De planeet van de wind, naar De Saint-Exupéry, Standaard Uitgeverij

In december zond Ketnet al enkele afleveringen uit van de animatiereeks rond De kleine prins, naar de poëtische roman van Antoine de Saint-Exupéry. Terwijl we rustig wachten op de volgende afleveringen kunnen we voortaan genieten van de strip. Daarin worden de verhalen uit de animatiereeks zonder veel poespas tot strip verwerkt. Vermits die animatiereeks zo goed is, hebben wij daar niets op tegen.
Er zijn wel enkele punten van kritiek te bedenken op de animatiereeks. Zo hebben de verhaaltjes niet zo erg veel te maken met het origineel. Uiteindelijk vertelde de Saint-Exupèry over zijn ontmoeting met de Kleine Prins. Hij kon dus ook maar doorgeven wat de Kleine Prins hem vertelde. Vaak was dat niet veel, maar het sprak wel tot de verbeelding van Delaporte, de la Patellière en Gatignol. Onder leiding van Pierre-Alain Chartier verzonnen ze fantasierijke avonturen bij een aantal korte fragmenten uit de roman. Daarbij bewaren ze wel de geest van de roman. En net daar is het om te doen. Akkoord, het boek heeft nog wel meer en diepere niveau's, maar als enkele kinderen (en volwassenen!) binnenkort toch het boekje gaan (her)lezen, lijkt de opdracht van Chartier meer dan geslaagd.
In de strip worden de scenario's van de animatiereeks nauwgezet gevolgd. Aan de strip werkt een gans team mee. Het is dan ook de bedoeling elk jaar vier albums af te leveren. In dit geval heeft dat zo zijn voordelen. De snelheid waarmee tekenaars Poli, Fayolle en Benoit werken, laat geen plaats voor afgelikte prentjes. Daardoor krijgt deze strip een spontaan sfeertje dat perfect past bij de nonchalance van de Kleine Prins zelf. (wida)

De tedere jaren, Taniguchi, Casterman

Wie de vorige strips van Jirô Taniguchi heeft gelezen, weet al wat te verwachten van deze strip. Taniguchi gaat met zijn rustige verteltrant en het uiterst nauwkeurig getekende realisme compleet in tegen de typische aanpak van de manga. Velen beschouwen hem als een Europese mangatekenaar, of beter nog een Japanse tekenaar van Europese strips. Maar de waarheid ligt ergens in het midden. Het rustige ritme, het heldere realisme en het schijnbaar alledaagse onderwerp sluiten inderdaad sterk aan bij de Europese strip. Het poëtische karakter van dit verhaal blijft echter typisch Japans.
Taniguchi verwerkt hier een roman van Hiromi Kawakami over de ontmoetingen tussen Tsukiko en haar vroeger leraar Japans. Ze gaan een heel aparte relatie aan door elkaar geregeld te ontmoeten in een eetcafé, zonder bijbedoelingen. Ze vinden elkaar vooral in het feit dat ze een heel gelijkaardige smaak hebben. Gaandeweg verdiept hun relatie.
Taniguchi pakt het heel rustig aan, zoals het hoort. De kern van het boek is de evolutie van deze vreemde relatie. Daarrond is er plaats voor diepere overpeinzingen over menselijke relaties. Het resultaat is een poëtische strip met een filosofische ondertoon. Hoewel er weinig spannends gebeurt, stoort het enorm dat dit verhaal in twee delen wordt opgesplitst. Ongemerkt trekt Taniguchi de lezer onweerstaanbaar mee in dit bevreemdende verhaal. (wida)

Jeff Lemire, Oog & Blik

Deze lijvige striproman bundelt drie graphic novels van de Canadees Jeff Lemire. Hoewel je die drie verhalen los van elkaar kan lezen, zijn er veel raakpunten. Zo speelt het gebeuren zich telkens af in Canada en loopt ijshockey als een rode draad door de verschillende delen. Lemire gaat nog verder en laat enkele personages in de verschillende verhalen opduiken. Zo wordt het centrale personage van het ene verhaal een randfiguur in het andere. Door de bundeling worden de verbanden stilaan duidelijk. Lemire vertelt nooit zomaar hoe de relaties precies in elkaar zitten. Dat mag je als lezer zelf ontdekken. Net dat maakt een groot deel van de charme van deze warme vertelling uit. Lemire is een rasechte verteller die in zijn grafische uitwerking de juiste snaar weet te raken. Zijn zwart-wit tekeningen lijken eerst wat rauw en scherp. Gaandeweg komt het poëtische karakter van zijn stijl naar boven. Het is in die sfeervolle episodes waarin weinig of niets gebeurt dat je de verbondenheid van de auteur met deze streek voelt. Lemire verheft op die manier Essex County tot een personage dat getuige is van de soms tragische levensloop van enkele van zijn bewoners. Het mag dan een behoorlijk dik boek zijn waarin niet bijzonder veel gebeurt, door de levensechte emoties raak je vanzelf gefascineerd. Dit werk blijft enkele dagen in je hoofd hangen. (wida)

