Tarquin, Uitgeverij L

Na meer dan achttien jaar, meer dan twintig albums en talrijke spin-offs is Lanfeust van Troy een echte klassieker geworden bij de fantasy strips. Scenarist Arleston houdt in zijn eentje een gans bataljon striptekenaars bezig. In het voorwoord wordt de vergelijking gemaakt met Tolkien. Uiteraard is dat niet helemaal terecht. Maar Arleston en tekenaar van het eerste uur Tarquin zijn er wel in geslaagd een behoorlijk uitgebreid universum te creëren, met overtuigende personages, veel fantasie, een beetje magie en flink wat humor. Dat Arleston daarbij vaak zichzelf en het genre relativeert maakt de reeks nog sterker. Al hebben de schaars geklede vrouwelijke personages wellicht ook een overtuigend aandeel in het succes. Veel fantasie strips lijken ondertussen een doorslagje van Lanfeust, een mooi bewijs van de kwaliteit.
Uitgeverij L geeft de eerste cyclus van acht albums opnieuw uit in vier delen. Daarbij zorgen ze voor een lovend voorwoord en wat extra uitleg over de wereld Troy. Best handig voor lezers die Troy nog niet kennen en wat overweldigd worden door het grote aantal strips dat zich in dat universum afspeelt. Ook de vertaling, de lettering en de kleuren werden onder handen genomen. Om ook de fans van het eerste uur opnieuw te overtuigen. (wida)

De straf van de Walkuren, De Vita en Sente, Le Lombard

Onder de noemer 'De werelden van Thorgal', passeren enkele nevenpersonages uit de succesvolle reeks de revue. In het tweeluik rond Kirss van Valnor schetst Yves Sente een beeld van haar turbulente jeugd. Hij aarzelt niet om daarbij enigszins te overdrijven. Kriss was altijd een complex personage in de reeks. Jean Van Hamme portretteerde haar nooit als een inslecht karakter. Al maakte ze telkens 'verkeerde' beslissingen. In deze twee albums probeert Sente daar een soort verklaring voor te verzinnen, maar hij slaagt er niet in dat origineel aan te pakken. Dat hij het geheel kadert in een nogal schimmige vertelling met Walkuren maakt het niet veel beter. Van Yves Sente mogen we ondertussen veel beter verlangen, de man heeft al meermaals bewezen dat hij het kan.
Giulio De Vita kwijt zich veel beter van zijn taak. Helemaal in het verlengde van de stijl van Rosinski levert hij puik tekenwerk af. Hier en daar maakt hij misschien wel een foutje, maar dat kan van Rosinski ook gezegd worden. Het opvallendste verschil is dat De Vita tenminste geen rasters gebruikt in de donkere partijen. (wida)

The story of Kirchherr en Sutcliffe, Arne Bellstorf, Oog & blik

Wie zit er nu nog op het verhaal van Astrid Kirchherr en Stuart Sutcliffe te wachten? In de biografieën van The Beatles komt de boeiende Hamburgse periode van de groep telkens wel aan bod. Maar het blijft een periode waarin de groep nog hard op zoek is naar een eigen identiteit. Dat Sutcliffe in Hamburg blijft plakken, heeft natuurlijk te maken met de liefde tussen Astrid en Stuart. Het is die liefde die de rode draad vormt in dit boek.
We krijgen hier het verhaal zoals Astrid Kirchherr het aan auteur Arne Bellstorf vertelde. Het gaat dus niet over The Beatles, al nemen ze uiteraard een belangrijke rol voor hun rekening. Uiteindelijk wordt de vertelling van Bellstorf best boeiend. De vele kleine echte details helpen daarbij. Zwak punt in dit boek is het tekenwerk. Bellstorf hanteert weliswaar consequent een herkenbare eigen stijl, maar die levert geen echt mooie prenten op. En slechts met veel moeite kan je The Beatles herkennen in de nogal eenvoudige tekeningen. Voor een grafische roman is dat erg jammer. (wida)