Dubbelmasker

Dubbelmasker6Hermelijn, Dufaux en Jamar, Dargaud
XXOOO

In Parijs wordt alles in stelling gebracht zodat Napoleon Bonaparte zich tot keizer kan laten kronen. Net voor de kroning besluit Joséphine dat ze toch liever getrouwd zou zijn met Napoleon. Al was het maar voor de zekerheid. In allerijl wordt nog een plechtigheid georganiseerd terwijl andere geestelijken hun eigen duistere agenda volgen. Ook de onderwereld van Parijs mengt zich op onverwachte manier in de gebeurtenissen.
Het mag duidelijk zijn dat Dufaux in dit laatste album nog voor de broodnodige afwisseling en enkele spannende momenten zorgt. Al blijven de hoogdravende formuleringen van Dufaux nog af en toe het ritme verstoren. Doordat hij alle losse eindjes mooi afwerkt, de maskers krijgen nog een prominente rol, sluit hij deze niet zo geweldige reeks alsnog mooi af.
Martin Jamar levert van zijn kant naar goede gewoonte uitmuntend historisch tekenwerk. Vooral in de scènes van de kroning zelf laat hij zich helemaal gaan in minutieus uitgewerkte en grootse opgezette taferelen. Dat zijn echt pagina’s om van te smullen. In die enkele pagina’s wordt het even jammer dat deze reeks niet op een iets groter formaat verschenen is. Maar als we helemaal eerlijk zijn, het is genoeg geweest. Laat Dufaux nog maar eens een sterk verhaal verzinnen. (wida)

 

Het konvooi


HetKonvooi2De hoop op een morgen
, Toussaint en Beroy, Casterman
XXXX0

Verhalen over de tweede wereldoorlog doen het altijd goed. Dat de auteurs zich er zelf voor de volle honderd procent voor inzetten zal met dat succes wel iets te maken hebben. Ook Kid Toussaint slaagt erin om met een waargebeurde geschiedenis de lezer bij de keel te grijpen. In het eerste deel startte hij met het einde van het verhaal om vervolgens vanaf het begin uit te leggen hoe een en ander is gelopen. Daarmee had hij meteen onze volle aandacht. In het tweede deel lukt dat wat minder omdat Toussaint opnieuw veel achtergrondinformatie wil meegeven. Het is dus aan te raden om het eerste deel te herlezen. Dan ben je helemaal mee met dit leerrijke en tegelijk spannende verhaal. José-Maria Beroy tekent in een klare lijn die dankzij de knappe inkleuring behoorlijk wat zeggingskracht krijgt. Deze strip mag gerust in de kast naast pareltjes als Airborne, Loopgravenoorlog of Holocaust. (wida)

Esteban


Esteban2Opgejaagd!
, Bonhomme, Dupuis
XXXX0

Esteban heeft in het vorige avontuur zijn moed kunnen bewijzen. Maar dat wil niet zeggen dat hij op zijn lauweren mag rusten. De kapitein wendt zijn schip naar de ijsbergen in de hoop daar nog enkele walvissen te vinden. Onderweg kruisen ze het pad van een stoomschip met granaatharpoenen. De kapitein is niet van plan zijn buit voor zijn neus te laten weghalen. Al snel begint een kat en muis-spel tussen de twee kapiteins.
Matthieu Bonhomme vertelt het alweer allemaal met verve. Hij klopt het allemaal flink op en schuwt de overdrijving niet. Daarmee houdt hij de spanning op en zorgt hij voor heel wat afwisseling zodat niemand zich met deze strip hoeft te vervelen. Zijn prenten gaan van duistere taferelen in een zeestorm tot ijle prenten op het ijs van Antarctica. Hij kan het stuk voor stuk stemmig in beeld brengen zonder daarbij een stijlbreuk te veroorzaken. Bonhomme haalt de avonturenstrip met bravoure uit de vergetelheid. (wida)

12


SchoonheidSchoonheid
, Schuiten, Casterman
XXXX

De machinist van stoomlocomotief 12.004, Leon Van Bel, weet met zijn jarenlange ervaring de mastodont ongeacht de omstandigheden tot zijn eindbestemming te loodsen. De toekomst voor de stoomtreinen ziet er niet rooskleurig uit. De overheid wilt overschakelen naar elektrisch vervoer via kabelbanen om de wateroverlast te omzeilen. Wanneer zijn locomotief haar laatste rit heeft gereden, besluit hij zijn 'Schoonheid' van de ondergang te redden.
François Schuiten levert hier zijn eerste solo-album af. Wie daarbij iets nieuws verwacht komt bedrogen uit. Deze vreemde historie ligt helemaal in het verlengde van de Duistere steden. Je krijgt dus wel waar voor je geld. Schuiten heeft ondertussen meer dan genoeg ervaring om het scenario evenwichtig uit te werken.
Dat Schuiten inspiratie haalde uit de echte geschiedenis maakt dit boek net iets interessanter. Van de reeks supersnelle stoomlocomotieven is nog een exemplaar overgebleven. Het is vooral uit respect voor dat culturele en industriële erfgoed dat Schuiten dit verhaal bedacht. In de schitterende zwart-wit grafiek komt dat respect helemaal tot uiting in de minutieuze details.
In het verlengde van de strip kan je ook genieten van een tentoonstelling in het Autriquehuis, tot 25 november. Ook vanuit je luie zetel kan je van extra's profiteren via de website www.12-ladouce.com. Als je de schutbladen van de strip voor je webcam houdt, krijg je daar nog een extraatje te zien. (wida)