Het smaragdgroene labyrint, Dorison en Lauffray, Dargaud

Met hun eerbetoon aan Robert Louis Stevenson willen Dorison en Lauffray geen vervolg breien aan Schateiland. Wel hopen ze de magie en fascinatie uit hun kinderjaren terug op te roepen. Dat doen ze ook met verve in dit originele piratenepos. In de derde aflevering naderen Silver en zijn piratenbende met de Neptune hun eindbestemming Guyanacapac. Omdat Silver de kapitein en de kaart overboord heeft gekieperd, moeten ze vertrouwen op de aanwijzingen van de indiaan Moc. Vivian Hastings, die Silver heeft ingehuurd om haar man uit te schakelen, ontpopt zich ondertussen steeds meer tot een vrouw met verbluffend veel pit.

Xavier Dorison roept feilloos de sfeer van Stevensons boek op. De Long John Silver van Dorison herinnert sterk aan de versie in Schateiland, ook al ontbreekt de vertrouwde papegaai op de schouder. Silver is een superharde piraat zonder mededogen en onbevreesd voor gelijk welk risico. Zijn mannen zijn het misschien niet altijd eens met Silver, luisteren doen ze wel. Wanneer niemand toekijkt, blijkt hij dan weer een zachte kant te hebben. Mathieu Lauffray zet het hele gebeuren fors in scène. Vooral de grootse panoramische taferelen getuigen van zijn talent. Dat de personages af en toe wat op elkaar lijken, is dan snel vergeven. (wida)

Maaike Hartjes, Oog en Blik

Hoewel wij niet zitten te wachten op nog maar eens een dagboekje van Maaike Hartjes, blijkt dit kleinood alweer een schot in de roos. Hartjes houdt zich aan het beproefde concept: erg simpele, doeltreffende prentjes met verklarende tekst en uitleg die de diepste gedachten van de auteur weerspiegelen. Zo gaat het ook met dit verslag over twee weken van workshops in Zuid-Afrika. Hartjes observeert het land en zijn bewoners met haar typische naïeve verwondering. Zo vallen de sporen van jarenlange Apartheid haar zodanig op dat ze daardoor haar eigen vooroordelen duchtig in vraag stelt. Ook de vele grappige details uit het dagelijks leven in Zuid-Afrika maken dit boekje de moeite waard. Net als haar vaak dubbelzinnige visie over onveiligheid in het land. Maaike Hartjes levert opnieuw een verfrissende strip af waar je hier en daar aangespoord wordt even over het leven van alledag na te denken. Geen grote kunst, wel kleine filosofie. (wida)

 Linda Medley, Oog & blik

Linda Medley was altijd al gek op de sprookjes van Grimm. Blijkbaar vond ze dat er nog heel wat meer te vertellen was en besloot ze haar eigen versie van Doornroosje in stripvorm te gieten. Het resultaat is een lijvig stripboek van meer dan vierhonderd pagina’s. Daarin komen de typische personages aan bod: de zachtaardige koning en koningin, de goede elfen en hun slechte tegenhangster en de koene ridder uiteraard. In het wat suffe meisje dat Doornroosje gestalte geeft wordt al snel duidelijk dat Medley graag wat meer humor in haar sprookjes stopt. Bereid je dus voor op ander bizarre personages als de ooievaar-rentmeester, het stoere playboy-paard en de bebaarde non. Ja, u leest het goed, Medley verzint gelijk even de orde der Solicitinen waar enkel nonnen met een baard welkom zijn. Naast die flinke portie absurde humor zorgt Medley voor piekfijn gedetailleerde zwart-wit illustraties in een beheerste klare lijn. (wida)

