Blacksad


Blacksad5Amarillo
, Díaz Canales, Guarnido, Dargaud
XXXXO

Ruim dertien jaar geleden konden we voor het eerst kennismaken met de eigenzinnige detective Blacksad. Dat naar dit vijfde album in de reeks reikhalzend werd uitgekeken maakt duidelijk hoe sterk de reputatie van Juan Díaz Canales en Juanjo Guarnido ondertussen geworden is. Met de knappe verhalen en de weergaloze tekeningen van Guarnido is dat succes meer dan verdiend. Toch blijft het afwachten of het duo na enkele jaren afwezigheid de hooggespannen verwachtingen wel kunnen inlossen.
Díaz Canales verrast alvast door ‘Amarillo’ niet in een of andere achterbuurt van een grote stad te situeren maar er een roadmovie van te maken. Blacksad beslist om een tijdje wat anders te doen en slaagt erin een aardige klus te pakken te krijgen: hij mag een sjieke kar van New Orleans naar Tulsa rijden. Een makkelijke opdracht, of dat zou het zijn voor iedereen behalve voor die goeie Blacksad die zich al snel in een wespennest werkt.
Het scenario zit alweer heel vernuftig in elkaar. Van de ene ontmoetingen tuimelt Blacksad vanzelf in de volgende. Ondertussen introduceert Díaz Canales allerlei kleurrijke figuren die het geheel wat extra pit geven, bovenop de zwarte humor die zo kenmerkend is voor Blacksad.
Als extraatje zitten er nog een fikse dubbele laag in het verhaal. Zo zijn de twee schrijvers in het verhaal gebaseerd op de legendarische beat schrijvers Allen Ginsberg en Jack Kerouac die met ‘On the road’ de grenzen van het literaire genre verlegde. Het is knap hoe Díaz Canales daarmee een eerbetoon brengt aan zijn helden, zonder dat lezer die de schrijvers niet kennen iets missen om het verhaal te volgen.
Dan is er nog het tegenwerk van Guarnido. Dat blijft geweldig knap. Al merk je als je het vergelijkt met het eerste album dat hij nu veel directer tekent. Waar hij in het eerste album vooral zijn kunnen wou bewijzen, staan de tekeningen nu helemaal ten dienste van het verhaal. Dat levert wat meer humor op in de tekeningen. Ook daarin blijkt Guarnido een uitblinker. (wida)

Dubbelmasker

Dubbelmasker6Hermelijn, Dufaux en Jamar, Dargaud
XXOOO

In Parijs wordt alles in stelling gebracht zodat Napoleon Bonaparte zich tot keizer kan laten kronen. Net voor de kroning besluit Joséphine dat ze toch liever getrouwd zou zijn met Napoleon. Al was het maar voor de zekerheid. In allerijl wordt nog een plechtigheid georganiseerd terwijl andere geestelijken hun eigen duistere agenda volgen. Ook de onderwereld van Parijs mengt zich op onverwachte manier in de gebeurtenissen.
Het mag duidelijk zijn dat Dufaux in dit laatste album nog voor de broodnodige afwisseling en enkele spannende momenten zorgt. Al blijven de hoogdravende formuleringen van Dufaux nog af en toe het ritme verstoren. Doordat hij alle losse eindjes mooi afwerkt, de maskers krijgen nog een prominente rol, sluit hij deze niet zo geweldige reeks alsnog mooi af.
Martin Jamar levert van zijn kant naar goede gewoonte uitmuntend historisch tekenwerk. Vooral in de scènes van de kroning zelf laat hij zich helemaal gaan in minutieus uitgewerkte en grootse opgezette taferelen. Dat zijn echt pagina’s om van te smullen. In die enkele pagina’s wordt het even jammer dat deze reeks niet op een iets groter formaat verschenen is. Maar als we helemaal eerlijk zijn, het is genoeg geweest. Laat Dufaux nog maar eens een sterk verhaal verzinnen. (wida)

 

Elric

Elric-1De robijnen troonBlondel, Poli, Recht en Bastide,
Glénat
XXXXO

Van de immer fascinerende antiheld Elric of Melniboné zijn al veel stripbewerkingen gemaakt. In deze Frans-Belgische uitgave brengt een sterke ploeg een erg getrouwe weergave van dit fantastische verhaal van Michael Moorcock.
Liefhebbers van fantasy zullen het werk van Moorcock wel kennen. Elric is de bekendste manifestatie van Moorcocks Eeuwige kampioen, die zich in verschillende universums begeeft en vaak, via dromen, kracht put uit zijn alter ego's in andere werelden. Het klink een beetje vreemd, en dat is het ook, maar Moorcock weet dat multiversum en zijn Eeuwige kampioen heel overtuigend gestalte te geven.

