Dubbelmasker

Dubbelmasker6Hermelijn, Dufaux en Jamar, Dargaud
XXOOO

In Parijs wordt alles in stelling gebracht zodat Napoleon Bonaparte zich tot keizer kan laten kronen. Net voor de kroning besluit Joséphine dat ze toch liever getrouwd zou zijn met Napoleon. Al was het maar voor de zekerheid. In allerijl wordt nog een plechtigheid georganiseerd terwijl andere geestelijken hun eigen duistere agenda volgen. Ook de onderwereld van Parijs mengt zich op onverwachte manier in de gebeurtenissen.
Het mag duidelijk zijn dat Dufaux in dit laatste album nog voor de broodnodige afwisseling en enkele spannende momenten zorgt. Al blijven de hoogdravende formuleringen van Dufaux nog af en toe het ritme verstoren. Doordat hij alle losse eindjes mooi afwerkt, de maskers krijgen nog een prominente rol, sluit hij deze niet zo geweldige reeks alsnog mooi af.
Martin Jamar levert van zijn kant naar goede gewoonte uitmuntend historisch tekenwerk. Vooral in de scènes van de kroning zelf laat hij zich helemaal gaan in minutieus uitgewerkte en grootse opgezette taferelen. Dat zijn echt pagina’s om van te smullen. In die enkele pagina’s wordt het even jammer dat deze reeks niet op een iets groter formaat verschenen is. Maar als we helemaal eerlijk zijn, het is genoeg geweest. Laat Dufaux nog maar eens een sterk verhaal verzinnen. (wida)

 

Elric

Elric-1De robijnen troonBlondel, Poli, Recht en Bastide,
Glénat
XXXXO

Van de immer fascinerende antiheld Elric of Melniboné zijn al veel stripbewerkingen gemaakt. In deze Frans-Belgische uitgave brengt een sterke ploeg een erg getrouwe weergave van dit fantastische verhaal van Michael Moorcock.
Liefhebbers van fantasy zullen het werk van Moorcock wel kennen. Elric is de bekendste manifestatie van Moorcocks Eeuwige kampioen, die zich in verschillende universums begeeft en vaak, via dromen, kracht put uit zijn alter ego's in andere werelden. Het klink een beetje vreemd, en dat is het ook, maar Moorcock weet dat multiversum en zijn Eeuwige kampioen heel overtuigend gestalte te geven.

Veel facetten aan Elric maken hem tot een absolute favoriet van de fans. Niet in het minst zijn enigmatische uiterlijk. James Cawthorn maakte al prenten van Elric voordat de eerste verhalen werden uitgegeven. Hij bepaalde mee het beeld dat we nu van hem hebben. Het lijkbleke albino uiterlijk met de spierwitte lange haren, zijn pezige magere gestalte en de rode doordringende ogen passen perfect bij zijn tanende gezondheid. Een gezondheid die Elric op peil houdt door zijn zwaard Stormbringer de zielen te schenken van zijn slachtoffers.

Als rechtmatige erfgenaam van de troon van Melniboné geniet Elric het nodige aanzien. Maar zijn neef Yyrkoon laakt zijn desinteresse voor de tradities van Melniboné en zint op de troon. Dat Elric een zwak heeft voor zijn nicht Cymoril geeft dit verhaal een extra dimensie van grote pijnlijke gevoelens. De albino tovenaar kan de krachten van chaos oproepen wat hem een aanzienlijk voordeel bezorgt. Maar het is net zo goed een nadeel, want Elric heeft die krachten van de chaos niet onder controle. Door die combinatie van tegenstrijdige elementen wordt Elric een behoorlijk complex figuur die moeilijk te doorgronden is. Hoewel zijn bedoelingen soms nobel zijn draaien ze vaak uit op dood en verderf. Waar hij dan weer niet rouwig om kan zijn omdat zijn zwaard hem zo net sterker maakt en hem leven schenkt.

