De hoop op een morgen, Toussaint en Beroy, Casterman

Verhalen over de tweede wereldoorlog doen het altijd goed. Dat de auteurs zich er zelf voor de volle honderd procent voor inzetten zal met dat succes wel iets te maken hebben. Ook Kid Toussaint slaagt erin om met een waargebeurde geschiedenis de lezer bij de keel te grijpen. In het eerste deel startte hij met het einde van het verhaal om vervolgens vanaf het begin uit te leggen hoe een en ander is gelopen. Daarmee had hij meteen onze volle aandacht. In het tweede deel lukt dat wat minder omdat Toussaint opnieuw veel achtergrondinformatie wil meegeven. Het is dus aan te raden om het eerste deel te herlezen. Dan ben je helemaal mee met dit leerrijke en tegelijk spannende verhaal. José-Maria Beroy tekent in een klare lijn die dankzij de knappe inkleuring behoorlijk wat zeggingskracht krijgt. Deze strip mag gerust in de kast naast pareltjes als Airborne, Loopgravenoorlog of Holocaust. (wida)

Volharding, Jacamon en Matz, Casterman

Voor wie het nog niet doorhad bij de vorige twee albums wordt het nu wel erg duidelijk: de killer is niet meer wie hij vroeger was. Niet in het minst omdat hij ondertussen via zijn vriend Mariano een connectie heeft in hogere kringen. Het doet hem vragen stellen over zijn vak. Waar het vroeger duidelijk was dat hij echte schoften moest omleggen, wordt dat nu stilaan moeilijker te beoordelen. Maar het blijkt ook dat zijn opdrachten aardig wat gevaarlijker worden.
De pauze die Jacamon en Matz na de eerste schitterende cyclus van de killer hebben ingelast blijkt nu duidelijk vruchten af te werpen. Dat de tekenstijl aardig was geëvolueerd was in de vorige albums al erg duidelijk. De drie schitterende pagina's die het verhaal op gang trekken zijn tekenend voor die verandering. Nu komt ook de evolutie in het hoofdpersonage zelf sterk tot uiting. Waar de killer vroeger vooral filosofeerde over de wereld, denkt hij nu veel meer na over zijn eigen rol in die wereld. Dat Mariano hem afschildert als een James Bond, geeft een heel andere invulling aan zijn carrière. Het levert in elk geval opnieuw boeiende bedenkingen op. Dat er ondertussen nog altijd genoeg actie en spanning aan te pas komt is mooi meegenomen. (wida)

Duel, Dufaux en Jérémy, Dargaud

Nadat kapitein Flynn op laffe wijze vermoord is door Morkam, erft Emilia (eigenlijk Emilio die vermomd als vrouw probeert te overleven) een beetje onverwacht diens fortuin. Emilia besluit zijn vroegere meester te wreken en gaat in de leer bij zwaardmeester Donadieu. Morkam wil ondertussen ook de erfgenaam van Flynn uit de weg ruimen.
Jean Dufaux bevestigt in deze derde aflevering dat hij op een goed spoor zit met deze reeks. De gebeurtenissen op het pirateneiland Puerto Blanco lenen zich niet zo goed tot de soms hoogdravende of intellectuele krachtpatserij van Dufaux. Het resultaat is nog steeds een verhaal vol sluimerende en lage intriges, maar de motieven van de personages zijn veel tastbaarder. Dat maakt deze strip een stuk gemakkelijker verteerbaar.
Het boeiende tekenwerk van Jérémy staat als een huis. Niet dat zijn tekenwerk perfect is, hij maakt regelmatig kleine foutjes. Maar de sfeer zit wel van begin tot eind goed. Het is duidelijk dat hij meer aandacht besteedt aan kleur en expressie dan aan anatomische details. (wida)

Femmes fatales, Berthet en Duval

Deze reeks is tekenaar Berthet echt op het lijf geschreven. Zijn heldere gestileerde lijnvoering is uitermate geschikt voor dit retro-futuristische avontuur. Dat komt het best tot uiting in de voertuigen, die er met hun felle ronde vormen uitzien alsof ze rechtstreeks uit de jaren zestig komen aangevolgen. In dit geval mag je dat vliegen letterlijk nemen.
Gelukkig ligt de nadruk in dit derde album minder op dit soort anecdotische spitsvondigheden, en krijgt het verhaal wat meer aandacht dan in de vorige delen. De vermeende moeder van Nico blijkt een Russische spionne die probeert te achterhalen aan welk geheimzinnig project Moog tijdens de oorlog heeft mee gewerkt. Daarmee zorgt scenarist Duval voor een intrigerende historie waarbij de lezer tot de laatste pagina's moet wachten op de ontknoping. (wida)

Boeven op de kermis, Franquin en Jidéhem, Dupuis

De heruitgave van enkele kortere verhalen van Robbedoes kunnen we alleen maar toejuichen. Na Bravo Brothers krijgt nu Boeven op de kermis een deftige albumuitgave. Voor dit avontuur liet Franquin zich inspireren door de Film noir. Vooral in de sfeer en de decors komt dat goed tot uiting. Verder blijft het een typisch Robbedoes avontuur. Het bijrolletje van Guust zorgt voor wat extra humoristische noten.
Bij deze uitgave krijg je uitgebreide commentaren van kenners Bocquet en Honorez. Ze situeren de strip in zijn historische context en belichten een heleboel facetten die je als lezer nauwelijks opmerkt. Al rijst de vraag of het niet wat te veel informatie is. Voor stripliefhebbers wordt het echt interessant dankzij de originele geïnkte tekeningen. Die herstellen het evenwicht tussen de strip zelf en de uitleg erover. (wida)

De vrouwen, Loisel en Tripp, Casterman

Wat Loisel en Tripp met deze reeks doen blijft verbazen. Want ook in dit achtste en voorlaatste deel, gebeurt er alweer niet zo gek veel. Inderdaad, zelfs nog minder dan in voorgaande albums. Het draait helemaal niet om gebeurtenissen in deze kroniek over een afgelegen dorpje in Quebec. Het gaat wel over mensen, over de personages en hun dagelijkse beslommeringen. Al klinkt dat heftiger dan het is. Want één ding beseffen deze eenvoudige lieden maar al te best: een feestje of wat humor kan alle zorgen doen vergeten. En een goed gesprek lost veel problemen op.

