De hoop op een morgen, Toussaint en Beroy, Casterman

Verhalen over de tweede wereldoorlog doen het altijd goed. Dat de auteurs zich er zelf voor de volle honderd procent voor inzetten zal met dat succes wel iets te maken hebben. Ook Kid Toussaint slaagt erin om met een waargebeurde geschiedenis de lezer bij de keel te grijpen. In het eerste deel startte hij met het einde van het verhaal om vervolgens vanaf het begin uit te leggen hoe een en ander is gelopen. Daarmee had hij meteen onze volle aandacht. In het tweede deel lukt dat wat minder omdat Toussaint opnieuw veel achtergrondinformatie wil meegeven. Het is dus aan te raden om het eerste deel te herlezen. Dan ben je helemaal mee met dit leerrijke en tegelijk spannende verhaal. José-Maria Beroy tekent in een klare lijn die dankzij de knappe inkleuring behoorlijk wat zeggingskracht krijgt. Deze strip mag gerust in de kast naast pareltjes als Airborne, Loopgravenoorlog of Holocaust. (wida)

Boeven op de kermis, Franquin en Jidéhem, Dupuis

De heruitgave van enkele kortere verhalen van Robbedoes kunnen we alleen maar toejuichen. Na Bravo Brothers krijgt nu Boeven op de kermis een deftige albumuitgave. Voor dit avontuur liet Franquin zich inspireren door de Film noir. Vooral in de sfeer en de decors komt dat goed tot uiting. Verder blijft het een typisch Robbedoes avontuur. Het bijrolletje van Guust zorgt voor wat extra humoristische noten.
Bij deze uitgave krijg je uitgebreide commentaren van kenners Bocquet en Honorez. Ze situeren de strip in zijn historische context en belichten een heleboel facetten die je als lezer nauwelijks opmerkt. Al rijst de vraag of het niet wat te veel informatie is. Voor stripliefhebbers wordt het echt interessant dankzij de originele geïnkte tekeningen. Die herstellen het evenwicht tussen de strip zelf en de uitleg erover. (wida)

Het lokaas, Jigounov en Sente, Dargaud

Met deze tweede aflevering van het duo Jigounov en Sente wordt het duidelijk dat Jason MacLane of Steve Rowland niet langer de spil van de reeks is. Jones en Betty treden in dit album helemaal op het voorplan en trekken alle actie naar zich toe. Yves Sente verzint er een behoorlijk verhaal rond, al kan je meer dan eens de wenkbrauwen fronsen over de geloofwaardigheid. Daar is het in deze reeks natuurlijk nooit om te doen geweest. Wel om avontuur, actie en dus nu steeds meer en meer om sterke vrouwen. Sente houdt de hoeveelheid actie, uitleg en avontuur zorgvuldig in balans en sluit af met een heuse verrassing die nieuwsgierig doet uitkijken naar het vervolg. Jigounov toont zich een waardig opvolger van Vance. Hij stopt evenveel minutieuze details in zijn tekeningen en weet zelfs de lijnvoering van Vance aardig te imiteren. De lezer zal het verschil nauwelijks merken. Hoedje af voor die prestatie. (wida)

Salsedo en Jouvray, Blloan

Mick slaagt er niet in zijn miserabele leventje op de sporen te zetten. Van zijn succesvolle zus krijgt hij weinig steun. Wanneer zijn oma overlijdt, krijgt hij voor het eerst sinds lang een telefoontje van zijn brompot van een vader. Enkele dagen later krijgt hij nieuws over de erfenis: zijn vader besluit het geld te gebruiken om de wereld rond te reizen. En daarbij kan hij de hulp van zijn zoon best gebruiken. Het wordt een confronterende reis en een clash tussen beide generaties.
Wie Jouvray, scenarist van Lincoln en Vreemde liefde een beetje kent, weet dat dit geen knuffelig verhaal wordt. Verwacht vooral niet dat zoon Mick en vader Charles al snel in elkaars armen van de reis genieten. De mislukkingen van Mick stapelen zich op tot grote ergernis van Charles. Zoals enkel familie dat kan maken ze elkaar het leven zuur, terwijl ze zich net zo goed zorgen maken over de ander. De reis brengt in elk geval enkele hoogst ongemakkelijke momenten met zich mee.
De grafische uitwerking door Fred Salsedo sluit goed aan bij de sfeer. De figuren geeft hij karikaturale koppen, de lijnvoering is hoekig en krasserig, het kleurenpalet is eerder grauw te noemen. Kortom Salsedo levert prefect tekenwerk af bij deze pakkende strip. (wida)

