Littekens, Jérémy, Dufaux, Dargaud

Waar het eerste deel nog baadde in een stevige piratensfeer, verzandt dit tweede deel in een typische Dufauxhistorie. De nadruk komt al snel liggen op de bizarre drijfveren van de voornaamste personages. Zo wil Raffy, de piratenzoon wraak nemen op Maria Del Scuebo maar laat hij zich in de plaats door haar verleiden. De bediende van Del Scuebo die zich als meisje had vermomd, speelt die rol verder, blijkbaar tot voldoening van Mr Flynn. Gelukkig meert piraat Blackdog zelf nog aan op het eiland, anders zou het een strip vol avontuurtjes, zonder avontuur geworden zijn. Met dit weinig boeiende scenario verliezen de tekeningen van Jérémy meteen ook al hun zeggingskracht. (wida)

 April 1915 Ieper, Dorison en Breccia, Uitgeverij L

De flamboyante baron De Clermont komt de Wachters versterken. Met de stuwraketten op zijn rug kan hij vliegen en zodoende op verkenning gaan achter de vijandelijke linies. In eerste instantie bezorgt hij daarmee een voordeel aan de Wachters. Maar dat is buiten het geheime wapen van de Duitsers gerekend. Met een übermensch-robot en gifgas lijkt het tij drastisch te keren.
Xavier Dorison werkt duidelijk met genoegen aan zijn futuristische versie van de eerste wereldoorlog. Met veel creativiteit verweeft hij historische feiten in een hoogst originele bezinning over de universele soldaat en vooral over de onzin en waanzin van oorlog.
Enrique Breccia maakt er doorleefde tekeningen bij, af en toe misschien net te gruwelijk. Toch slaagt hij er ondanks zijn gevoel voor realisme in hier en daar net genoeg te overdrijven. Zo behoudt de strip een zekere humoristische ondertoon en blijft het allemaal goed verteerbaar. (wida)

Sterke verhalen, Smith en Sniegoski, Silvester

Het heerlijke Bone-universum lijkt werkelijk onuitputtelijk. Na de negendelige trilogie vol doldwaze avonturen blijkt Jeff Smith nog altijd niet uitverteld. Want de neven Bone willen van Smiley wel eens weten hoe Boneville eigenlijk ontstaan is. Op een trektocht vertelt Smiley bij het kampvuur enkele straffe verhalen over Big Johnson Bone, de avonturier die de beroemde handelspost bouwde.
Voor de gelegenheid verzint Tom Sniegoski enkele pittige verhaaltjes met veel absurde overdrijving. Smith rijgt de verhaaltjes aan elkaar en presenteert ze op zo’n ongedwongen wijze dat het alweer gewoonweg werkt. Waaraan Bone precies de populariteit te danken heeft, is niet helemaal duidelijk. Smith kan goed tekenen maar de figuurtjes hebben niet veel om het lijf en zelfs de decors blinken uit in eenvoud. Misschien is het net dat universele karakter en de vrolijke humor die de lezer aanspreekt. Hoe dan ook, wij zullen Bone missen. (wida)

Het dossier Alfred H., Berthet, Yann, Dargaud

De ruggegraat van de reeks blijft de charmante klare lijn van Berthet. Hij beheerst zijn stijl tot in de puntjes en dat maakt pin-up nog altijd de moeite. Wel jammer dat de reeks buiten Dottie, het hoofdpersonage, niets meer te maken heeft met de sensuele pin-ups uit de eerste strips. (wida)

Molly, Gaudin en Picaud naar Hobb, Uitgeverij L

In dit vierde deel krijgt het verhaal van Fitz, de bastaardzoon van kroonprins Chevalric, steeds meer diepgang. De verhaallijnen uit de vorige albums lopen door terwijl Fitz zelf volwassener wordt, en zijn liefde voor Molly op het voorplan komt. Hoewel deze vertelling boordevol fantasy zit, blijft de nadruk op de ontwikkeling van het hoofdpersonage liggen. De Zieners van Robin Hobb is dan ook een van de zeldzame fantasyboeken die in de eerste persoon verteld worden.
De stripbewerking door Jean-Charles Gaudin blijft voortreffelijk. Hij slaagt er goed in om de verteltekst tot een minimum te beperken. Dat ondertussen Christophe Picaud de tekenpen heeft overgenomen van Sieurac is nauwelijks merkbaar dankzij het kleurenpalet van Alquier. (wida)

 

Een stralende hemel,Taniguchi, Casterman

In een ongelukkig verkeersongeval rijdt Kubota de jonge Onodera aan waarbij ze beide in een coma geraken. Wanneer Onodera uiteindelijk ontwaakt herinnert hij zich vreemd genoeg het leven van Kubota. Na de voor Taniguchi atypische start met veel explosieve actie, schakelt hij vlot over op een heel apart verhaal dat de lezer doet nadenken over de zin van het leven. Door het groeiende aanbod strips van Taniguchi begint zijn stijl behoorlijk herkenbaar te worden. Toch slaagt hij er telkens in zijn personages een eigen karakter mee te geven. Zijn beheerste knappe tekenstijl past hij moeiteloos toe in dromerige scènes. Kortom Taniguchi weet de lezer perfect mee te trekken in zijn bijzondere vertelsels. (wida)