De hoop op een morgen, Toussaint en Beroy, Casterman

Verhalen over de tweede wereldoorlog doen het altijd goed. Dat de auteurs zich er zelf voor de volle honderd procent voor inzetten zal met dat succes wel iets te maken hebben. Ook Kid Toussaint slaagt erin om met een waargebeurde geschiedenis de lezer bij de keel te grijpen. In het eerste deel startte hij met het einde van het verhaal om vervolgens vanaf het begin uit te leggen hoe een en ander is gelopen. Daarmee had hij meteen onze volle aandacht. In het tweede deel lukt dat wat minder omdat Toussaint opnieuw veel achtergrondinformatie wil meegeven. Het is dus aan te raden om het eerste deel te herlezen. Dan ben je helemaal mee met dit leerrijke en tegelijk spannende verhaal. José-Maria Beroy tekent in een klare lijn die dankzij de knappe inkleuring behoorlijk wat zeggingskracht krijgt. Deze strip mag gerust in de kast naast pareltjes als Airborne, Loopgravenoorlog of Holocaust. (wida)

Salsedo en Jouvray, Blloan

Mick slaagt er niet in zijn miserabele leventje op de sporen te zetten. Van zijn succesvolle zus krijgt hij weinig steun. Wanneer zijn oma overlijdt, krijgt hij voor het eerst sinds lang een telefoontje van zijn brompot van een vader. Enkele dagen later krijgt hij nieuws over de erfenis: zijn vader besluit het geld te gebruiken om de wereld rond te reizen. En daarbij kan hij de hulp van zijn zoon best gebruiken. Het wordt een confronterende reis en een clash tussen beide generaties.
Wie Jouvray, scenarist van Lincoln en Vreemde liefde een beetje kent, weet dat dit geen knuffelig verhaal wordt. Verwacht vooral niet dat zoon Mick en vader Charles al snel in elkaars armen van de reis genieten. De mislukkingen van Mick stapelen zich op tot grote ergernis van Charles. Zoals enkel familie dat kan maken ze elkaar het leven zuur, terwijl ze zich net zo goed zorgen maken over de ander. De reis brengt in elk geval enkele hoogst ongemakkelijke momenten met zich mee.
De grafische uitwerking door Fred Salsedo sluit goed aan bij de sfeer. De figuren geeft hij karikaturale koppen, de lijnvoering is hoekig en krasserig, het kleurenpalet is eerder grauw te noemen. Kortom Salsedo levert prefect tekenwerk af bij deze pakkende strip. (wida)

Opgejaagd!, Bonhomme, Dupuis

Esteban heeft in het vorige avontuur zijn moed kunnen bewijzen. Maar dat wil niet zeggen dat hij op zijn lauweren mag rusten. De kapitein wendt zijn schip naar de ijsbergen in de hoop daar nog enkele walvissen te vinden. Onderweg kruisen ze het pad van een stoomschip met granaatharpoenen. De kapitein is niet van plan zijn buit voor zijn neus te laten weghalen. Al snel begint een kat en muis-spel tussen de twee kapiteins.
Matthieu Bonhomme vertelt het alweer allemaal met verve. Hij klopt het allemaal flink op en schuwt de overdrijving niet. Daarmee houdt hij de spanning op en zorgt hij voor heel wat afwisseling zodat niemand zich met deze strip hoeft te vervelen. Zijn prenten gaan van duistere taferelen in een zeestorm tot ijle prenten op het ijs van Antarctica. Hij kan het stuk voor stuk stemmig in beeld brengen zonder daarbij een stijlbreuk te veroorzaken. Bonhomme haalt de avonturenstrip met bravoure uit de vergetelheid. (wida)

De verloren koning, Lereculey en Le Tendre, Le Lombard

Fantasy in het oude Griekenland. Het lijkt eerst misschien wat vreemd, maar als je erover nadenkt, besef je al snel dat de Griekse mythologieën op zich al fantasy waren. Serge Le Tendre lijkt zich niet te laten intimideren door de grote Griekse schrijvers en doet ongegeneerd zijn ding. Voor prins Golias kabbelt het leven op het eiland Ankinoë rustig verder met dagelijkse trainingen en wat vertier tussendoor. Tot zijn vader sterft en zijn afgunstige oom plannen smeed om de troon op te eisen. Heel verrassend of origineel kunnen we het niet noemen, want ook de obligate magiër en een mooie zus zijn van de partij. Het geeft snel de indruk dat de gebeurtenissen al op voorhand vastliggen, zonder enige verrassing.
Ook in het mooie tekenwerk van Jérôme Reculey vinden we dezelfde futloosheid terug. Reculey tekent heel goed, maar zonder branie. Het is allemaal heel braaf, netjes en proper uitgewerkt. Wat ons betreft mogen verhaal en tekenwerk flink wat flukser en uitdagender zijn. (wida)

