Boeven op de kermis, Franquin en Jidéhem, Dupuis

De heruitgave van enkele kortere verhalen van Robbedoes kunnen we alleen maar toejuichen. Na Bravo Brothers krijgt nu Boeven op de kermis een deftige albumuitgave. Voor dit avontuur liet Franquin zich inspireren door de Film noir. Vooral in de sfeer en de decors komt dat goed tot uiting. Verder blijft het een typisch Robbedoes avontuur. Het bijrolletje van Guust zorgt voor wat extra humoristische noten.
Bij deze uitgave krijg je uitgebreide commentaren van kenners Bocquet en Honorez. Ze situeren de strip in zijn historische context en belichten een heleboel facetten die je als lezer nauwelijks opmerkt. Al rijst de vraag of het niet wat te veel informatie is. Voor stripliefhebbers wordt het echt interessant dankzij de originele geïnkte tekeningen. Die herstellen het evenwicht tussen de strip zelf en de uitleg erover. (wida)

De vrouwen, Loisel en Tripp, Casterman

Wat Loisel en Tripp met deze reeks doen blijft verbazen. Want ook in dit achtste en voorlaatste deel, gebeurt er alweer niet zo gek veel. Inderdaad, zelfs nog minder dan in voorgaande albums. Het draait helemaal niet om gebeurtenissen in deze kroniek over een afgelegen dorpje in Quebec. Het gaat wel over mensen, over de personages en hun dagelijkse beslommeringen. Al klinkt dat heftiger dan het is. Want één ding beseffen deze eenvoudige lieden maar al te best: een feestje of wat humor kan alle zorgen doen vergeten. En een goed gesprek lost veel problemen op.

Pastoor Réjean twijfelt over zijn roeping. Hij vraagt zich af of hij wel geschikt is als pastoor. Als de misviering niet doorgaat, zijn enkel oude vrouwtjes in het dorp helemaal de kluts kwijt. Ondertussen bezint Marie van het winkeltje zich over hoe ze haar laatste nieuwtje moet bekend maken.

Loisel en Tripp vertellen met veel gevoel voor sfeer. Loisel heeft er geen probleem mee om ganse pagina’s te vullen met stemmige taferelen om aan te geven dat de tijd verstrijkt. Sommige zaken kunnen nu eenmaal enkel met wat geduld opgelost worden. Ook in de dialogen merk je dat het duo erg zorgvuldig te werk gaat. Vooral op momenten dat het halve dorp zich mengt in een gesprek valt het waarachtige karakter van de teksten op. Door al die verschillende personages zo mooi uit te werken, maken ze de lezer deelgenoot van deze kleine gezellige gemeenschap, met al die vreemde snuiters. Het zal moeilijk worden als we volgend jaar ons dorpje moeten verlaten. (wida)

Gevaarlijk spel, Guarnido, Valero, Dargaud

Babyfee Hazel wil absoluut in de heksenwereld blijven. Dat is helemaal naar de zin van de heksen, maar de feeënkoningin Titiana ziet dat uiteraard helemaal niet zitten. Tussendoor ontwikkelen zich nog allerlei nevenverhalen, het ene al gekker dan het andere, zodat de rode draad meer dan eens zoek geraakt. Alle grappige en minder grappige spitsvondigheden die op de lezer afgevuurd worden, maken het lezen van deze strip een ware beproeving. Dat is erg jammer, vooral vanwege het schitterende tekenwerk van Juanjo Guarnido. Deze strip doet ons met spijt terugdenken aan het superieure Blacksad. (wida)

De Engelsen komen, Roozen en Hogenbrik, Strip 2000

Pieter Hogenbrik en Herman Roozen baseren zich losjes op het leven van Michiel De Ruyter, een oude zeeheld van de Nederlanden. Losjes mag u bij deze wel heel letterlijk nemen. Het resultaat is een reeks geestige gags. Roozen bedenkt grappige situaties die hij aandikt met leuke woordspelingen. Daarbij houdt hij zich niet aan een vast stramien. De ene grap beslaat enkele pagina's, een andere vertelt hij op een strook met drie prentjes. Dat geeft een aangenaam ritme aan het album.
Pieter Hogenbrik die al wat bekendheid geniet dankzij de Rembrandt strips, zorgt voor soepele tekeningen in een heel eigen zwierige stijl. Hij heeft een trefzekere techniek, maar mist daardoor het spontane dat een humoristische strip net dat beetje extra kan geven. (wida)