Opgejaagd!, Bonhomme, Dupuis

Esteban heeft in het vorige avontuur zijn moed kunnen bewijzen. Maar dat wil niet zeggen dat hij op zijn lauweren mag rusten. De kapitein wendt zijn schip naar de ijsbergen in de hoop daar nog enkele walvissen te vinden. Onderweg kruisen ze het pad van een stoomschip met granaatharpoenen. De kapitein is niet van plan zijn buit voor zijn neus te laten weghalen. Al snel begint een kat en muis-spel tussen de twee kapiteins.
Matthieu Bonhomme vertelt het alweer allemaal met verve. Hij klopt het allemaal flink op en schuwt de overdrijving niet. Daarmee houdt hij de spanning op en zorgt hij voor heel wat afwisseling zodat niemand zich met deze strip hoeft te vervelen. Zijn prenten gaan van duistere taferelen in een zeestorm tot ijle prenten op het ijs van Antarctica. Hij kan het stuk voor stuk stemmig in beeld brengen zonder daarbij een stijlbreuk te veroorzaken. Bonhomme haalt de avonturenstrip met bravoure uit de vergetelheid. (wida)

De verloren koning, Lereculey en Le Tendre, Le Lombard

Fantasy in het oude Griekenland. Het lijkt eerst misschien wat vreemd, maar als je erover nadenkt, besef je al snel dat de Griekse mythologieën op zich al fantasy waren. Serge Le Tendre lijkt zich niet te laten intimideren door de grote Griekse schrijvers en doet ongegeneerd zijn ding. Voor prins Golias kabbelt het leven op het eiland Ankinoë rustig verder met dagelijkse trainingen en wat vertier tussendoor. Tot zijn vader sterft en zijn afgunstige oom plannen smeed om de troon op te eisen. Heel verrassend of origineel kunnen we het niet noemen, want ook de obligate magiër en een mooie zus zijn van de partij. Het geeft snel de indruk dat de gebeurtenissen al op voorhand vastliggen, zonder enige verrassing.
Ook in het mooie tekenwerk van Jérôme Reculey vinden we dezelfde futloosheid terug. Reculey tekent heel goed, maar zonder branie. Het is allemaal heel braaf, netjes en proper uitgewerkt. Wat ons betreft mogen verhaal en tekenwerk flink wat flukser en uitdagender zijn. (wida)

Het vel van de beer, Oriol en Zidrou, Blloan

Met Lydie bewees Zidrou dat hij heel wat meer in zijn mars heeft dan leuke gags verzinnen over Dokus de leerling. Wie nog twijfelt aan zijn verteltalent, moet zeker deze ijzersterke strip lezen. Al vanaf het begin zorgt hij voor genoeg geheimzinnigheid om de rest van het verhaal op verder te laten kabbelen.
Amadeo heeft een wat vreemde bijverdienste: hij moet voor Don Palermo, een oude blinde man, elke dag de horoscoop voorlezen. De oude man zegt nadien steevast dat het niet voor vandaag zal zijn. Dan begint Don te vertellen over zijn leven. Zo komt Amadeo elke dag wat meer te weten over de circusartiest die later handlanger van een maffiabaas zal worden.
Tekenaar Oriol levert passend tekenwerk. Hij zet de personages neer met sterk karikaturale trekken; ze hebben allemaal puntige neuzen, luciferbenen en piekerig haar. Toch slaagt hij erin het naakte liefje van Don Palermo heel bevallig weer te geven, zonder stijlbreuk. Ook de inkleuring zit goed. De frisse pasteltinten op de eerste pagina's maken stilaan plaats voor grauwere varianten, zonder dat het te grijs of deprimerend wordt.
Zidrou weet perfect hoe hij zijn vertelling moet doseren. Meer nog weet hij met schijnbaar nutteloze details de sfeer in dit verhaal te versterken. Zo rijdt Amadeo telkens met de fiets naar Don Palermo en heeft meer dan eens pech met zijn fiets. Strikt genomen brengt het niets bij aan het verhaal, toch bepalen die details mee de sfeer. En tevens zorgen ze voor welgekomen intermezzo's. Zidrou zorgt ook dat de lezer telkens net iets meer te weten komt. Zo houdt hij de spanning erin tot de allerlaatste bladzijde. (wida)