Het vel van de beer, Oriol en Zidrou, Blloan

Met Lydie bewees Zidrou dat hij heel wat meer in zijn mars heeft dan leuke gags verzinnen over Dokus de leerling. Wie nog twijfelt aan zijn verteltalent, moet zeker deze ijzersterke strip lezen. Al vanaf het begin zorgt hij voor genoeg geheimzinnigheid om de rest van het verhaal op verder te laten kabbelen.
Amadeo heeft een wat vreemde bijverdienste: hij moet voor Don Palermo, een oude blinde man, elke dag de horoscoop voorlezen. De oude man zegt nadien steevast dat het niet voor vandaag zal zijn. Dan begint Don te vertellen over zijn leven. Zo komt Amadeo elke dag wat meer te weten over de circusartiest die later handlanger van een maffiabaas zal worden.
Tekenaar Oriol levert passend tekenwerk. Hij zet de personages neer met sterk karikaturale trekken; ze hebben allemaal puntige neuzen, luciferbenen en piekerig haar. Toch slaagt hij erin het naakte liefje van Don Palermo heel bevallig weer te geven, zonder stijlbreuk. Ook de inkleuring zit goed. De frisse pasteltinten op de eerste pagina's maken stilaan plaats voor grauwere varianten, zonder dat het te grijs of deprimerend wordt.
Zidrou weet perfect hoe hij zijn vertelling moet doseren. Meer nog weet hij met schijnbaar nutteloze details de sfeer in dit verhaal te versterken. Zo rijdt Amadeo telkens met de fiets naar Don Palermo en heeft meer dan eens pech met zijn fiets. Strikt genomen brengt het niets bij aan het verhaal, toch bepalen die details mee de sfeer. En tevens zorgen ze voor welgekomen intermezzo's. Zidrou zorgt ook dat de lezer telkens net iets meer te weten komt. Zo houdt hij de spanning erin tot de allerlaatste bladzijde. (wida)

Stockholm, De grootmeester van de orde, Bergting en Runberg, Dupuis





Mexico, La muerte, Marty en Thirault, Dupuis






Het idee achter de reeks Agency Interpol is eenvoudig en net daarom zal het zijn effect niet missen. Interpol is tenslotte een organisatie die wereldwijd politiediensten beter laat samenwerken. Ideaal als kapstok om misdaadverhalen op allerlei exotische plekken te vertellen, bovendien met de mogelijkheid om telkens andere scenaristen en tekenaars binnen deze reeks te laten werken. Uiteindelijk hangt dan alles af van de uitwerking. Daar schort jammer genoeg wat aan.
Bij de eerste aflevering die zich afspeelt in Stockholm, kan het scenario ons niet overtuigen. Het gemak waarmee een sekte wordt opgespoord boeit enkele doordat een specifiek stukje Zweedse wetgeving het onderzoek op het goede spoor zet. Runberg heeft het duidelijk moeilijk om zijn vertelling tot één album te beperken. Hij slaagt er wel in de relatie tussen de plaatselijke politie en de agenten van Interpol aan bod te laten komen. Dat lukt zijn collega Thirault in de tweede aflevering Mexico niet. Thirault beperkt zich tot een chaotisch relaas van een schimmige detective die een lugubere seriemoordenaar op het spoor is.
Beide strips scoren beter door het tekenwerk dan het scenario. De Zweed Peter Bergting heeft een stijl die aanleunt bij de Franse strip. Hij gebruikt opvallende contrasten en durft daarbij heel wat details achterwege te laten. Lionel Marty levert voor Mexico verrassend ruw en grimmig tekenwerk af. Het sluit sterk aan bij de grauwe sfeer. Dat hij hier en daar wat tekenkundige fouten maakt kan je bij deze grafische uitspattingen nog wel door de vingers zien. (wida)

deel 6, Mase, Big Kana

Conceptuele manga's blijven telkens weer verrassen. Motore Masa is misschien wel de meester van het genre. Ikigami draait rond het idee van de welvaartvrijwaringswet. Die wet schrijft voor dat ieder kind wordt ingeënt, zodat een op duizend voor zijn 24ste sterft. Bedoeling is dat iedereen ten volle de waarde van het leven zou beseffen en zich voor de welvaart zou inzetten. Uiteraard geeft zo'n controversiële wet veel stof tot nadenken. Mase presenteert ons zijn ideeën in danig spannende verhalen waarin Fujimoto de Ikigami, het doodsbericht, aflevert aan de slachtoffers van de wet.
De slachtoffers reageren telkens helemaal anders op het bericht. Net op die manier slaagt Mase erin telkens een ander licht te werpen op deze vreemde wet. Ikigami heeft daardoor een sterk ethisch karakter. Dankzij het puike tekenwerk en de verrassende wendingen blijft het allemaal goed verteerbaar. (wida)