Al die boeiende zaken komen in dit eerste deel al sterk naar voor. Scenarist Julien Blondel toont een groot respect voor het verhaal en slaagt erin alles goed te doseren. Hij maakt er een vlot scenario van en beperkt zijn vertellende tekst tot het minimum. De dialogen tussen de protagonisten zorgen voor genoeg duidelijkheid. De kracht van deze stripbewerking zit vooral in de briljante tekeningen van Didier Poli (Kind van het onweer) en Robin Recht (Het derde testament). Waar het werk van de ene ophoudt en dat van de andere begint is niet te zeggen. Dat geeft de prenten een krachtige samenhang. Hun stijl past perfect bij het genre: een vlotte lijnvoering met stevige penseeltrekken, een erg dynamische bladverdeling en sterke composities. De inkleuring van Jean Bastide met veel aardetinten en enkele rode accenten maakt het werk compleet. Het enige minpuntje, en dit is muggenzifterij, is dat de getormenteerde en boze Elric een beetje het aristocratische aspect mist dat hem anders zo typeert.

Een sterk punt dat Moorcock in zijn voorwoord zelf aanhaalt, is het respect voor het decadente karakter van de Melnibonéaanse levensstijl. Dat maakt een aantal prenten misschien minder geschikt voor gevoelige zielen. Maar dat geldt ook voor de boeken van Moorcock, op een foltering of lijk meer of minder wordt niet gekeken. Maar net omdat het allemaal zo overdreven is, blijft het best verteerbaar. (wida)

Texas Cowboys


TexasCowboys1The best wild west stories published
, Trondheim en Bonhomme, Blloan
XXXXO

Harvey Drinkwater, journalist voor een krant in Boston, krijgt de opdracht reportages te maken over het wilde leven in het westen. Betsy Marone, verleidelijke pokerspeelster, neemt koelbloedig wraak op alle mannen die uit zijn op een nacht van plezier. Ondertussen hoopt sheriff Bobby Weadow om outlaw Sam Bass op te pakken terwijl marshal Jim Courtright profiteert van zijn groeiende macht. Dit en nog meer verhalen kruisen elkaar kris kras in een reeks korte hoofdstukken.
Dat die intriges lukraak door de verschillende hoofdstukken lopen, is typisch voor Trondheim. Zijn absurde humor laat hij in deze strip achterwege, al zijn de dialogen en de situaties vaak erg geestig, ondanks de miserie die eigen is aan het wilde westen. In de opbouw van de verhalen blijft Trondheim grotendeels zichzelf. Vooral doordat hij af en toe onverwachte sprongen maakt in de tijd leest de strip niet altijd even vlot. Trondheim blijft daardoor een wat lastige auteur die ook met dit boek niet zal doorbreken bij het grote publiek.
Sterkhouder van deze strip is Matthieu Bonhomme die zorgt voor weergaloos tekenwerk. Door gebruik te maken van puntrasters geeft hij zijn prenten een nostalgisch tintje. Ook de vlakverdeling van de pagina's op een raster van zes rechthoeken, slechts af en toe doorbroken door twee kaders door te trekken, oogt erg klassiek. Maar de composities in die kaders zitten goed in elkaar. Het kleurpalet wordt overheerst door aardetinten. Hij dompelt de lezer op die manier feilloos onder in de perfecte westernsfeer. Zijn kwaliteiten als verteller worden duidelijk in de pagina's zonder tekst. Daarin is alles even duidelijk en blijft zelfs het ritme overeind. (wida)

Het konvooi


HetKonvooi2De hoop op een morgen
, Toussaint en Beroy, Casterman
XXXX0

Verhalen over de tweede wereldoorlog doen het altijd goed. Dat de auteurs zich er zelf voor de volle honderd procent voor inzetten zal met dat succes wel iets te maken hebben. Ook Kid Toussaint slaagt erin om met een waargebeurde geschiedenis de lezer bij de keel te grijpen. In het eerste deel startte hij met het einde van het verhaal om vervolgens vanaf het begin uit te leggen hoe een en ander is gelopen. Daarmee had hij meteen onze volle aandacht. In het tweede deel lukt dat wat minder omdat Toussaint opnieuw veel achtergrondinformatie wil meegeven. Het is dus aan te raden om het eerste deel te herlezen. Dan ben je helemaal mee met dit leerrijke en tegelijk spannende verhaal. José-Maria Beroy tekent in een klare lijn die dankzij de knappe inkleuring behoorlijk wat zeggingskracht krijgt. Deze strip mag gerust in de kast naast pareltjes als Airborne, Loopgravenoorlog of Holocaust. (wida)