Gevaarlijk spel, Guarnido, Valero, Dargaud

Babyfee Hazel wil absoluut in de heksenwereld blijven. Dat is helemaal naar de zin van de heksen, maar de feeënkoningin Titiana ziet dat uiteraard helemaal niet zitten. Tussendoor ontwikkelen zich nog allerlei nevenverhalen, het ene al gekker dan het andere, zodat de rode draad meer dan eens zoek geraakt. Alle grappige en minder grappige spitsvondigheden die op de lezer afgevuurd worden, maken het lezen van deze strip een ware beproeving. Dat is erg jammer, vooral vanwege het schitterende tekenwerk van Juanjo Guarnido. Deze strip doet ons met spijt terugdenken aan het superieure Blacksad. (wida)

Stockholm, De grootmeester van de orde, Bergting en Runberg, Dupuis





Mexico, La muerte, Marty en Thirault, Dupuis






Het idee achter de reeks Agency Interpol is eenvoudig en net daarom zal het zijn effect niet missen. Interpol is tenslotte een organisatie die wereldwijd politiediensten beter laat samenwerken. Ideaal als kapstok om misdaadverhalen op allerlei exotische plekken te vertellen, bovendien met de mogelijkheid om telkens andere scenaristen en tekenaars binnen deze reeks te laten werken. Uiteindelijk hangt dan alles af van de uitwerking. Daar schort jammer genoeg wat aan.
Bij de eerste aflevering die zich afspeelt in Stockholm, kan het scenario ons niet overtuigen. Het gemak waarmee een sekte wordt opgespoord boeit enkele doordat een specifiek stukje Zweedse wetgeving het onderzoek op het goede spoor zet. Runberg heeft het duidelijk moeilijk om zijn vertelling tot één album te beperken. Hij slaagt er wel in de relatie tussen de plaatselijke politie en de agenten van Interpol aan bod te laten komen. Dat lukt zijn collega Thirault in de tweede aflevering Mexico niet. Thirault beperkt zich tot een chaotisch relaas van een schimmige detective die een lugubere seriemoordenaar op het spoor is.
Beide strips scoren beter door het tekenwerk dan het scenario. De Zweed Peter Bergting heeft een stijl die aanleunt bij de Franse strip. Hij gebruikt opvallende contrasten en durft daarbij heel wat details achterwege te laten. Lionel Marty levert voor Mexico verrassend ruw en grimmig tekenwerk af. Het sluit sterk aan bij de grauwe sfeer. Dat hij hier en daar wat tekenkundige fouten maakt kan je bij deze grafische uitspattingen nog wel door de vingers zien. (wida)

De Engelsen komen, Roozen en Hogenbrik, Strip 2000

Pieter Hogenbrik en Herman Roozen baseren zich losjes op het leven van Michiel De Ruyter, een oude zeeheld van de Nederlanden. Losjes mag u bij deze wel heel letterlijk nemen. Het resultaat is een reeks geestige gags. Roozen bedenkt grappige situaties die hij aandikt met leuke woordspelingen. Daarbij houdt hij zich niet aan een vast stramien. De ene grap beslaat enkele pagina's, een andere vertelt hij op een strook met drie prentjes. Dat geeft een aangenaam ritme aan het album.
Pieter Hogenbrik die al wat bekendheid geniet dankzij de Rembrandt strips, zorgt voor soepele tekeningen in een heel eigen zwierige stijl. Hij heeft een trefzekere techniek, maar mist daardoor het spontane dat een humoristische strip net dat beetje extra kan geven. (wida)