Leen Van Hulst, ‘t Verschil

Als studente trok Leen Van Hulst in het kader van een uitwisseling naar het verre noorden en belandde in Turku, Finland. In deze grafische roman vertelt ze geïnspireerd over haar ervaringen met melk en sneeuw. De sneeuw ligt voor de hand, melk wordt vreemd genoeg in Finland gedronken bij warme maaltijden. Uiteraard gaat het niet alleen daarover. Tijdens haar verblijf wordt de studente wat boeiende ervaringen rijker en wordt ze bovendien verliefd op een Ierse studente.
De term grafische roman dekt bij dit debuut de lading niet. Daarvoor valt deze vertelling wat te licht uit. Van Hulst legt de nadruk op het innerlijke gevoelsleven. Helemaal geslaagd is die aanpak niet. Grafisch gezien kan Van Hulst wel overtuigen. Ze werkt met pastelkrijt op gekleurd papier en dat levert zeker bij de landschappen een prachtig resultaat op. (wida)

 

As, Bonneau, Dargaud

Het slot van deze trilogie toont het vernuft van de broers Bonneau. Nadat politieagent Vincent Revel hulp biedt aan de Bulgaar Alexei Borislav groeit er een vriendschap tussen beide. Wanneer Borislav in het drugmilieu terecht komt, wordt de relatie gespannen. Revel werkt aan de moord op juwelier Matisse, een behoorlijk ingewikkelde zaak met meer dan een moord. Ondertussen hoopt Vincent terug contact te maken met zijn zoon Xavier.
Bonneau verzint een behoorlijk complexe strip met verschillende verhaallijnen en een flinke portie psychologisch drama. Hij plaatst het grimmige gebeuren in een heel eigentijdse context en geeft onderhuids flink wat maatschappijkritiek. Geen vrolijke historie, maar boeiend is het wel. In dit laatste deel komen de verschillende intriges op een verrassende wijze samen om uit te monden in een spannende finale.
Bij dit indrukwekkende scenario zou je haast het eigenzinnige tekenwerk van Laurent Bonneau over het hoofd zien. De fijne lijnvoering met vlakmatige inkleuring en sterke contrasten geeft een kille indruk. Het is even wennen aan die koele realistische stijl. Maar na drie albums kan je er moeilijk een andere stijl bij bedenken. De tekeningen zijn perfect afgestemd op het duistere scenario. Deze intrigerende trilogie smaakt naar meer. (wida)

Accipiter, Defali en Corbeyrab, Ballon media

Telkens na het lezen van de strip, is de verleiding weer groot om het spel aan te schaffen. Het zegt veel over de kwaliteit die scenarist Corbeyran alweer aflevert. Ondertussen weten we wel dat hij het spel enkel als uitgangspunt gebruikt om er een eigen zinvol verhaal rond te breien. Zo blijft het geweld in de stripversie eerder beperkt en primeert de zoektocht naar de artefacten die de vinder een stuk machtiger moeten maken. Daarbij speelt hij ook handig in op de verborgen drijfveren van de opdrachtgevers van Desmond Miles.
Ondanks de vele sprongen heen en weer tussen ‘heden’ en verleden, zorgt Corbeyran dat het geheel vlot leesbaar blijft. Djillali Defali hanteert nochtans in beide tijdvakken dezelfde kloeke, hoekige tekenstijl. Die stijl komt volledig tot zijn recht in de actiescènes maar heeft minder effect wanneer Defali gezichten tekent. Sentenac zorgt voor een knappe inkleuring, al valt die hier en daar wat donker uit. Deze strip blijft een boeiende aanvulling in het Assassin’s Creed-universum. (wida)

Burr en Vance, Xtra

Ruim twintig jaar na de oorspronkelijke uitgave verschijnt deze graphic novel in het Nederlands. In 1988 was het nog een uitzondering, ondertussen zijn grafische stripromans geen verrassing meer. James Vance brengt een boeiend relaas van de crisis van de jaren dertig in de vorige eeuw. Als thema is de ‘grote depressie’ uitermate geschikt voor een roman. Zijn idee om de gebeurtenissen te vertellen door de ogen van de jonge knaap Freddie Bloch is een goed uitgangspunt dat deze strip het nodige gewicht geeft. Op zijn trektocht, op zoek naar zijn vader die hoopte elders werk te vinden, ontmoet Freddie een zonderlinge reisgezel die zich de koning van Spanje noemt. Deze koning van Spanje tilt de strip naar een hoger niveau en zorgt zowel voor humor, relativering als diepgang. Een kanppe vondst die in de oorspronkelijk titel ‘Kings in disguise’ weerklank krijgt. Waarom de vertaling een inspiratieloze titel als ‘Op weg’ krijgt, is een raadsel.
Het tekenwerk van Dan Burr valt vooral op door de zorgvuldige arceringen. Die kunnen echter niet verdoezelen dat hij niet geweldig goed tekent. De personages worden vooral door hun kledij en kapsels herkenbaar. Zijn klassieke zwart-wit tekenstijl creëert wel de ideale sfeer voor dit aangrijpende verhaal dat ondanks de mistroostige omstandigheden een positieve uitstraling krijgt. (wida)