Veel facetten aan Elric maken hem tot een absolute favoriet van de fans. Niet in het minst zijn enigmatische uiterlijk. James Cawthorn maakte al prenten van Elric voordat de eerste verhalen werden uitgegeven. Hij bepaalde mee het beeld dat we nu van hem hebben. Het lijkbleke albino uiterlijk met de spierwitte lange haren, zijn pezige magere gestalte en de rode doordringende ogen passen perfect bij zijn tanende gezondheid. Een gezondheid die Elric op peil houdt door zijn zwaard Stormbringer de zielen te schenken van zijn slachtoffers.

Als rechtmatige erfgenaam van de troon van Melniboné geniet Elric het nodige aanzien. Maar zijn neef Yyrkoon laakt zijn desinteresse voor de tradities van Melniboné en zint op de troon. Dat Elric een zwak heeft voor zijn nicht Cymoril geeft dit verhaal een extra dimensie van grote pijnlijke gevoelens. De albino tovenaar kan de krachten van chaos oproepen wat hem een aanzienlijk voordeel bezorgt. Maar het is net zo goed een nadeel, want Elric heeft die krachten van de chaos niet onder controle. Door die combinatie van tegenstrijdige elementen wordt Elric een behoorlijk complex figuur die moeilijk te doorgronden is. Hoewel zijn bedoelingen soms nobel zijn draaien ze vaak uit op dood en verderf. Waar hij dan weer niet rouwig om kan zijn omdat zijn zwaard hem zo net sterker maakt en hem leven schenkt.

Al die boeiende zaken komen in dit eerste deel al sterk naar voor. Scenarist Julien Blondel toont een groot respect voor het verhaal en slaagt erin alles goed te doseren. Hij maakt er een vlot scenario van en beperkt zijn vertellende tekst tot het minimum. De dialogen tussen de protagonisten zorgen voor genoeg duidelijkheid. De kracht van deze stripbewerking zit vooral in de briljante tekeningen van Didier Poli (Kind van het onweer) en Robin Recht (Het derde testament). Waar het werk van de ene ophoudt en dat van de andere begint is niet te zeggen. Dat geeft de prenten een krachtige samenhang. Hun stijl past perfect bij het genre: een vlotte lijnvoering met stevige penseeltrekken, een erg dynamische bladverdeling en sterke composities. De inkleuring van Jean Bastide met veel aardetinten en enkele rode accenten maakt het werk compleet. Het enige minpuntje, en dit is muggenzifterij, is dat de getormenteerde en boze Elric een beetje het aristocratische aspect mist dat hem anders zo typeert.

Een sterk punt dat Moorcock in zijn voorwoord zelf aanhaalt, is het respect voor het decadente karakter van de Melnibonéaanse levensstijl. Dat maakt een aantal prenten misschien minder geschikt voor gevoelige zielen. Maar dat geldt ook voor de boeken van Moorcock, op een foltering of lijk meer of minder wordt niet gekeken. Maar net omdat het allemaal zo overdreven is, blijft het best verteerbaar. (wida)

Walhalla


Walhalla-1Gevaarlijke streken
, Pothier en Lechuga, Glénat
XXXOO

Op het eiland Rvahr in de ijzige noordzee rommelt het. De bewoners dromen allemaal dat ze schapen zijn. Volgens de profetie is dat een voorteken dat de vulkaan zal uitbarsten en het eiland zal verdwijnen. Daarop besluiten Vandahr, Rudolf en Ongür op zoek te gaan naar het paradijs op aarde. Na een bewogen tocht over zee bereiken ze een eiland dat bewoond wordt door mannen die geruite rokken dragen.
Nicholas Pothier stopt zijn vertelsel al van bij het begin tjokvol humor. Naast het  knotsgekke wereldbeeld van de eilandbewoners, geeft hij zowat elk personage een heel uitgesproken karakter waar hij meteen spitse dialogen bij verzint. Op die manier geeft  hij dit onstuimige avontuur meteen een flinke vaart. Als lezer zit je er meteen diep in, je hoeft bij Pothier alvast niet te wachten tot er iest gaat gebeuren. En er gebeurt heel wat in dit eerste album. Je zou er haast moe van worden.
En dan zijn er nog de vrolijke karikaturale tekeningen van Marc Lechuga. Hij heeft een plezierige stijl met veel expressie. Dat hij dan nog veel details in zijn decors stopt is behoorlijk gewaagd in zijn vrij drukke prenten. Vreemd genoeg werkt het wel. (wida)