De wandelende man en Furari, Taniguchi, Casterman
 en 

Casterman geeft gelijktijdig twee albums uit van Taniguchi. In De wandelende man, waarmee hij twintig jaar geleden naam maakte in Europa, geeft Taniguchi in enkele hoofdstukken de ervaringen weer van een bediende die met zijn nieuwe hond gaat wandelen. Tijdens die wandelingen gebeurt er niet bijzonder veel. Het gaat net om dat rustige wandelen waardoor de wandelaar zaken ontdekt die hem anders niet zouden opvallen.
Hoewel het nieuwe verhaal Furari wel wat gelijkenissen vertoont, vallen vooral de verschillen op. In dit geval wandelt een een cartograaf in de negentiende eeuw doelbewust rond om zo precies mogelijk afstanden op te meten. Hij telt werkelijk zijn stappen en oefent om steeds even grote stappen te nemen. Ook de situering in het verleden, in de buurt van de berg Fuji, geeft dit tweede album veel meer diepgang. Het is prettig om een stukje Japanse geschiedenis te proeven. Zeker de decors zijn met de gedetailleerde tekeningen van Taniguchi een lust voor het oog. Bovendien legt Taniguchi heel wat humor in deze vertelling. De sfeer in dit album doet wel wat denken aan de Duistere steden van Schuiten.
Deze duo uitgave maakt vooral duidelijk dat Taniguchi in twintig jaar heel wat bijgeleerd heeft. De sfeer en het karakter van beide albums liggen dicht bij elkaar. Maar Furari zindert nog een tijdje na dankzij die rijke gelaagdheid. (wida)

Arm- en beenbreuk, Bouden, Nouga

Bij oudere lezers zal De lustige kapoentjes nog wel een vaag belletje doen rinkelen. De oorspronkelijke reeks werd getekend door Bob De Moor en verscheen in 1947 voor het eerst in Het Volk. Tot 1989 werd de reeks door een hele reeks tekenaars in stand gehouden. Ruim twintig jaar later neemt Tom Bouden het initiatief om de reeks nieuw leven in te blazen. Hij houdt niet krampachtig vast aan de originele reeks maar introduceert een groepje hedendaagse jongeren in het jeugdlokaal 'De lustige kapoentjes'. Hij roept dus geenszins een verloren gegane tijd op maar verzint grappen en situaties van nu.
Het eerste album presenteert een reeks grappen die telkens over enkele pagina's lopen. Zo kan hij de verschillende personages aan bod laten komen. Maar de grappen zijn lang niet allemaal even sterk. Vaak duurt het behoorlijk lang om tot de, soms voorspelbare, clou te komen. De verschillende verhaaltjes geven weinig eenheid en nodigen niet meteen uit om dit stel jongeren verder te volgen. (wida)

Boek 1 + 2, Arleston en Tarquin, Uitgeverij L

Na meer dan achttien jaar, meer dan twintig albums en talrijke spin-offs is Lanfeust van Troy een echte klassieker geworden bij de fantasy strips. Scenarist Arleston houdt in zijn eentje een gans bataljon striptekenaars bezig. In het voorwoord wordt de vergelijking gemaakt met Tolkien. Uiteraard is dat niet helemaal terecht. Maar Arleston en tekenaar van het eerste uur Tarquin zijn er wel in geslaagd een behoorlijk uitgebreid universum te creëren, met overtuigende personages, veel fantasie, een beetje magie en flink wat humor. Dat Arleston daarbij vaak zichzelf en het genre relativeert maakt de reeks nog sterker. Al hebben de schaars geklede vrouwelijke personages wellicht ook een overtuigend aandeel in het succes. Veel fantasie strips lijken ondertussen een doorslagje van Lanfeust, een mooi bewijs van de kwaliteit.
Uitgeverij L geeft de eerste cyclus van acht albums opnieuw uit in vier delen. Daarbij zorgen ze voor een lovend voorwoord en wat extra uitleg over de wereld Troy. Best handig voor lezers die Troy nog niet kennen en wat overweldigd worden door het grote aantal strips dat zich in dat universum afspeelt. Ook de vertaling, de lettering en de kleuren werden onder handen genomen. Om ook de fans van het eerste uur opnieuw te overtuigen. (wida)

