Blacksad


Blacksad5Amarillo
, Díaz Canales, Guarnido, Dargaud
XXXXO

Ruim dertien jaar geleden konden we voor het eerst kennismaken met de eigenzinnige detective Blacksad. Dat naar dit vijfde album in de reeks reikhalzend werd uitgekeken maakt duidelijk hoe sterk de reputatie van Juan Díaz Canales en Juanjo Guarnido ondertussen geworden is. Met de knappe verhalen en de weergaloze tekeningen van Guarnido is dat succes meer dan verdiend. Toch blijft het afwachten of het duo na enkele jaren afwezigheid de hooggespannen verwachtingen wel kunnen inlossen.
Díaz Canales verrast alvast door ‘Amarillo’ niet in een of andere achterbuurt van een grote stad te situeren maar er een roadmovie van te maken. Blacksad beslist om een tijdje wat anders te doen en slaagt erin een aardige klus te pakken te krijgen: hij mag een sjieke kar van New Orleans naar Tulsa rijden. Een makkelijke opdracht, of dat zou het zijn voor iedereen behalve voor die goeie Blacksad die zich al snel in een wespennest werkt.
Het scenario zit alweer heel vernuftig in elkaar. Van de ene ontmoetingen tuimelt Blacksad vanzelf in de volgende. Ondertussen introduceert Díaz Canales allerlei kleurrijke figuren die het geheel wat extra pit geven, bovenop de zwarte humor die zo kenmerkend is voor Blacksad.
Als extraatje zitten er nog een fikse dubbele laag in het verhaal. Zo zijn de twee schrijvers in het verhaal gebaseerd op de legendarische beat schrijvers Allen Ginsberg en Jack Kerouac die met ‘On the road’ de grenzen van het literaire genre verlegde. Het is knap hoe Díaz Canales daarmee een eerbetoon brengt aan zijn helden, zonder dat lezer die de schrijvers niet kennen iets missen om het verhaal te volgen.
Dan is er nog het tegenwerk van Guarnido. Dat blijft geweldig knap. Al merk je als je het vergelijkt met het eerste album dat hij nu veel directer tekent. Waar hij in het eerste album vooral zijn kunnen wou bewijzen, staan de tekeningen nu helemaal ten dienste van het verhaal. Dat levert wat meer humor op in de tekeningen. Ook daarin blijkt Guarnido een uitblinker. (wida)

Dubbelmasker

Dubbelmasker6Hermelijn, Dufaux en Jamar, Dargaud
XXOOO

In Parijs wordt alles in stelling gebracht zodat Napoleon Bonaparte zich tot keizer kan laten kronen. Net voor de kroning besluit Joséphine dat ze toch liever getrouwd zou zijn met Napoleon. Al was het maar voor de zekerheid. In allerijl wordt nog een plechtigheid georganiseerd terwijl andere geestelijken hun eigen duistere agenda volgen. Ook de onderwereld van Parijs mengt zich op onverwachte manier in de gebeurtenissen.
Het mag duidelijk zijn dat Dufaux in dit laatste album nog voor de broodnodige afwisseling en enkele spannende momenten zorgt. Al blijven de hoogdravende formuleringen van Dufaux nog af en toe het ritme verstoren. Doordat hij alle losse eindjes mooi afwerkt, de maskers krijgen nog een prominente rol, sluit hij deze niet zo geweldige reeks alsnog mooi af.
Martin Jamar levert van zijn kant naar goede gewoonte uitmuntend historisch tekenwerk. Vooral in de scènes van de kroning zelf laat hij zich helemaal gaan in minutieus uitgewerkte en grootse opgezette taferelen. Dat zijn echt pagina’s om van te smullen. In die enkele pagina’s wordt het even jammer dat deze reeks niet op een iets groter formaat verschenen is. Maar als we helemaal eerlijk zijn, het is genoeg geweest. Laat Dufaux nog maar eens een sterk verhaal verzinnen. (wida)

 

Elric

Elric-1De robijnen troonBlondel, Poli, Recht en Bastide,
Glénat
XXXXO

Van de immer fascinerende antiheld Elric of Melniboné zijn al veel stripbewerkingen gemaakt. In deze Frans-Belgische uitgave brengt een sterke ploeg een erg getrouwe weergave van dit fantastische verhaal van Michael Moorcock.
Liefhebbers van fantasy zullen het werk van Moorcock wel kennen. Elric is de bekendste manifestatie van Moorcocks Eeuwige kampioen, die zich in verschillende universums begeeft en vaak, via dromen, kracht put uit zijn alter ego's in andere werelden. Het klink een beetje vreemd, en dat is het ook, maar Moorcock weet dat multiversum en zijn Eeuwige kampioen heel overtuigend gestalte te geven.