Taniguchi

Furari
DeWandelendeMan

De wandelende man en Furari, Taniguchi, Casterman
XXOO en XXXX

Casterman geeft gelijktijdig twee albums uit van Taniguchi. In De wandelende man, waarmee hij twintig jaar geleden naam maakte in Europa, geeft Taniguchi in enkele hoofdstukken de ervaringen weer van een bediende die met zijn nieuwe hond gaat wandelen. Tijdens die wandelingen gebeurt er niet bijzonder veel. Het gaat net om dat rustige wandelen waardoor de wandelaar zaken ontdekt die hem anders niet zouden opvallen.
Hoewel het nieuwe verhaal Furari wel wat gelijkenissen vertoont, vallen vooral de verschillen op. In dit geval wandelt een een cartograaf in de negentiende eeuw doelbewust rond om zo precies mogelijk afstanden op te meten. Hij telt werkelijk zijn stappen en oefent om steeds even grote stappen te nemen. Ook de situering in het verleden, in de buurt van de berg Fuji, geeft dit tweede album veel meer diepgang. Het is prettig om een stukje Japanse geschiedenis te proeven. Zeker de decors zijn met de gedetailleerde tekeningen van Taniguchi een lust voor het oog. Bovendien legt Taniguchi heel wat humor in deze vertelling. De sfeer in dit album doet wel wat denken aan de Duistere steden van Schuiten.
Deze duo uitgave maakt vooral duidelijk dat Taniguchi in twintig jaar heel wat bijgeleerd heeft. De sfeer en het karakter van beide albums liggen dicht bij elkaar. Maar Furari zindert nog een tijdje na dankzij die rijke gelaagdheid. (wida)

De laatste dagen van Stefan Zweig


StefanZweigSorel en Seksik, Casterman

XXXO

De naam Stefan Zweig zal niet meteen bij iedereen een belletje doen rinkelen. Deze Oostenrijks-joodse schrijver oogstte tussen de twee wereldoorlogen heel wat succes met zijn romans. Zijn werk als journalist voor de oorlogspers maakte van hem een pacifist en bezorgde hem een pessimistische kijk op de mens. Tijdens de tweede wereldoorlog week hij eerst uit naar Londen en later naar Brazilië. Daar besliste hij samen met zijn tweede echtgenote, en na het schrijven van zijn autobiografie Die Welt von Gestern, hun leven te beëindigen.
Seksik brengt deze aangrijpende gebeurtenissen op een erg ingetogen manier. Hij neemt de tijd om de juiste te sfeer te creëren. Zo laat hij zich niet vangen door veel details uit het leven van Zweig te willen meegeven. Hij vertelt net genoeg om de gemoedstoestand van Zweig en zijn vrouw Lotte te schetsen. Het is net die rustige aanpak die een grote impact heeft.
Het uitmuntende en sfeervolle schilderwerk van Giullaume Sorel versterkt het geheel. Ook het onvermijdelijke slot pakt Sorel subtiel en poëtisch aan. Dat hij daarbij geen donkere maar een witte achtergrond kiest, bewijst het respect dat de auteurs voor de figuur van Zweig hebben. (wida)

Baby's in black


BabysInBlackThe story of Kirchherr en Sutcliffe
, Arne Bellstorf, Oog & blik
XOOO

Wie zit er nu nog op het verhaal van Astrid Kirchherr en Stuart Sutcliffe te wachten? In de biografieën van The Beatles komt de boeiende Hamburgse periode van de groep telkens wel aan bod. Maar het blijft een periode waarin de groep nog hard op zoek is naar een eigen identiteit. Dat Sutcliffe in Hamburg blijft plakken, heeft natuurlijk te maken met de liefde tussen Astrid en Stuart. Het is die liefde die de rode draad vormt in dit boek.
We krijgen hier het verhaal zoals Astrid Kirchherr het aan auteur Arne Bellstorf vertelde. Het gaat dus niet over The Beatles, al nemen ze uiteraard een belangrijke rol voor hun rekening. Uiteindelijk wordt de vertelling van Bellstorf best boeiend. De vele kleine echte details helpen daarbij. Zwak punt in dit boek is het tekenwerk. Bellstorf hanteert weliswaar consequent een herkenbare eigen stijl, maar die levert geen echt mooie prenten op. En slechts met veel moeite kan je The Beatles herkennen in de nogal eenvoudige tekeningen. Voor een grafische roman is dat erg jammer. (wida)