Het geheim van Cixi, Arleston, Vatine en Floch, Uitgeverij L

Thanos heeft Eckmül volledig in zijn greep en nog is het niet genoeg. Hij wil alle wijzen van Troy gevangen nemen om zich hun toverkracht toe te eigenen. Ondertussen is Cixi zwanger, tot grote tevredenheid van Thanos. Haar toestand maakt haar tijdverdrijf als de Schimmige schaduw wel een stuk moeilijker. Gelukkig krijgt Cixi uit onverwachte hoek hulp aangeboden.
Scenarist Arleston houdt zich voor de verhalen rond Cixi niet in. Hij speelt de troeven van het meest bevallige personage van Troy goed uit. De goed geoliede tandem van Vatine en Floch zet vaart achter dit spetterende avontuur. Met de rijke ervaring van beide tekenaars leveren ze moeiteloos vlotte prenten af waarin humor en dynamiek perfect samenkomen. Kortom, ontspanning van de bovenste plank. (wida)

Charleston, Loisel en Tripp, Casterman

Na haar verblijf in Montreal, brengt Marie behalve mooie kleren ook de Charleston mee. Al snel worden de jurken nagemaakt en laat Marie zien hoe ze de Charleston moeten dansen. Dat zorgt alweer voor veel vertier in het ooit zo rustige dorpje. Maar Loisel en Tripp hebben nog meer leuke zaken in petto. Dit album staat werkelijk bol van de humor. De tekenaars laten hun kleurrijke personages meer dan ooit tot leven komen. Al die verschillende figuren met hun eigenaardige trekjes, hun specifieke karakters, hun verlangens en angsten worden stuk voor stuk sterk overdreven. En toch komen ze ontzettend reëel over. Je zou haast op zoek willen gaan naar dat dorpje om die vrolijke gemeenschap echt te leren kennen.
Loisel en Tripp tekenen ondertussen als een geoliede machine. Het blijft boeiend om vooraan de schetsen van Loisel te vergelijken met de uitwerking door Tripp. Nog altijd blijft het een beetje jammer dat die frisse lijnen van Loisel verdwijnen. Ondertussen is die eigenzinnige techniek van Tripp wel helemaal bij het dorpje en haar bewoners gaan passen. (wida)

Sterke verhalen, Smith en Sniegoski, Silvester

Het heerlijke Bone-universum lijkt werkelijk onuitputtelijk. Na de negendelige trilogie vol doldwaze avonturen blijkt Jeff Smith nog altijd niet uitverteld. Want de neven Bone willen van Smiley wel eens weten hoe Boneville eigenlijk ontstaan is. Op een trektocht vertelt Smiley bij het kampvuur enkele straffe verhalen over Big Johnson Bone, de avonturier die de beroemde handelspost bouwde.
Voor de gelegenheid verzint Tom Sniegoski enkele pittige verhaaltjes met veel absurde overdrijving. Smith rijgt de verhaaltjes aan elkaar en presenteert ze op zo’n ongedwongen wijze dat het alweer gewoonweg werkt. Waaraan Bone precies de populariteit te danken heeft, is niet helemaal duidelijk. Smith kan goed tekenen maar de figuurtjes hebben niet veel om het lijf en zelfs de decors blinken uit in eenvoud. Misschien is het net dat universele karakter en de vrolijke humor die de lezer aanspreekt. Hoe dan ook, wij zullen Bone missen. (wida)