Veel facetten aan Elric maken hem tot een absolute favoriet van de fans. Niet in het minst zijn enigmatische uiterlijk. James Cawthorn maakte al prenten van Elric voordat de eerste verhalen werden uitgegeven. Hij bepaalde mee het beeld dat we nu van hem hebben. Het lijkbleke albino uiterlijk met de spierwitte lange haren, zijn pezige magere gestalte en de rode doordringende ogen passen perfect bij zijn tanende gezondheid. Een gezondheid die Elric op peil houdt door zijn zwaard Stormbringer de zielen te schenken van zijn slachtoffers.

Als rechtmatige erfgenaam van de troon van Melniboné geniet Elric het nodige aanzien. Maar zijn neef Yyrkoon laakt zijn desinteresse voor de tradities van Melniboné en zint op de troon. Dat Elric een zwak heeft voor zijn nicht Cymoril geeft dit verhaal een extra dimensie van grote pijnlijke gevoelens. De albino tovenaar kan de krachten van chaos oproepen wat hem een aanzienlijk voordeel bezorgt. Maar het is net zo goed een nadeel, want Elric heeft die krachten van de chaos niet onder controle. Door die combinatie van tegenstrijdige elementen wordt Elric een behoorlijk complex figuur die moeilijk te doorgronden is. Hoewel zijn bedoelingen soms nobel zijn draaien ze vaak uit op dood en verderf. Waar hij dan weer niet rouwig om kan zijn omdat zijn zwaard hem zo net sterker maakt en hem leven schenkt.

Al die boeiende zaken komen in dit eerste deel al sterk naar voor. Scenarist Julien Blondel toont een groot respect voor het verhaal en slaagt erin alles goed te doseren. Hij maakt er een vlot scenario van en beperkt zijn vertellende tekst tot het minimum. De dialogen tussen de protagonisten zorgen voor genoeg duidelijkheid. De kracht van deze stripbewerking zit vooral in de briljante tekeningen van Didier Poli (Kind van het onweer) en Robin Recht (Het derde testament). Waar het werk van de ene ophoudt en dat van de andere begint is niet te zeggen. Dat geeft de prenten een krachtige samenhang. Hun stijl past perfect bij het genre: een vlotte lijnvoering met stevige penseeltrekken, een erg dynamische bladverdeling en sterke composities. De inkleuring van Jean Bastide met veel aardetinten en enkele rode accenten maakt het werk compleet. Het enige minpuntje, en dit is muggenzifterij, is dat de getormenteerde en boze Elric een beetje het aristocratische aspect mist dat hem anders zo typeert.

Een sterk punt dat Moorcock in zijn voorwoord zelf aanhaalt, is het respect voor het decadente karakter van de Melnibonéaanse levensstijl. Dat maakt een aantal prenten misschien minder geschikt voor gevoelige zielen. Maar dat geldt ook voor de boeken van Moorcock, op een foltering of lijk meer of minder wordt niet gekeken. Maar net omdat het allemaal zo overdreven is, blijft het best verteerbaar. (wida)

3Hoog

3Hoog-2In het diepe, Ype Driessen, Strip2000
XXOOO

Fotostrips blijven een randfenomeen en dat zal met het werk van Ype Driessen niet veranderen. Al kan je wel stellen dat met de huidige technische mogelijkheden die binnen ieders handbereik liggen de fotostrip het slordige knip en plakwerk achter zich heeft gelaten. Deze bundel ziet er piekfijn verzorgd uit. De kaders zijn allemaal even groot en zelfs de tekst is altijd perfect leesbaar. Een beetje te verzorgd misschien. Vooral als je bedenkt dat het hier toch om studentikoze humor gaat.
De studenten van 3hoog, Willem, Ben en het blondje Stefanie zijn de hoofdrolspelers in deze grappen die schipperen tussen flauw, clichématig, voorspelbaar en af en toe geestig. Gelukkig houdt Driessen het telkens bij korte gebalde grappen. Zo wordt het nooit langdradig en geeft het geheel wel een optimistisch gevoel. Echt lachen is er evenwel niet bij, of ben ik te oud voor deze studentenhumor? (wida)