Schoonheid, Schuiten, Casterman

De machinist van stoomlocomotief 12.004, Leon Van Bel, weet met zijn jarenlange ervaring de mastodont ongeacht de omstandigheden tot zijn eindbestemming te loodsen. De toekomst voor de stoomtreinen ziet er niet rooskleurig uit. De overheid wilt overschakelen naar elektrisch vervoer via kabelbanen om de wateroverlast te omzeilen. Wanneer zijn locomotief haar laatste rit heeft gereden, besluit hij zijn 'Schoonheid' van de ondergang te redden.
François Schuiten levert hier zijn eerste solo-album af. Wie daarbij iets nieuws verwacht komt bedrogen uit. Deze vreemde historie ligt helemaal in het verlengde van de Duistere steden. Je krijgt dus wel waar voor je geld. Schuiten heeft ondertussen meer dan genoeg ervaring om het scenario evenwichtig uit te werken.
Dat Schuiten inspiratie haalde uit de echte geschiedenis maakt dit boek net iets interessanter. Van de reeks supersnelle stoomlocomotieven is nog een exemplaar overgebleven. Het is vooral uit respect voor dat culturele en industriële erfgoed dat Schuiten dit verhaal bedacht. In de schitterende zwart-wit grafiek komt dat respect helemaal tot uiting in de minutieuze details.
In het verlengde van de strip kan je ook genieten van een tentoonstelling in het Autriquehuis, tot 25 november. Ook vanuit je luie zetel kan je van extra's profiteren via de website www.12-ladouce.com. Als je de schutbladen van de strip voor je webcam houdt, krijg je daar nog een extraatje te zien. (wida)

De aard van het beest, Ocaña en Runberg, Le Lombard.

In dit derde deel van deze bizarre horrorserie, wordt het zo mogelijk nog meer bizar. Of beter, het bizarre wordt op een vreemde maar heel fantasierijke manier een stuk duidelijker. Bij een onderzoek naar de gruwelijke doodsoorzaak van enkele lijken in Yorkshire roept de Britse regering de hulp in van naturalist Darwin. Want de onmenselijke verwondingen lijken afkomstig van een onbekend roofdier. Aanvankelijk kan Darwin weinig bijbrengen aan het onderzoek. Tot sir Howard hem een onaangename realiteit onthult.
Het nogal vage verband tussen de historische Darwin en de verhalen die Runberg verzint, wordt in dit derde album eindelijk wat concreter. Want er is een heel goede reden waarom Darwin betrokken raakt in deze gruwelhistorie. Daarmee geeft Sylvain Runberg een niet helemaal onverwachte maar wel interessante wending aan deze gruwelijke thrillerreeks. Het tekenwerk van Eduardo Acaña wordt ondertussen steeds straffer. Tenminste, voor de liefhebbers van het genre. (wida)

Rood bloed, Hé en Richelle, Glénat

In deze reeks die zich afspeelt in de financiële wereld levert Richelle eindelijk een vlot leesbaar verhaal af. Waar hij zichzelf en de lezer meestal verliest in een veel te ingewikkeld verhaal, slaagt hij er nu in een vrij boeiende en begrijpelijke detective voor te schotelen. Hij trekt ons meteen mee in de gebeurtenissen. In een rechtszaak worden drie bedrijfsleiders beschuldigd van handel met voorkennis. Aldo Moretti, een van de drie, wordt enkele dagen later vermoord. Aan verdachten alvast geen gebrek. Richelle zorgt al snel voor enkele voor de hand liggende verdachten, waardoor het puzzelen al snel intensiever wordt. Hij wekt meteen de nieuwsgierigheid van de lezer die voor de ontknoping zal moeten wachten op het tweede deel. Zwak punt blijft het tekenwerk van Dominique Hé. De man kan wel tekenen en werkt alles tot in de puntjes uit. Maar zijn stijl met harde lijnen legt elk mankement bloot. De koele inkleuring helpt het zaakje niet vooruit. (wida)