Texas Cowboys


TexasCowboys1The best wild west stories published
, Trondheim en Bonhomme, Blloan
XXXXO

Harvey Drinkwater, journalist voor een krant in Boston, krijgt de opdracht reportages te maken over het wilde leven in het westen. Betsy Marone, verleidelijke pokerspeelster, neemt koelbloedig wraak op alle mannen die uit zijn op een nacht van plezier. Ondertussen hoopt sheriff Bobby Weadow om outlaw Sam Bass op te pakken terwijl marshal Jim Courtright profiteert van zijn groeiende macht. Dit en nog meer verhalen kruisen elkaar kris kras in een reeks korte hoofdstukken.
Dat die intriges lukraak door de verschillende hoofdstukken lopen, is typisch voor Trondheim. Zijn absurde humor laat hij in deze strip achterwege, al zijn de dialogen en de situaties vaak erg geestig, ondanks de miserie die eigen is aan het wilde westen. In de opbouw van de verhalen blijft Trondheim grotendeels zichzelf. Vooral doordat hij af en toe onverwachte sprongen maakt in de tijd leest de strip niet altijd even vlot. Trondheim blijft daardoor een wat lastige auteur die ook met dit boek niet zal doorbreken bij het grote publiek.
Sterkhouder van deze strip is Matthieu Bonhomme die zorgt voor weergaloos tekenwerk. Door gebruik te maken van puntrasters geeft hij zijn prenten een nostalgisch tintje. Ook de vlakverdeling van de pagina's op een raster van zes rechthoeken, slechts af en toe doorbroken door twee kaders door te trekken, oogt erg klassiek. Maar de composities in die kaders zitten goed in elkaar. Het kleurpalet wordt overheerst door aardetinten. Hij dompelt de lezer op die manier feilloos onder in de perfecte westernsfeer. Zijn kwaliteiten als verteller worden duidelijk in de pagina's zonder tekst. Daarin is alles even duidelijk en blijft zelfs het ritme overeind. (wida)

I.R.$. team


IRSTeam1Football connection
, Bourgne en Desberg, Lombard
OOOOO

Met een tweede spin-off hoopt Lombard het succes van I.R.$. nog wat extra te rekken. Het thema van de vierdelige cyclus lijkt specifiek gekozen om dat succes te verzekeren. Met voetbal, omkoperij, dopingpraktijken en afpersing zit het alvast goed met de ingrediënten. Gooi er nog wat wulpse WAGs (Wives and Grilfriends) tegenaan en het kan niet meer stuk.

Jammer genoeg bakt Desberg er niet veel van. Hij verwacht blijkbaar dat de lezers werkelijk alles slikken want de geloofwaardigheid is in dit eerste deel erg ver te zoeken. De personages zijn extreem oppervlakkig. Zelfs bij de samenstelling van het internationale team onder leiding van Larry Max krijg je nauwelijks weerwerk. Ook het verhaal mist pit. Na een tip over een zeker Aldin, een gewetenloze killer, komt Max hem zomaar op het spoor. Bij hun eerste confrontatie wordt Max gered door tussenkomst van een parkeerwachter. Boeiender dan dat wordt het verder niet.

Kortom, Desberg slaagt er nooit in de aandacht te trekken. Het lijkt allemaal wat te veel voorgekauwde kost. In het tekenwerk van Bourgne komen gelijkaardige mankementen boven. De decors zijn netjes maar zonder karakter uitgetekend, de figuren zijn inspiratieloze poppen. (wida)

