Salsedo en Jouvray, Blloan

Mick slaagt er niet in zijn miserabele leventje op de sporen te zetten. Van zijn succesvolle zus krijgt hij weinig steun. Wanneer zijn oma overlijdt, krijgt hij voor het eerst sinds lang een telefoontje van zijn brompot van een vader. Enkele dagen later krijgt hij nieuws over de erfenis: zijn vader besluit het geld te gebruiken om de wereld rond te reizen. En daarbij kan hij de hulp van zijn zoon best gebruiken. Het wordt een confronterende reis en een clash tussen beide generaties.
Wie Jouvray, scenarist van Lincoln en Vreemde liefde een beetje kent, weet dat dit geen knuffelig verhaal wordt. Verwacht vooral niet dat zoon Mick en vader Charles al snel in elkaars armen van de reis genieten. De mislukkingen van Mick stapelen zich op tot grote ergernis van Charles. Zoals enkel familie dat kan maken ze elkaar het leven zuur, terwijl ze zich net zo goed zorgen maken over de ander. De reis brengt in elk geval enkele hoogst ongemakkelijke momenten met zich mee.
De grafische uitwerking door Fred Salsedo sluit goed aan bij de sfeer. De figuren geeft hij karikaturale koppen, de lijnvoering is hoekig en krasserig, het kleurenpalet is eerder grauw te noemen. Kortom Salsedo levert prefect tekenwerk af bij deze pakkende strip. (wida)

Opgejaagd!, Bonhomme, Dupuis

Esteban heeft in het vorige avontuur zijn moed kunnen bewijzen. Maar dat wil niet zeggen dat hij op zijn lauweren mag rusten. De kapitein wendt zijn schip naar de ijsbergen in de hoop daar nog enkele walvissen te vinden. Onderweg kruisen ze het pad van een stoomschip met granaatharpoenen. De kapitein is niet van plan zijn buit voor zijn neus te laten weghalen. Al snel begint een kat en muis-spel tussen de twee kapiteins.
Matthieu Bonhomme vertelt het alweer allemaal met verve. Hij klopt het allemaal flink op en schuwt de overdrijving niet. Daarmee houdt hij de spanning op en zorgt hij voor heel wat afwisseling zodat niemand zich met deze strip hoeft te vervelen. Zijn prenten gaan van duistere taferelen in een zeestorm tot ijle prenten op het ijs van Antarctica. Hij kan het stuk voor stuk stemmig in beeld brengen zonder daarbij een stijlbreuk te veroorzaken. Bonhomme haalt de avonturenstrip met bravoure uit de vergetelheid. (wida)

De walvisvaarder, Bonhomme, Dupuis

Dit eerste deeltje van deze ouderwetse avonturenstrip, heeft meer te bieden dan je op het eerste zicht zou zeggen. Bonhomme verzint hier inderdaad niet bepaald een originele historie over een twaalfjarige — een wees nota bene — die zijn geluk waagt op een walvisvaarder. De jonge knaap kan namelijk goed met een harpoen overweg en wordt zowaar aangenomen door de kapitein. Erg geloofwaardig is het allemaal niet. Maar daar is het Bonhomme duidelijk niet om te doen.
Wie kijkt naar de tekeningen ziet al snel dat Bonhomme vooral in de uitwerking niets aan het toeval overlaat. Het gaat niet zozeer om het verhaal als om het vertellen zelf. Dat uit zich in boeiende personages, zinnige dialogen en creatief uitgewerkte prenten. Let vooral op de schaduwpartijen, de lettering en de los getekende kaders. Allemaal gaan ze regelrecht in tegen de strakke rechtlijnigheid waarbij veel populaire strips hun ziel verliezen. Esteban kan je bijna beschouwen als een ode aan het stripambacht. En in dat ambacht volstaat een eenvoudig verhaal, als het maar avontuurlijk en een beetje boeiend is. Bonhomme levert hier het overtuigende bewijs van die stelling. (wida)