Beroep: leraar

BeroepLeraar-3Keet en kabaal, Pica en Erroc, Ballon
XOOOO

Met een humoristische strip over het leven op school heb je alvast een dankbaar onderwerp. Daar moet je wel leuke grappen over kunnen maken. Erroc maakt het zich gemakkelijk en spitst zich toe op een middelbare school. Dan heb je meteen een heel lerarenkorps vol typetjes waar je mee aan de slag kan gaan. Het resultaat is niet geweldig. Erroc slaagt er niet in zich echt op dat schoolse te richten. Al te vaak spelen de grappen zich buiten de school af en veel grappen kan je net zo goed vertellen over andere mensen. Door de verschillende typetjes krijgt deze reeks nooit genoeg 'body'. Het blijft allemaal oppervlakkig en mak. Voeg daar het wat inspiratieloze tekenwerk van Pica bij en je beseft dat dit niet goed komt. (wida)

Hotel Nevelzicht


Nevelzicht1Hofleveranciers
, Van Herpen, Strip2000
XXOOO

Wanneer de klunzige Hubert met zijn vrouwtje op vakantie aanbelandt bij het hotel van Nero Nevel, laat hij zich inpakken door de hoteleigenaar. Voor zijn vrouw kan ingrijpen is Hubert manager van het hotel geworden, met een bindend contract: Hubert mag pas vertrekken als het hotel een ster krijgt. Vanaf dan probeert Hubert het hotelpersoneel in te schakelen om van het hotel een succes te maken.
Uiteraard krijgt Hubert veel tegenstand. De ideeën van Nevel zelf werken hem op de zenuwen. Maar de technische capaciteiten van Victor, een soort Frankenstein, liggen ver beneden de verwachten. Ook de tuinman Grubby en de kok Parsley zorgen voor meer dan een verrassing.
Hotel Nevelzicht drijft op een stroom van ergerlijke hilariteit. Het is bijwijlen best grappig, maar door het overdreven chaotische karakter is de humor niet altijd verfijnd te noemen. In het Hotel is echt alles mogelijk, wat het niveau niet altijd ten goede komt. Mark Van Herpen heeft een vlotte en duidelijke tekenstijl. Hij geeft zijn figuren erg herkenbare koppen waardoor je in de chaotische scènes toch meteen weet wat er aan de hand is. (wida)

Walhalla


Walhalla-1Gevaarlijke streken
, Pothier en Lechuga, Glénat
XXXOO

Op het eiland Rvahr in de ijzige noordzee rommelt het. De bewoners dromen allemaal dat ze schapen zijn. Volgens de profetie is dat een voorteken dat de vulkaan zal uitbarsten en het eiland zal verdwijnen. Daarop besluiten Vandahr, Rudolf en Ongür op zoek te gaan naar het paradijs op aarde. Na een bewogen tocht over zee bereiken ze een eiland dat bewoond wordt door mannen die geruite rokken dragen.
Nicholas Pothier stopt zijn vertelsel al van bij het begin tjokvol humor. Naast het  knotsgekke wereldbeeld van de eilandbewoners, geeft hij zowat elk personage een heel uitgesproken karakter waar hij meteen spitse dialogen bij verzint. Op die manier geeft  hij dit onstuimige avontuur meteen een flinke vaart. Als lezer zit je er meteen diep in, je hoeft bij Pothier alvast niet te wachten tot er iest gaat gebeuren. En er gebeurt heel wat in dit eerste album. Je zou er haast moe van worden.
En dan zijn er nog de vrolijke karikaturale tekeningen van Marc Lechuga. Hij heeft een plezierige stijl met veel expressie. Dat hij dan nog veel details in zijn decors stopt is behoorlijk gewaagd in zijn vrij drukke prenten. Vreemd genoeg werkt het wel. (wida)

Texas Cowboys


TexasCowboys1The best wild west stories published
, Trondheim en Bonhomme, Blloan
XXXXO