Het konvooi


HetKonvooi2De hoop op een morgen
, Toussaint en Beroy, Casterman
XXXX0

Verhalen over de tweede wereldoorlog doen het altijd goed. Dat de auteurs zich er zelf voor de volle honderd procent voor inzetten zal met dat succes wel iets te maken hebben. Ook Kid Toussaint slaagt erin om met een waargebeurde geschiedenis de lezer bij de keel te grijpen. In het eerste deel startte hij met het einde van het verhaal om vervolgens vanaf het begin uit te leggen hoe een en ander is gelopen. Daarmee had hij meteen onze volle aandacht. In het tweede deel lukt dat wat minder omdat Toussaint opnieuw veel achtergrondinformatie wil meegeven. Het is dus aan te raden om het eerste deel te herlezen. Dan ben je helemaal mee met dit leerrijke en tegelijk spannende verhaal. José-Maria Beroy tekent in een klare lijn die dankzij de knappe inkleuring behoorlijk wat zeggingskracht krijgt. Deze strip mag gerust in de kast naast pareltjes als Airborne, Loopgravenoorlog of Holocaust. (wida)

Robbedoes


BoevenOpDeKermis1Boeven op de kermis
, Franquin en Jidéhem, Dupuis
XXX00

De heruitgave van enkele kortere verhalen van Robbedoes kunnen we alleen maar toejuichen. Na Bravo Brothers krijgt nu Boeven op de kermis een deftige albumuitgave. Voor dit avontuur liet Franquin zich inspireren door de Film noir. Vooral in de sfeer en de decors komt dat goed tot uiting. Verder blijft het een typisch Robbedoes avontuur. Het bijrolletje van Guust zorgt voor wat extra humoristische noten.
Bij deze uitgave krijg je uitgebreide commentaren van kenners Bocquet en Honorez. Ze situeren de strip in zijn historische context en belichten een heleboel facetten die je als lezer nauwelijks opmerkt. Al rijst de vraag of het niet wat te veel informatie is. Voor stripliefhebbers wordt het echt interessant dankzij de originele geïnkte tekeningen. Die herstellen het evenwicht tussen de strip zelf en de uitleg erover. (wida)

XIII


XIII-21Het lokaas
, Jigounov en Sente, Dargaud
XX“X”00

Met deze tweede aflevering van het duo Jigounov en Sente wordt het duidelijk dat Jason MacLane of Steve Rowland niet langer de spil van de reeks is. Jones en Betty treden in dit album helemaal op het voorplan en trekken alle actie naar zich toe. Yves Sente verzint er een behoorlijk verhaal rond, al kan je meer dan eens de wenkbrauwen fronsen over de geloofwaardigheid. Daar is het in deze reeks natuurlijk nooit om te doen geweest. Wel om avontuur, actie en dus nu steeds meer en meer om sterke vrouwen. Sente houdt de hoeveelheid actie, uitleg en avontuur zorgvuldig in balans en sluit af met een heuse verrassing die nieuwsgierig doet uitkijken naar het vervolg. Jigounov toont zich een waardig opvolger van Vance. Hij stopt evenveel minutieuze details in zijn tekeningen en weet zelfs de lijnvoering van Vance aardig te imiteren. De lezer zal het verschil nauwelijks merken. Hoedje af voor die prestatie. (wida)

Helden worden we toch nooit


HeldenWordenWeTochNooitSalsedo
en Jouvray, Blloan
XXXX0

Mick slaagt er niet in zijn miserabele leventje op de sporen te zetten. Van zijn succesvolle zus krijgt hij weinig steun. Wanneer zijn oma overlijdt, krijgt hij voor het eerst sinds lang een telefoontje van zijn brompot van een vader. Enkele dagen later krijgt hij nieuws over de erfenis: zijn vader besluit het geld te gebruiken om de wereld rond te reizen. En daarbij kan hij de hulp van zijn zoon best gebruiken. Het wordt een confronterende reis en een clash tussen beide generaties.
Wie Jouvray, scenarist van Lincoln en Vreemde liefde een beetje kent, weet dat dit geen knuffelig verhaal wordt. Verwacht vooral niet dat zoon Mick en vader Charles al snel in elkaars armen van de reis genieten. De mislukkingen van Mick stapelen zich op tot grote ergernis van Charles. Zoals enkel familie dat kan maken ze elkaar het leven zuur, terwijl ze zich net zo goed zorgen maken over de ander. De reis brengt in elk geval enkele hoogst ongemakkelijke momenten met zich mee.
De grafische uitwerking door Fred Salsedo sluit goed aan bij de sfeer. De figuren geeft hij karikaturale koppen, de lijnvoering is hoekig en krasserig, het kleurenpalet is eerder grauw te noemen. Kortom Salsedo levert prefect tekenwerk af bij deze pakkende strip. (wida)