Helden worden we toch nooit


HeldenWordenWeTochNooitSalsedo
en Jouvray, Blloan
XXXX0

Mick slaagt er niet in zijn miserabele leventje op de sporen te zetten. Van zijn succesvolle zus krijgt hij weinig steun. Wanneer zijn oma overlijdt, krijgt hij voor het eerst sinds lang een telefoontje van zijn brompot van een vader. Enkele dagen later krijgt hij nieuws over de erfenis: zijn vader besluit het geld te gebruiken om de wereld rond te reizen. En daarbij kan hij de hulp van zijn zoon best gebruiken. Het wordt een confronterende reis en een clash tussen beide generaties.
Wie Jouvray, scenarist van Lincoln en Vreemde liefde een beetje kent, weet dat dit geen knuffelig verhaal wordt. Verwacht vooral niet dat zoon Mick en vader Charles al snel in elkaars armen van de reis genieten. De mislukkingen van Mick stapelen zich op tot grote ergernis van Charles. Zoals enkel familie dat kan maken ze elkaar het leven zuur, terwijl ze zich net zo goed zorgen maken over de ander. De reis brengt in elk geval enkele hoogst ongemakkelijke momenten met zich mee.
De grafische uitwerking door Fred Salsedo sluit goed aan bij de sfeer. De figuren geeft hij karikaturale koppen, de lijnvoering is hoekig en krasserig, het kleurenpalet is eerder grauw te noemen. Kortom Salsedo levert prefect tekenwerk af bij deze pakkende strip. (wida)

Esteban


Esteban2Opgejaagd!
, Bonhomme, Dupuis
XXXX0

Esteban heeft in het vorige avontuur zijn moed kunnen bewijzen. Maar dat wil niet zeggen dat hij op zijn lauweren mag rusten. De kapitein wendt zijn schip naar de ijsbergen in de hoop daar nog enkele walvissen te vinden. Onderweg kruisen ze het pad van een stoomschip met granaatharpoenen. De kapitein is niet van plan zijn buit voor zijn neus te laten weghalen. Al snel begint een kat en muis-spel tussen de twee kapiteins.
Matthieu Bonhomme vertelt het alweer allemaal met verve. Hij klopt het allemaal flink op en schuwt de overdrijving niet. Daarmee houdt hij de spanning op en zorgt hij voor heel wat afwisseling zodat niemand zich met deze strip hoeft te vervelen. Zijn prenten gaan van duistere taferelen in een zeestorm tot ijle prenten op het ijs van Antarctica. Hij kan het stuk voor stuk stemmig in beeld brengen zonder daarbij een stijlbreuk te veroorzaken. Bonhomme haalt de avonturenstrip met bravoure uit de vergetelheid. (wida)

Golias


Golias1De verloren koning
, Lereculey en Le Tendre, Le Lombard
XX000

Fantasy in het oude Griekenland. Het lijkt eerst misschien wat vreemd, maar als je erover nadenkt, besef je al snel dat de Griekse mythologieën op zich al fantasy waren. Serge Le Tendre lijkt zich niet te laten intimideren door de grote Griekse schrijvers en doet ongegeneerd zijn ding. Voor prins Golias kabbelt het leven op het eiland Ankinoë rustig verder met dagelijkse trainingen en wat vertier tussendoor. Tot zijn vader sterft en zijn afgunstige oom plannen smeed om de troon op te eisen. Heel verrassend of origineel kunnen we het niet noemen, want ook de obligate magiër en een mooie zus zijn van de partij. Het geeft snel de indruk dat de gebeurtenissen al op voorhand vastliggen, zonder enige verrassing.
Ook in het mooie tekenwerk van Jérôme Reculey vinden we dezelfde futloosheid terug. Reculey tekent heel goed, maar zonder branie. Het is allemaal heel braaf, netjes en proper uitgewerkt. Wat ons betreft mogen verhaal en tekenwerk flink wat flukser en uitdagender zijn. (wida)