Littekens, Jérémy, Dufaux, Dargaud

Waar het eerste deel nog baadde in een stevige piratensfeer, verzandt dit tweede deel in een typische Dufauxhistorie. De nadruk komt al snel liggen op de bizarre drijfveren van de voornaamste personages. Zo wil Raffy, de piratenzoon wraak nemen op Maria Del Scuebo maar laat hij zich in de plaats door haar verleiden. De bediende van Del Scuebo die zich als meisje had vermomd, speelt die rol verder, blijkbaar tot voldoening van Mr Flynn. Gelukkig meert piraat Blackdog zelf nog aan op het eiland, anders zou het een strip vol avontuurtjes, zonder avontuur geworden zijn. Met dit weinig boeiende scenario verliezen de tekeningen van Jérémy meteen ook al hun zeggingskracht. (wida)

 April 1915 Ieper, Dorison en Breccia, Uitgeverij L

De flamboyante baron De Clermont komt de Wachters versterken. Met de stuwraketten op zijn rug kan hij vliegen en zodoende op verkenning gaan achter de vijandelijke linies. In eerste instantie bezorgt hij daarmee een voordeel aan de Wachters. Maar dat is buiten het geheime wapen van de Duitsers gerekend. Met een übermensch-robot en gifgas lijkt het tij drastisch te keren.
Xavier Dorison werkt duidelijk met genoegen aan zijn futuristische versie van de eerste wereldoorlog. Met veel creativiteit verweeft hij historische feiten in een hoogst originele bezinning over de universele soldaat en vooral over de onzin en waanzin van oorlog.
Enrique Breccia maakt er doorleefde tekeningen bij, af en toe misschien net te gruwelijk. Toch slaagt hij er ondanks zijn gevoel voor realisme in hier en daar net genoeg te overdrijven. Zo behoudt de strip een zekere humoristische ondertoon en blijft het allemaal goed verteerbaar. (wida)

Sterke verhalen, Smith en Sniegoski, Silvester

Het heerlijke Bone-universum lijkt werkelijk onuitputtelijk. Na de negendelige trilogie vol doldwaze avonturen blijkt Jeff Smith nog altijd niet uitverteld. Want de neven Bone willen van Smiley wel eens weten hoe Boneville eigenlijk ontstaan is. Op een trektocht vertelt Smiley bij het kampvuur enkele straffe verhalen over Big Johnson Bone, de avonturier die de beroemde handelspost bouwde.
Voor de gelegenheid verzint Tom Sniegoski enkele pittige verhaaltjes met veel absurde overdrijving. Smith rijgt de verhaaltjes aan elkaar en presenteert ze op zo’n ongedwongen wijze dat het alweer gewoonweg werkt. Waaraan Bone precies de populariteit te danken heeft, is niet helemaal duidelijk. Smith kan goed tekenen maar de figuurtjes hebben niet veel om het lijf en zelfs de decors blinken uit in eenvoud. Misschien is het net dat universele karakter en de vrolijke humor die de lezer aanspreekt. Hoe dan ook, wij zullen Bone missen. (wida)

Het dossier Alfred H., Berthet, Yann, Dargaud

De ruggegraat van de reeks blijft de charmante klare lijn van Berthet. Hij beheerst zijn stijl tot in de puntjes en dat maakt pin-up nog altijd de moeite. Wel jammer dat de reeks buiten Dottie, het hoofdpersonage, niets meer te maken heeft met de sensuele pin-ups uit de eerste strips. (wida)

Molly, Gaudin en Picaud naar Hobb, Uitgeverij L

In dit vierde deel krijgt het verhaal van Fitz, de bastaardzoon van kroonprins Chevalric, steeds meer diepgang. De verhaallijnen uit de vorige albums lopen door terwijl Fitz zelf volwassener wordt, en zijn liefde voor Molly op het voorplan komt. Hoewel deze vertelling boordevol fantasy zit, blijft de nadruk op de ontwikkeling van het hoofdpersonage liggen. De Zieners van Robin Hobb is dan ook een van de zeldzame fantasyboeken die in de eerste persoon verteld worden.
De stripbewerking door Jean-Charles Gaudin blijft voortreffelijk. Hij slaagt er goed in om de verteltekst tot een minimum te beperken. Dat ondertussen Christophe Picaud de tekenpen heeft overgenomen van Sieurac is nauwelijks merkbaar dankzij het kleurenpalet van Alquier. (wida)

 

Een stralende hemel,Taniguchi, Casterman

In een ongelukkig verkeersongeval rijdt Kubota de jonge Onodera aan waarbij ze beide in een coma geraken. Wanneer Onodera uiteindelijk ontwaakt herinnert hij zich vreemd genoeg het leven van Kubota. Na de voor Taniguchi atypische start met veel explosieve actie, schakelt hij vlot over op een heel apart verhaal dat de lezer doet nadenken over de zin van het leven. Door het groeiende aanbod strips van Taniguchi begint zijn stijl behoorlijk herkenbaar te worden. Toch slaagt hij er telkens in zijn personages een eigen karakter mee te geven. Zijn beheerste knappe tekenstijl past hij moeiteloos toe in dromerige scènes. Kortom Taniguchi weet de lezer perfect mee te trekken in zijn bijzondere vertelsels. (wida)