Chauvel en Colette naar Lewis Carroll, Daedalus

Nu Tim Burton met zijn film Alice in Wonderland in de kijker zet is dat een uiterst geschikt moment om ook een stripversie af te leveren. David Chauvel verwerkte de oorspronkelijke tekst tot een compacte versie met alleen dialogen. Die keuze is met het boek van Lewis Carroll wat ongelukkig omdat de tekst veel dubbelzinnige humor en frisse woordspelingen bevat. Dat gaat in deze strip jammer genoeg verloren waardoor alleen het hak op de tak-verhaal overblijft. Dat komt lang niet zo sterk over als het boek. Veel mensen zullen het boek wellicht gelezen hebben, maar lang niet iedereen. Misschien kan deze strip aanleiding geven tot het lezen van het origineel. Positief zijn dan weer de ongelooflijk prachtige illustraties die Xavier Colette verzorgt. Zijn aanpak heeft een nostalgisch trekje wat bij deze klassieker goed werkt. Het zijn vooral de zachte aardetinten in het kleurenpalet die een vervlogen tijd oproepen. De stijl zelf heeft daarentegen niets ouderwets. Die kan je gerust fris, puur en speels noemen. (wida)

Herinneringen aan het eeuwige heden - Schuiten en Peeters, Casterman

Het maken van de animatiefilm Taxandrië van cineast Raoul Servais heeft heel wat jaren en hoofdbrekens gekost. Heel veel mensen hebben in die periode een of andere bijdrage geleverd. Zo ook het stripauteursduo François Schuiten en Benoît Peeters. Schuiten leverde inspiratie met desolate en mysterieuze decors. Peeters bewerkte het script. Uiteindelijk was daar in de film niet erg veel meer van te merken. Dat kan je zelf ontdekken in dit boek. Schuiten diepte zijn originele tekeningen op en werkte ze bij. Peeters schreef er nieuwe teksten bij in de geest van het oorspronkelijke scenario. Het geheel gaven ze een plaatsje in hun fictieve wereld van de Duistere Steden. In principe geen onlogische keuze. De bevreemdende wereld van het Eeuwige Heden sluit wel aan bij de Duistere Steden. Het resultaat valt toch wat mager uit. Het album presenteert simpelweg een reeks telkens even grote prenten met een desolaat decor en een piepklein personage erop met begeleidende tekst. Die aanpak haalt alle leven uit het zo al droevige verhaal. Erg boeiend kan je dat niet noemen. Al zullen fans wel genieten van de mooie prenten en de getuigenis van Peeters over hun ervaringen 'in' Taxandrië. (wida)

De gitaar van Bo Diddley, Villard en Chauzy, Casterman - Kaliber

Een simpel idee, meer heeft Marc Villard niet nodig voor dit verrassend album. De gitaar van Bo Diddley lijkt een beetje behekst: al wie ze in handen krijgt, wacht een of andere tegenslag. De gebeurtenissen spelen zich af in de achterbuurten van Parijs waar deze bijzondere gitaar blijkbaar nogal gemakkelijk van eigenaar wisselt. Villard gebruikt de gitaar van Bo Diddley eigenlijk om een beeld te schetsen van de kleurrijke bevolking. Hoewel de figuren in dit verhaal steevast aan de onderkant van de maatschappij bungelen, brengt Villard geen pure kommer en kwel. Door het leuke gevonden uitgangspunt en de manier waarop de personages elkaar ondanks alles toch nog helpen, geeft dit verhaal iets positiefs. Zoals het een echt kortverhaal betaamt, zorgt Villard voor een mooie pointe. Al is die een beetje voorspelbaar. Chauzy kan met zijn aquarelprenten perfect laveren tussen de triestheid van het bestaan en de sprankeltjes hoop die hier en daar doorsijpelen. De soepele lijnvoering met een echo van zijn karikaturale stijl werkt hier verbazingwekkend goed. Deze aflevering hoort niet echt thuis in het noir of gangster genre maar past toch geweldig goed in de Kaliber reeks. (wida)

De Schaduw op de tast, Danier, Uitgeverij L

In deze geestige detective neemt Charles Carlier, beter bekend als de Schaduw het op tegen een uraniumleverancier en een Duitse wetenschapper. Het staat al van bij het begin vast dat de Schaduw deze zaak tot een goed einde zal brengen. Het is vooral boeiend om te zien hoe hij dat doet. De af en toe kolderieke situaties worden door de rake opmerkingen van onze held nog een stuk grappiger. Nadeel aan de vele spitsvondige woordspelingen is dat het allemaal wat chaotisch wordt. Daardoor raakt het eigenlijke verhaal in de verdrukking. Het tekenwerk wordt verzorgd door Danier, pseudoniem van Daan Jippes, een oude rot in het vak. Zijn saaie paginaverdeling verraadt zijn leeftijd. De uiterst vlot gepenseelde prenten getuigen dan weer van zijn talent en vakkennis. (wida)