De verzonken kerk, Khoury en Lalor, Dargaud

Dat verhalen over de tempeliers zo populair blijven, heeft veel te maken met de geheimzinnigheid die rond deze katholieke orde hangt. Vooral de onduidelijkheden over hun verdwijning en hun precieze bestaansreden, is nog altijd stof voor allerhande theorieën.
Raymond bedacht een spannend verhaal over een zekere professor Vogel die in Turkije op zoek gaat naar verloren gewaande documenten van de tempeliers. De archeologe Tess Chaykin wil kost wat kost zelf de waarheid achterhalen. Op het nippertje weet ze FBI-agent Reilly te overtuigen haar te helpen.
Miguel Lalor zorgt voor gedetailleerde realistische tekeningen. De lineaire stijl maakt het gros van de prenten nogal vlak. Slechts hier en daar geeft de inkleuring wat meer diepte. In de personages zit in dit derde deel gelukkig wat meer diepgang terwijl de actie er nauwelijks minder om is. (wida)

1119 - De militie van Christus, David, Lassablière en Calderon, Daedalus

Op een verloren gewaande kaart zou de Viking Leif Erikssonn de weg naar het Paradijs hebben opgetekend. De abt van Clairvaux wil dit kostbare document kost wat kost veilig stellen, zodat dit geheim niet in verkeerde handen valt. Op aanraden van Hugo van Payns belast hij Emery en Sigismer met deze gewichtige taak. De jongemannen vertrekken naar Jeruzalem waar ze de kaart moeten beschermen. De weg van de jonge kruisvaarders is lang en niet zonder gevaar.
Fabrice David en Grégory Lassablière pikken enkele historische feiten op en vermengen die tot een boeiend avontuur. Om niet de indruk te wekken dat het allemaal historisch correct is, bombarderen ze de fictieve personages Sigismer en Emery tot hoofdrolspelers. Dat geeft de nodige spanning en zorgt tevens voor enkele luchtige momenten. Door de weinig overtuigende nevenpersonages raakt deze vertelling echter nooit goed op dreef. Enkele nietszeggende scènes halen de vaart uit het verhaal.
Met zijn heel gedetailleerde prenten kan Jaime Calderon wel overtuigen. Hij besteedt veel aandacht aan decors en kostuums en slaagt erin zijn personages altijd herkenbaar te tekenen. De opbouw van de pagina's is minder geslaagd: Calderon propt er te veel prenten op. De natuurgetrouwe inkleuring van Romain Lublière sluit mooi aan bij de realistische tekeningen. (wida)

Genesis I, Camus, Dufranne, en Zitko, Silvester

Jean-Christophe Camus en Michel Dufranne verwerken het boek Genesis tot twee stripalbums. Wie de bijbel kent, weet meteen dat er dan flink gekapt moet worden. In dit eerste deel komen de schepping, Adam en Eva, Kaïn en Abel, Noach, Babel, Sodom, Abraham en Jakob aan bod. Veel te veel dus om een lezer die niet alles al weet op sleeptouw te nemen. Ook te veel om ingewijden nog te kunnen boeien. Terwijl de bijbel opgebouwd is uit psalmen en verzen die de deur openen om het geheel te gaan interpreteren, beperken Camus en Dufranne zich tot de gebeurtenissen en wat dialogen. Daardoor ligt de nadruk veel meer op de feiten, en die komen niet zo fraai over. Zo komt God niet erg sympathiek of meelevend over. Wie de bijbel voor het de eerste keer leest, zal door deze strip niet bekeerd worden, integendeel.
Camus en Dufranne slagen er niet in leven te blazen in deze oeroude vertellingen. De dialogen komen stijf en gekunsteld over. De gebeurtenissen volgen elkaar te snel op, waardoor de personages niet of nauwelijks uitgewerkt worden. Tekenaar Damir Zitko presteert niet veel beter. Hij heeft een erg klassieke aanpak die je bij de bijbel verwacht. De overwegend bruine kleuren geven een levenloze indruk. Enkel de spectaculaire paginagrote prenten springen eruit. Ondanks de zorgvuldige inkleuring die vooral in de landschappen een goed effect geeft, blijven de tekenkundige fouten opvallen. (wida)

En waarom niet de hel..., Kris en Martinez, Daedalus

In volle kerstperiode gooien enkele herrieschoppers molotovcocktails in een winkelcentrum. In de brand die daarop volgt laten veel mensen het leven. Hoe de kleine Margaret in coma maar zonder een enkel schrammetje uit het inferno komt, is een raadsel dat dokter Chapman bezig houdt. Met haar hypnotisch onderzoek hoopt ze door te dringen tot het meisje om een antwoord te krijgen op haar vragen. Scenarist Kris plaatst er lukraak scènes tussen van een haast lege kamer en een meisje dat Lucie heet. Wat het een met het ander te maken heeft is helemaal niet duidelijk. Die aanpak doet afbreuk aan de spanning waardoor de aandacht al snel verslapt. Het tekenwerk van Martinez is niet van het kaliber om het allemaal recht te trekken. Op het einde introduceert Kris enkele verrassende elementen die alsnog overtuigen deze reeks een tweede kans te geven. (wida)

