De laatste dagen van Stefan Zweig


StefanZweigSorel en Seksik, Casterman

XXXO

De naam Stefan Zweig zal niet meteen bij iedereen een belletje doen rinkelen. Deze Oostenrijks-joodse schrijver oogstte tussen de twee wereldoorlogen heel wat succes met zijn romans. Zijn werk als journalist voor de oorlogspers maakte van hem een pacifist en bezorgde hem een pessimistische kijk op de mens. Tijdens de tweede wereldoorlog week hij eerst uit naar Londen en later naar Brazilië. Daar besliste hij samen met zijn tweede echtgenote, en na het schrijven van zijn autobiografie Die Welt von Gestern, hun leven te beëindigen.
Seksik brengt deze aangrijpende gebeurtenissen op een erg ingetogen manier. Hij neemt de tijd om de juiste te sfeer te creëren. Zo laat hij zich niet vangen door veel details uit het leven van Zweig te willen meegeven. Hij vertelt net genoeg om de gemoedstoestand van Zweig en zijn vrouw Lotte te schetsen. Het is net die rustige aanpak die een grote impact heeft.
Het uitmuntende en sfeervolle schilderwerk van Giullaume Sorel versterkt het geheel. Ook het onvermijdelijke slot pakt Sorel subtiel en poëtisch aan. Dat hij daarbij geen donkere maar een witte achtergrond kiest, bewijst het respect dat de auteurs voor de figuur van Zweig hebben. (wida)

Lanfeust van Troy


Lanfeust1Boek 1 + 2
, Arleston en Tarquin, Uitgeverij L
XXXO

Na meer dan achttien jaar, meer dan twintig albums en talrijke spin-offs is Lanfeust van Troy een echte klassieker geworden bij de fantasy strips. Scenarist Arleston houdt in zijn eentje een gans bataljon striptekenaars bezig. In het voorwoord wordt de vergelijking gemaakt met Tolkien. Uiteraard is dat niet helemaal terecht. Maar Arleston en tekenaar van het eerste uur Tarquin zijn er wel in geslaagd een behoorlijk uitgebreid universum te creëren, met overtuigende personages, veel fantasie, een beetje magie en flink wat humor. Dat Arleston daarbij vaak zichzelf en het genre relativeert maakt de reeks nog sterker. Al hebben de schaars geklede vrouwelijke personages wellicht ook een overtuigend aandeel in het succes. Veel fantasie strips lijken ondertussen een doorslagje van Lanfeust, een mooi bewijs van de kwaliteit.
Uitgeverij L geeft de eerste cyclus van acht albums opnieuw uit in vier delen. Daarbij zorgen ze voor een lovend voorwoord en wat extra uitleg over de wereld Troy. Best handig voor lezers die Troy nog niet kennen en wat overweldigd worden door het grote aantal strips dat zich in dat universum afspeelt. Ook de vertaling, de lettering en de kleuren werden onder handen genomen. Om ook de fans van het eerste uur opnieuw te overtuigen. (wida)

Kriss van Valnor


KrissVanValnor2De straf van de Walkuren
, De Vita en Sente, Le Lombard
XOOO

Onder de noemer 'De werelden van Thorgal', passeren enkele nevenpersonages uit de succesvolle reeks de revue. In het tweeluik rond Kirss van Valnor schetst Yves Sente een beeld van haar turbulente jeugd. Hij aarzelt niet om daarbij enigszins te overdrijven. Kriss was altijd een complex personage in de reeks. Jean Van Hamme portretteerde haar nooit als een inslecht karakter. Al maakte ze telkens 'verkeerde' beslissingen. In deze twee albums probeert Sente daar een soort verklaring voor te verzinnen, maar hij slaagt er niet in dat origineel aan te pakken. Dat hij het geheel kadert in een nogal schimmige vertelling met Walkuren maakt het niet veel beter. Van Yves Sente mogen we ondertussen veel beter verlangen, de man heeft al meermaals bewezen dat hij het kan.
Giulio De Vita kwijt zich veel beter van zijn taak. Helemaal in het verlengde van de stijl van Rosinski levert hij puik tekenwerk af. Hier en daar maakt hij misschien wel een foutje, maar dat kan van Rosinski ook gezegd worden. Het opvallendste verschil is dat De Vita tenminste geen rasters gebruikt in de donkere partijen. (wida)

Baby's in black


BabysInBlackThe story of Kirchherr en Sutcliffe
, Arne Bellstorf, Oog & blik
XOOO

Wie zit er nu nog op het verhaal van Astrid Kirchherr en Stuart Sutcliffe te wachten? In de biografieën van The Beatles komt de boeiende Hamburgse periode van de groep telkens wel aan bod. Maar het blijft een periode waarin de groep nog hard op zoek is naar een eigen identiteit. Dat Sutcliffe in Hamburg blijft plakken, heeft natuurlijk te maken met de liefde tussen Astrid en Stuart. Het is die liefde die de rode draad vormt in dit boek.
We krijgen hier het verhaal zoals Astrid Kirchherr het aan auteur Arne Bellstorf vertelde. Het gaat dus niet over The Beatles, al nemen ze uiteraard een belangrijke rol voor hun rekening. Uiteindelijk wordt de vertelling van Bellstorf best boeiend. De vele kleine echte details helpen daarbij. Zwak punt in dit boek is het tekenwerk. Bellstorf hanteert weliswaar consequent een herkenbare eigen stijl, maar die levert geen echt mooie prenten op. En slechts met veel moeite kan je The Beatles herkennen in de nogal eenvoudige tekeningen. Voor een grafische roman is dat erg jammer. (wida)