Het vel van de beer


HetVelVanDeBeerHet vel van de beer
, Oriol en Zidrou, Blloan
XXXXX

Met Lydie bewees Zidrou dat hij heel wat meer in zijn mars heeft dan leuke gags verzinnen over Dokus de leerling. Wie nog twijfelt aan zijn verteltalent, moet zeker deze ijzersterke strip lezen. Al vanaf het begin zorgt hij voor genoeg geheimzinnigheid om de rest van het verhaal op verder te laten kabbelen.
Amadeo heeft een wat vreemde bijverdienste: hij moet voor Don Palermo, een oude blinde man, elke dag de horoscoop voorlezen. De oude man zegt nadien steevast dat het niet voor vandaag zal zijn. Dan begint Don te vertellen over zijn leven. Zo komt Amadeo elke dag wat meer te weten over de circusartiest die later handlanger van een maffiabaas zal worden.
Tekenaar Oriol levert passend tekenwerk. Hij zet de personages neer met sterk karikaturale trekken; ze hebben allemaal puntige neuzen, luciferbenen en piekerig haar. Toch slaagt hij erin het naakte liefje van Don Palermo heel bevallig weer te geven, zonder stijlbreuk. Ook de inkleuring zit goed. De frisse pasteltinten op de eerste pagina's maken stilaan plaats voor grauwere varianten, zonder dat het te grijs of deprimerend wordt.
Zidrou weet perfect hoe hij zijn vertelling moet doseren. Meer nog weet hij met schijnbaar nutteloze details de sfeer in dit verhaal te versterken. Zo rijdt Amadeo telkens met de fiets naar Don Palermo en heeft meer dan eens pech met zijn fiets. Strikt genomen brengt het niets bij aan het verhaal, toch bepalen die details mee de sfeer. En tevens zorgen ze voor welgekomen intermezzo's. Zidrou zorgt ook dat de lezer telkens net iets meer te weten komt. Zo houdt hij de spanning erin tot de allerlaatste bladzijde. (wida)

Agency Interpol


Stockholm MexicoStockholm, De grootmeester van de orde
, Bergting en Runberg, Dupuis
XOOOO




Mexico, La muerte, Marty en Thirault, Dupuis
XXOOO





Het idee achter de reeks Agency Interpol is eenvoudig en net daarom zal het zijn effect niet missen. Interpol is tenslotte een organisatie die wereldwijd politiediensten beter laat samenwerken. Ideaal als kapstok om misdaadverhalen op allerlei exotische plekken te vertellen, bovendien met de mogelijkheid om telkens andere scenaristen en tekenaars binnen deze reeks te laten werken. Uiteindelijk hangt dan alles af van de uitwerking. Daar schort jammer genoeg wat aan.
Bij de eerste aflevering die zich afspeelt in Stockholm, kan het scenario ons niet overtuigen. Het gemak waarmee een sekte wordt opgespoord boeit enkele doordat een specifiek stukje Zweedse wetgeving het onderzoek op het goede spoor zet. Runberg heeft het duidelijk moeilijk om zijn vertelling tot één album te beperken. Hij slaagt er wel in de relatie tussen de plaatselijke politie en de agenten van Interpol aan bod te laten komen. Dat lukt zijn collega Thirault in de tweede aflevering Mexico niet. Thirault beperkt zich tot een chaotisch relaas van een schimmige detective die een lugubere seriemoordenaar op het spoor is.
Beide strips scoren beter door het tekenwerk dan het scenario. De Zweed Peter Bergting heeft een stijl die aanleunt bij de Franse strip. Hij gebruikt opvallende contrasten en durft daarbij heel wat details achterwege te laten. Lionel Marty levert voor Mexico verrassend ruw en grimmig tekenwerk af. Het sluit sterk aan bij de grauwe sfeer. Dat hij hier en daar wat tekenkundige fouten maakt kan je bij deze grafische uitspattingen nog wel door de vingers zien. (wida)

Ikigami


Ikigami6deel 6
, Mase, Big Kana
XXXO

Conceptuele manga's blijven telkens weer verrassen. Motore Masa is misschien wel de meester van het genre. Ikigami draait rond het idee van de welvaartvrijwaringswet. Die wet schrijft voor dat ieder kind wordt ingeënt, zodat een op duizend voor zijn 24ste sterft. Bedoeling is dat iedereen ten volle de waarde van het leven zou beseffen en zich voor de welvaart zou inzetten. Uiteraard geeft zo'n controversiële wet veel stof tot nadenken. Mase presenteert ons zijn ideeën in danig spannende verhalen waarin Fujimoto de Ikigami, het doodsbericht, aflevert aan de slachtoffers van de wet.
De slachtoffers reageren telkens helemaal anders op het bericht. Net op die manier slaagt Mase erin telkens een ander licht te werpen op deze vreemde wet. Ikigami heeft daardoor een sterk ethisch karakter. Dankzij het puike tekenwerk en de verrassende wendingen blijft het allemaal goed verteerbaar. (wida)