Schoonheid, Schuiten, Casterman

De machinist van stoomlocomotief 12.004, Leon Van Bel, weet met zijn jarenlange ervaring de mastodont ongeacht de omstandigheden tot zijn eindbestemming te loodsen. De toekomst voor de stoomtreinen ziet er niet rooskleurig uit. De overheid wilt overschakelen naar elektrisch vervoer via kabelbanen om de wateroverlast te omzeilen. Wanneer zijn locomotief haar laatste rit heeft gereden, besluit hij zijn 'Schoonheid' van de ondergang te redden.
François Schuiten levert hier zijn eerste solo-album af. Wie daarbij iets nieuws verwacht komt bedrogen uit. Deze vreemde historie ligt helemaal in het verlengde van de Duistere steden. Je krijgt dus wel waar voor je geld. Schuiten heeft ondertussen meer dan genoeg ervaring om het scenario evenwichtig uit te werken.
Dat Schuiten inspiratie haalde uit de echte geschiedenis maakt dit boek net iets interessanter. Van de reeks supersnelle stoomlocomotieven is nog een exemplaar overgebleven. Het is vooral uit respect voor dat culturele en industriële erfgoed dat Schuiten dit verhaal bedacht. In de schitterende zwart-wit grafiek komt dat respect helemaal tot uiting in de minutieuze details.
In het verlengde van de strip kan je ook genieten van een tentoonstelling in het Autriquehuis, tot 25 november. Ook vanuit je luie zetel kan je van extra's profiteren via de website www.12-ladouce.com. Als je de schutbladen van de strip voor je webcam houdt, krijg je daar nog een extraatje te zien. (wida)

De planeet van de wind, naar De Saint-Exupéry, Standaard Uitgeverij

In december zond Ketnet al enkele afleveringen uit van de animatiereeks rond De kleine prins, naar de poëtische roman van Antoine de Saint-Exupéry. Terwijl we rustig wachten op de volgende afleveringen kunnen we voortaan genieten van de strip. Daarin worden de verhalen uit de animatiereeks zonder veel poespas tot strip verwerkt. Vermits die animatiereeks zo goed is, hebben wij daar niets op tegen.
Er zijn wel enkele punten van kritiek te bedenken op de animatiereeks. Zo hebben de verhaaltjes niet zo erg veel te maken met het origineel. Uiteindelijk vertelde de Saint-Exupèry over zijn ontmoeting met de Kleine Prins. Hij kon dus ook maar doorgeven wat de Kleine Prins hem vertelde. Vaak was dat niet veel, maar het sprak wel tot de verbeelding van Delaporte, de la Patellière en Gatignol. Onder leiding van Pierre-Alain Chartier verzonnen ze fantasierijke avonturen bij een aantal korte fragmenten uit de roman. Daarbij bewaren ze wel de geest van de roman. En net daar is het om te doen. Akkoord, het boek heeft nog wel meer en diepere niveau's, maar als enkele kinderen (en volwassenen!) binnenkort toch het boekje gaan (her)lezen, lijkt de opdracht van Chartier meer dan geslaagd.
In de strip worden de scenario's van de animatiereeks nauwgezet gevolgd. Aan de strip werkt een gans team mee. Het is dan ook de bedoeling elk jaar vier albums af te leveren. In dit geval heeft dat zo zijn voordelen. De snelheid waarmee tekenaars Poli, Fayolle en Benoit werken, laat geen plaats voor afgelikte prentjes. Daardoor krijgt deze strip een spontaan sfeertje dat perfect past bij de nonchalance van de Kleine Prins zelf. (wida)

Leen Van Hulst, ‘t Verschil

Als studente trok Leen Van Hulst in het kader van een uitwisseling naar het verre noorden en belandde in Turku, Finland. In deze grafische roman vertelt ze geïnspireerd over haar ervaringen met melk en sneeuw. De sneeuw ligt voor de hand, melk wordt vreemd genoeg in Finland gedronken bij warme maaltijden. Uiteraard gaat het niet alleen daarover. Tijdens haar verblijf wordt de studente wat boeiende ervaringen rijker en wordt ze bovendien verliefd op een Ierse studente.
De term grafische roman dekt bij dit debuut de lading niet. Daarvoor valt deze vertelling wat te licht uit. Van Hulst legt de nadruk op het innerlijke gevoelsleven. Helemaal geslaagd is die aanpak niet. Grafisch gezien kan Van Hulst wel overtuigen. Ze werkt met pastelkrijt op gekleurd papier en dat levert zeker bij de landschappen een prachtig resultaat op. (wida)