Harvey Drinkwater, journalist voor een krant in Boston, krijgt de opdracht reportages te maken over het wilde leven in het westen. Betsy Marone, verleidelijke pokerspeelster, neemt koelbloedig wraak op alle mannen die uit zijn op een nacht van plezier. Ondertussen hoopt sheriff Bobby Weadow om outlaw Sam Bass op te pakken terwijl marshal Jim Courtright profiteert van zijn groeiende macht. Dit en nog meer verhalen kruisen elkaar kris kras in een reeks korte hoofdstukken.
Dat die intriges lukraak door de verschillende hoofdstukken lopen, is typisch voor Trondheim. Zijn absurde humor laat hij in deze strip achterwege, al zijn de dialogen en de situaties vaak erg geestig, ondanks de miserie die eigen is aan het wilde westen. In de opbouw van de verhalen blijft Trondheim grotendeels zichzelf. Vooral doordat hij af en toe onverwachte sprongen maakt in de tijd leest de strip niet altijd even vlot. Trondheim blijft daardoor een wat lastige auteur die ook met dit boek niet zal doorbreken bij het grote publiek.
Sterkhouder van deze strip is Matthieu Bonhomme die zorgt voor weergaloos tekenwerk. Door gebruik te maken van puntrasters geeft hij zijn prenten een nostalgisch tintje. Ook de vlakverdeling van de pagina's op een raster van zes rechthoeken, slechts af en toe doorbroken door twee kaders door te trekken, oogt erg klassiek. Maar de composities in die kaders zitten goed in elkaar. Het kleurpalet wordt overheerst door aardetinten. Hij dompelt de lezer op die manier feilloos onder in de perfecte westernsfeer. Zijn kwaliteiten als verteller worden duidelijk in de pagina's zonder tekst. Daarin is alles even duidelijk en blijft zelfs het ritme overeind. (wida)

Het Godvrrgeten Eiland


GodvrrgetenEiland1Deel 1
, Sti en Cromheecke, Strip2000
XXOOO 

Origineel kan je het uitgangspunt van deze reeks niet noemen. Een schipbreukeling die aanspoelt op een verlaten eiland, dat hebben we al vaker gezien. Dat de schipbreukeling zijn hond bij heeft, maakt het alvast logischer dat de man begint te praten. Dat de man in kwestie wat later oog in oog staat met kannibalen of een piraat, ook dat valt binnen de verwachtingen. Maar Sti en Cromheecke weten hier wel leuke grappen bij te verzinnen. Vooral de maffe ideeën van de piraat zorgen voor stijgend leesplezier.
Wat verder in de strip lijken Sti en Cromheecke niet goed te weten welke richting het uit moet. Wat te denken van pratende pinguïns die de weg kwijt zijn, of wrattenzwijnen die rum drinken en vliegtuigen bouwen? Absurd is het wel en weerom komen er enkle leuke grappen uit. Maar toch, de humor die binnen het typische verlaten eiland-kader vallen werken toch net iets beter. Die pratende pinguïns lijken toch wat goedkoop. (wida)

Guust Flater


Guust1Guust2Guust3
3 eerste albums
, Franquin, Dupuis
XXXXX

Bijna vijftig jaar geleden verschenen de eerste gags rond de hilarische kantoorbediende Guust Flater. Oorspronkelijk werden die gags in langwerpige boekjes gebundeld, met telkens een enkele gag per pagina. De eerste vijf albums worden nu eenmalig opnieuw uitgegeven op hetzelfde formaat. Het gaat echter niet om een facsimile uitgave. De originele platen werden opnieuw ingekleurd door Frédéric Jannin. Ook werd in deze uitgave de chronologische volgorde van de gags bewaard. Voorts liggen de albums als hardcover in de winkel. De originele lettering is wel gebleven wat je goed kan zien omdat het niet altijd even goed leesbaar is.

Ook de onnavolgbare humor van de briljante Franquin is gebleven. Ongelooflijk hoe deze grappen van bijna een halve eeuw geleden nog altijd werken. Dat is grotendeels te danken aan de komische tekenstijl van Franquin. Gewoon de manier waarop hij Flater tekent is al lachwekkend. Franquin verstond ook de kunst om zijn grappen te doseren. Zo pikte hij grappige ideeën zoals de latex Guust later terug op. Zo vermeed hij om die goeie grappen meteen op te gebruiken.

Deze strips lezen als een weerzien met een oude vriend: we halen herinneringen op en kunnen ondertussen nog eens goed lachen. (wida)