Pastoor Réjean twijfelt over zijn roeping. Hij vraagt zich af of hij wel geschikt is als pastoor. Als de misviering niet doorgaat, zijn enkel oude vrouwtjes in het dorp helemaal de kluts kwijt. Ondertussen bezint Marie van het winkeltje zich over hoe ze haar laatste nieuwtje moet bekend maken.

Loisel en Tripp vertellen met veel gevoel voor sfeer. Loisel heeft er geen probleem mee om ganse pagina’s te vullen met stemmige taferelen om aan te geven dat de tijd verstrijkt. Sommige zaken kunnen nu eenmaal enkel met wat geduld opgelost worden. Ook in de dialogen merk je dat het duo erg zorgvuldig te werk gaat. Vooral op momenten dat het halve dorp zich mengt in een gesprek valt het waarachtige karakter van de teksten op. Door al die verschillende personages zo mooi uit te werken, maken ze de lezer deelgenoot van deze kleine gezellige gemeenschap, met al die vreemde snuiters. Het zal moeilijk worden als we volgend jaar ons dorpje moeten verlaten. (wida)

Kwantumanomalieën 2, Leo, Dargaud

Van de twaalf overlevenden die op een onbekende planeet belanden, blijven er na het eerste album nog zeven over. Naar goede gewoonte zet Léo een kordate vrouw aan het hoofd van deze gemengde groep. Of ze Kim Keller kan doen vergeten moeten we nog afwachten. Léo voorziet wel een stukje historiek die verklaart waarom deze dame de geboren leidster is. Maar die uitleg komt wat onhandig aan bod en verstoort het ritme van de vertelling. Zo creëert Léo zelf een zwak moment in het midden van dit album. Maar net daarna wordt het allemaal een stuk interessanter. Zo zorgt hij na een romantisch intermezzo voor een verrassing van formaat. Een verrassing waarmee hij het vervolg van deze reeks alle mogelijkheden geeft. Het worden nog spannende tijden in de werelden van Aldebaran. (wida)

Het ontstaan van de Werelden, Rosinski, Sente, De Vita, Yann en Surzhenko, Le Lombard

Met de verschillende spin-offs die onder de vlag ‘De werelden van Thorgal’ verschijnen wordt het voor de argeloze stripliefhebber stilaan moeilijk om het allemaal nog te volgen. Dit album ‘buiten reeks’ moet een en ander verhelderen. Voor alle duidelijkheid, daarin slaagt dit album wel. Het tweede belangrijkste pluspunt hier is dat de schrijvers duidelijk maken dat je niet alle albums hoeft te kopen, want het is de bedoeling dat je er lukraak een nevenreeks kan uitplukken en die op zich kan lezen. Allemaal lovenswaardig, dat wel. Maar deze uitgave zelf zou men net als gelijk welk andere promomateriaal gratis moeten uitdelen op de markt. Want de interviews van Patrick Gaumer overstijgen het niveau van de obligate promointerviews niet. De studies, schetsen en enkele geschrapte scènes zullen de fans zeker over de streep trekken, maar de rest kan zich beter onthouden. Een reeks als Thorgal verdient duizend keer beter. (wida)

Het lokaas, Jigounov en Sente, Dargaud

Met deze tweede aflevering van het duo Jigounov en Sente wordt het duidelijk dat Jason MacLane of Steve Rowland niet langer de spil van de reeks is. Jones en Betty treden in dit album helemaal op het voorplan en trekken alle actie naar zich toe. Yves Sente verzint er een behoorlijk verhaal rond, al kan je meer dan eens de wenkbrauwen fronsen over de geloofwaardigheid. Daar is het in deze reeks natuurlijk nooit om te doen geweest. Wel om avontuur, actie en dus nu steeds meer en meer om sterke vrouwen. Sente houdt de hoeveelheid actie, uitleg en avontuur zorgvuldig in balans en sluit af met een heuse verrassing die nieuwsgierig doet uitkijken naar het vervolg. Jigounov toont zich een waardig opvolger van Vance. Hij stopt evenveel minutieuze details in zijn tekeningen en weet zelfs de lijnvoering van Vance aardig te imiteren. De lezer zal het verschil nauwelijks merken. Hoedje af voor die prestatie. (wida)

Integraal, Manu Larcenet, Oog & Blik

De dagelijkse worsteling blijft een van de boeiendste miniseries in stripland. Manu Larcenet vertelt op onnavolgbare wijze over het wedervaren van fotograaf Marco die het even niet meer ziet zitten. Wat volgt is een leerrijke, diepzinnige en vaak heel grappige zoektocht van Marco naar meer zin in zijn leven. Laat je niet van de wijs brengen door het krasserige tekenwerk van Larcenet. Dat blijkt perfect te kloppen wanneer je begint te lezen. Een schitterende bundel aan een zacht prijsje. (wida)