Het konvooi


HetKonvooi1Het gewicht van het verleden
, Beroy en Toussaint, Casterman
XXOO

Op de eerste pagina komt een trein in de nacht van 12 november 1943 tot stilstand ergens tussen Mechelen en Leuven. Aan boord verliest de Duitse jodin Olya alle geloof in de mensheid. De Duitser Wilhelm lijkt zijn geloof allang kwijt te zijn, terwijl Theo, het Belgische liefje van Olya met zijn kleine verzetsgroep de trein wil onderscheppen.
Oorlogsverhalen zijn meestal interessant en vaak boeiend. Ook deze strip neemt een goede start door meteen midden in het verhaal te duiken. Scenarist José-Maria Beroy schakelt al op de volgende bladzijde over naar wat voorafgaat om zijn vertelling een eigen geschiedenis te geven. Op zich geen slechte aanpak, alleen maakt hij er een gewoonte van om van hot naar her te springen. Als lezer raak je zo al snel de pedalen kwijt. Want niet alleen huppelt hij door het verleden van Olya, ook de voorgeschiedenis van Wilhelm komt in dit eerste deel aan bod. Theo komt ondertussen slechts zijdelings aan bod. Dat geeft dit eerste deel een verwarrende indruk. Tekenaar van dienst is Kid Toussaint. Met zijn erg gedetailleerde prenten brengt hij niet meteen de nodige rust in dit album. Hij zorgt met een grauw kleurenpalet wel voor de juiste stemming.
Opvallend in het geheel is het voorwoord van Simon Gronowski die de historische context voor dit verhaal aanreikte. Dat voorwoord is zo veel pakkender dan de strip zelf. Wellicht omdat de man als enige overlevende van zijn gezin een boeiend verhaal met zich meedraagt. (wida)

Op weg

OpWegBurr en Vance, Xtra
XXX"O

Ruim twintig jaar na de oorspronkelijke uitgave verschijnt deze graphic novel in het Nederlands. In 1988 was het nog een uitzondering, ondertussen zijn grafische stripromans geen verrassing meer. James Vance brengt een boeiend relaas van de crisis van de jaren dertig in de vorige eeuw. Als thema is de ‘grote depressie’ uitermate geschikt voor een roman. Zijn idee om de gebeurtenissen te vertellen door de ogen van de jonge knaap Freddie Bloch is een goed uitgangspunt dat deze strip het nodige gewicht geeft. Op zijn trektocht, op zoek naar zijn vader die hoopte elders werk te vinden, ontmoet Freddie een zonderlinge reisgezel die zich de koning van Spanje noemt. Deze koning van Spanje tilt de strip naar een hoger niveau en zorgt zowel voor humor, relativering als diepgang. Een kanppe vondst die in de oorspronkelijk titel ‘Kings in disguise’ weerklank krijgt. Waarom de vertaling een inspiratieloze titel als ‘Op weg’ krijgt, is een raadsel.
Het tekenwerk van Dan Burr valt vooral op door de zorgvuldige arceringen. Die kunnen echter niet verdoezelen dat hij niet geweldig goed tekent. De personages worden vooral door hun kledij en kapsels herkenbaar. Zijn klassieke zwart-wit tekenstijl creëert wel de ideale sfeer voor dit aangrijpende verhaal dat ondanks de mistroostige omstandigheden een positieve uitstraling krijgt. (wida)

De wachters

Wachters3 April 1915 Ieper, Dorison en Breccia, Uitgeverij L
XXXO

De flamboyante baron De Clermont komt de Wachters versterken. Met de stuwraketten op zijn rug kan hij vliegen en zodoende op verkenning gaan achter de vijandelijke linies. In eerste instantie bezorgt hij daarmee een voordeel aan de Wachters. Maar dat is buiten het geheime wapen van de Duitsers gerekend. Met een übermensch-robot en gifgas lijkt het tij drastisch te keren.
Xavier Dorison werkt duidelijk met genoegen aan zijn futuristische versie van de eerste wereldoorlog. Met veel creativiteit verweeft hij historische feiten in een hoogst originele bezinning over de universele soldaat en vooral over de onzin en waanzin van oorlog.
Enrique Breccia maakt er doorleefde tekeningen bij, af en toe misschien net te gruwelijk. Toch slaagt hij er ondanks zijn gevoel voor realisme in hier en daar net genoeg te overdrijven. Zo behoudt de strip een zekere humoristische ondertoon en blijft het allemaal goed verteerbaar. (wida)