Cixi van Troy

CixiVanTroy3Het geheim van Cixi, Arleston, Vatine en Floch, Uitgeverij L
XXOO

Thanos heeft Eckmül volledig in zijn greep en nog is het niet genoeg. Hij wil alle wijzen van Troy gevangen nemen om zich hun toverkracht toe te eigenen. Ondertussen is Cixi zwanger, tot grote tevredenheid van Thanos. Haar toestand maakt haar tijdverdrijf als de Schimmige schaduw wel een stuk moeilijker. Gelukkig krijgt Cixi uit onverwachte hoek hulp aangeboden.
Scenarist Arleston houdt zich voor de verhalen rond Cixi niet in. Hij speelt de troeven van het meest bevallige personage van Troy goed uit. De goed geoliede tandem van Vatine en Floch zet vaart achter dit spetterende avontuur. Met de rijke ervaring van beide tekenaars leveren ze moeiteloos vlotte prenten af waarin humor en dynamiek perfect samenkomen. Kortom, ontspanning van de bovenste plank. (wida)

Het konvooi


HetKonvooi1Het gewicht van het verleden
, Beroy en Toussaint, Casterman
XXOO

Op de eerste pagina komt een trein in de nacht van 12 november 1943 tot stilstand ergens tussen Mechelen en Leuven. Aan boord verliest de Duitse jodin Olya alle geloof in de mensheid. De Duitser Wilhelm lijkt zijn geloof allang kwijt te zijn, terwijl Theo, het Belgische liefje van Olya met zijn kleine verzetsgroep de trein wil onderscheppen.
Oorlogsverhalen zijn meestal interessant en vaak boeiend. Ook deze strip neemt een goede start door meteen midden in het verhaal te duiken. Scenarist José-Maria Beroy schakelt al op de volgende bladzijde over naar wat voorafgaat om zijn vertelling een eigen geschiedenis te geven. Op zich geen slechte aanpak, alleen maakt hij er een gewoonte van om van hot naar her te springen. Als lezer raak je zo al snel de pedalen kwijt. Want niet alleen huppelt hij door het verleden van Olya, ook de voorgeschiedenis van Wilhelm komt in dit eerste deel aan bod. Theo komt ondertussen slechts zijdelings aan bod. Dat geeft dit eerste deel een verwarrende indruk. Tekenaar van dienst is Kid Toussaint. Met zijn erg gedetailleerde prenten brengt hij niet meteen de nodige rust in dit album. Hij zorgt met een grauw kleurenpalet wel voor de juiste stemming.
Opvallend in het geheel is het voorwoord van Simon Gronowski die de historische context voor dit verhaal aanreikte. Dat voorwoord is zo veel pakkender dan de strip zelf. Wellicht omdat de man als enige overlevende van zijn gezin een boeiend verhaal met zich meedraagt. (wida)

Levenslijnen


Levenslijnen014Ellen
, Giroud en Durand, Glénat
XXOO

Dit veertiende album sluit deze boeiende conceptreeks van Giroud met glans af. Zoals beloofd komen de verschillende mogelijke verhaallijnen, die in het eerste deel hun oorsprong vinden, in het slot weer samen. We vinden Ellen terug in een psychiatrische instelling in Australië. Niemand weet daar precies wie ze is en wat haar geschiedenis is. De kersverse directeur hanteert zijn eigen methode om tot Ellen door te dringen. Het kost hem enige moeite maar met het nodige geduld slaagt hij waar zijn voorgangers faalden.
Giroud laat op die manier Ellen zelf haar verhaal vertellen. Het levert een strip op die zelfs zonder de voorgaande delen nog vlot leesbaar blijft. Giroud hoeft zich niet in bochten te wringen om de voorgaande delen nog te verklaren. Dat zegt meteen veel over de kwaliteit van de verschillende scenaristen die aan deze reeks meewerkten.
Tekenaar Michel Durand die het eerste deel voor zijn rekening nam, levert opnieuw degelijk werk af. Zijn klassieke lijnvoering heeft hij volledig onder de knie, maar de inkleuring is vaak flets en past niet altijd goed bij uitgewerkte lijntekeningen. (wida)

Kraa


Kraa2De schaduw van de arend
, Sokal, Casterman
XXXO

Wat bij het verschijnen van het eerste deel nog als een tweeluik werd aangekondigd, blijkt ondertussen minstens een drieluik te worden. Met deze historie over een indianengebied dat door een stuwdam dreigt te verdwijnen, lijkt Sokal zijn tweede adem gevonden te hebben. Aan de laatste afleveringen van Canardo was al te zien dat hij op die reeks wat uitgekeken is. Met het nodige pessimisme kneed Sokal de thematiek van Kraa tot een doorleefd en maatschappijkritisch geheel. Zo slaagt hij erin sjamanistische elementen en een eigenzinnige arend op te voeren zonder flauw of overdreven gevoelig te worden. Zijn diepgeworteld gevoel voor cynisme helpt daarbij. Toch weet hij zijn boodschap en respect voor de natuur helder en duidelijk over te brengen. Giet daar nog het sausje van zijn prachtige tekenwerk over en je weet dat deze reeks niet stuk kan. (wida)