deel 6, Abouet en Oubrerie, Uitgeverij L

In Yopougon bruist het als nooit tevoren. Nu Bintou de neppriester Grégoire heeft ontmaskerd, wil iedereen zijn geld terug. Ondertussen is Didier nog altijd hopeloos verliefd op Aya die van slag is door haar handtastelijke professor. Moussa komt terug in het vizier van zijn ouders, terwijl Mamadou moet kiezen tussen Adjoua of zijn maîtresse. En Innocent heeft net zijn gevoelens voor Séb bekendgemaakt.
Stof genoeg voor allerlei verwarrende en chaotische toestanden. Marguerite Abouet heeft na zes albums nog heel wat te vertellen en weet het boeiend te houden. Ondanks die overvloed aan personages en nevenpersonages die allemaal wel hun zeg moeten doen – de plaatjes zonder tekstballon kan je op twee handen tellen – blijft het allemaal gemakkelijk te volgen. De tekenstijl van Clement Oubrerie is niet echt mooi, maar heeft na zes albums toch een heel eigen karakter gekregen dat nauwelijks nog weg te denken is in het Yopougon universum. Met dit zesde album ronden Abouet en Oubrerie deze meeslepende reeks vakkundig af. Al laten ze de meeste verhaallijnen uitmonden in een open einde. (wida)

Guy Delisle, Oog & Blik

Met zijn ontwapenende dagboeken lijkt Guy Delisle zijn niche gevonden te hebben. Door de omgekeerde uitgavepolitiek van Oog & Blik maken we na Birma en Pyongyang pas kennis met Shenzhen. Daarin brengt hij oprecht verslag uit van zijn ervaringen in deze en andere Chinese steden. Vooral de omgang met zijn Chinese collega’s in de tekenfilmstudio, waar hij toezicht moet houden op de kwaliteit, levert gedenkwaardige momenten op. Vaak geestig, althans voor buitenstaanders, en soms verbazingwekkend.
Delisle houdt het bij heel eenvoudige maar rake tekeningen die het vaak absurde karakter van zijn situatie extra in de verf zetten. Hier blijft de sociale betrokkenheid zoals die in Birma en Pyongyang aan bod komt, nog achterwege. Maar de fijne en verrassende details over het leven in China volstaan ruimschoots om de aandacht ruim 150 pagina’s vast te houden. (wida)

Tussen twee werelden, Maryse & J.-F. Charles, Casterman

Dit zesde deel van India Dreams luidt een nieuwe cyclus in. Maryse beperkt zich in dit album tot een introductie van de voornaamste personages. Zo wijkt professor Sybellius, die naar de maatstaven van de school veel te openlijk praat over seks in de Indiase kunst, uit naar India. De ambitieuze jurist Arthur Byle werd net benoemd aan het hooggerechtshof van Calcutta. Om zijn vrouw te ontlasten doet hij beroep op Percy Law, een kindermeisje. Tenslotte is er de voortvluchtige Virginia Moore die niets te verliezen heeft bij een vlucht naar India.
Maryse neemt de tijd om die verschillende karakters te omschrijven. Daardoor blijft de actie in dit album beperkt en ligt de nadruk op de sfeer. Erg boeiend wordt het dus niet, al geeft Maryse heel wat fijne details mee. Jean-François Charles legt dezelfde zin voor details in zijn schilderwerk. Ook hier zit de sfeer helemaal goed. De kleuren krijgen daarin een doorslaggevende rol. In de decors levert hij prachtig werk af. De vele details maken de pagina's vaak drukker dan het rustige verloop van de gebeurtenissen nodig heeft. Met dit overgangsalbum levert dit duo geen veelbelovende opvolger af. (wida)

Verleden 3, Boisserie, Stalner, Lambert en Guarnido, Glénat

Het concept van deze reeks blijft fascinerend. Vedder kan dankzij het kwantumgen in de tijd reizen. Die gave gebruikt hij uiteindelijk niet om het verleden te wijzigen, maar om de toekomst te vrijwaren. Na de eerste twee cycli die zich in de toekomst en het heden afspeelden, bevindt Vedder zich in het derde album van de derde cyclus in Parijs in de zeventiende eeuw. Hij weet dat een schilder een portret van hem heeft gemaakt en is nu op zoek naar die schilder. Ondertussen houdt hij zich bezig met kaartspelen en schermen.
Boisserie en Stalner smokkelen in deze laatste cyclus ook een beetje humor binnen. Vooral de verveling en de zelfverzekerdheid van Vedder speelt Boisserie met een geestige ondertoon uit. Dat kan de reeks ondertussen wel gebruiken. Want van de zinderende spanning uit de eerste cyclus blijft niet veel meer over. Dat heeft ook te maken met het feit dat het verleden wel in orde zal komen aangezien we de toekomst al kennen.
Eric Lambert levert behoorlijke tekeningen af. De sfeer zit goed, de decors zijn mooi uitgewerkt maar aan de personages schort er meestal wel iets. Het werk van Stalner in de eerste cyclus en de schitterende kaften van Guarnido zijn van een heel ander niveau. (wida)