Deel 1, Servais, Dupuis

Jean-Claude Servais laat zijn strips vaak afspelen in de zuidelijke regio van België. Hij kent die streek erg goed en dat merk je aan de prachtige decors. In dit tweeluik plaatst hij de abdij Notre-Dame van Orval centraal. Hoewel de rijke geschiedenis van de abdij zeker de moeite waard is, gebruikt hij die in de eerste plaats als inspiratiebron. Deze strip moet je dus niet lezen als een historische uiteenzetting. Servais voert enkele personages op die in en rond de abdij leven en werken. Het is vooral aan de hand van hun belevenissen dat Servais stukjes geschiedenis aanhaalt. Waar precies de realiteit stopt en de fictie het overneemt is meestal wel duidelijk. Servais is het voornamelijk te doen om zijn eigen verhaal waarin de liefde uiteraard een belangrijke rol speelt. De gedetailleerd gepenseelde prenten roepen uitstekend de sfeer van een verloren gegaan verleden op. Jammer dat de inkleuring van Raives daar niet altijd even goed bij past. (wida)

Waarom Pierre dood moest - Olivier Ka en Alfred, Oog & Blik

In dit album snijdt Olivier Ka een gevoelig en erg persoonlijk thema aan dat hij samen met tekenaar Alfred heel subtiel aanpakt. Wanneer Olivier nog klein is leren zijn hippie-ouders de progressieve priester Pierre kennen. Stilaan wordt Pierre een echte vriend van de familie. Olivier gaat elk jaar mee naar Pierres zalige zomerkampen. Het geeft hem een vertrouwd en warm gevoel. Tot Pierre op een avond aan Olivier vraagt of hij hem wil strelen. Door de kordate weigering van Olivier blijft het bij die ene keer. Jarenlang verzwijgt Olivier het hele gebeuren tot hij stilaan begint te beseffen dat het een grote impact heeft op zijn leven. Hij besluit Pierre te ‘doden’ door dit verhaal op te schrijven.
Opvallend in dit verhaal is hoe Ka geen oordeel velt. Hij vertelt zo nauwkeurig mogelijk hoe hij zich de feiten herinnert. Daarbij krijgen de mooie momenten met Pierre zelfs een vooraanstaande plaats. Finaal gaat deze strip vooral over menselijke relaties. En de zoektocht naar een houvast in het leven, naar zekerheden. Uiteindelijk blijft de misstap van Pierre relatief onschuldig, maar het vertrouwen is geschonden. Precies dat gegeven weegt door in het verdere leven van Olivier.
Alfred brengt alles stijlvol in beeld. Het subtiele kleurgebruik valt op en geeft dit album een zacht karakter. Op het einde gaan Ka en Alfred zelfs op zoek naar Pierre. Voor dat deel verwerkt Alfred foto’s in zijn tekening. Die aanpak maakt alles nog meer tastbaar en aangrijpend. (wida)

Montespa, Convard en Wachs, Glénat

Didier Convard blijft met de spin-off Hertz hardnekkig voortborduren op het succes van De geheime driehoek. Nu Hertz dood is slaagt Convard er toch nog in hem centraal te plaatsen in een zwaar romantisch drama. Op haar sterfbed bezorgt Lea, de vrouw van Hertz, een brief aan diens vriend kardinaal Montespa. In de brief onthult Hertz het trieste einde van een droevige episode uit hun jeugd, toen Montespa moest kiezen tussen de liefde voor een vrouw of voor God. Allerlei duistere intriges van de kerkelijke leiders zetten alweer de toon in dit album. Toch draait het dit keer vooral om de liefde van Hertz én Montespa voor dezelfde vrouw. Dat geeft een bijzondere spanning aan deze tweede aflevering waarin ook een politieke aanslag op het voorplan komt. Stof genoeg voor een piekfijn uitgewerkt scenario van Convard. Wachs brengt het hele gebeuren helder en duidelijk in beeld. Het blijft een beetje jammer dat Convard dit sterk stukje drama zo nodig in die grote reeks wil opnemen terwijl het verhaal op zich gemakkelijk kan overtuigen. (wida)

Malse kadetjes in het rulle zand, Olivier, Jérôme en Anne-Claire Jouvray, Daedalus

In dit album schuiven de Jouvrays de formule met Lincoln als speelbal van God en de Duivel wat op de achtergrond. Gedaan met de religieuze discussies waarvan Lincoln zich al lang afvraagt of ze er na al die eeuwen niet genoeg van hebben. God stuurt Lincoln naar Mexico om hem daar in de woelige revolutie te droppen en wacht rustig af wat er gebeurt. Zeer tegen de zin van Lincoln die geen andere keuze heeft dan zich uiterst gelaten bij de situatie neer te leggen. Zonder het zelf te willen raakt Lincoln toch betrokken in het hele gebeuren en speelt hij zelfs een cruciale rol bij de confrontatie met het leger van de gouverneur. Met de vernuftige listen van de revolutionairen - geleid door een vrouw zowaar - en de stuntelige fratsen van de Mexicaanse militairen krijgen we een eerbetoon aan de fantastische humor van Morris. (wida)

De ongrijpbare perfectus, Makyo en Calore, Daedalus

Na een lange strijd wint Guilhem Roché het gevecht tegen een zwarte ridder waarna hij uitgeput instort. Later blijkt hij zijn geheugen kwijt te zijn, de prijs die hij betaalt om met zijn handen mensen te kunnen genezen. Door zijn faam komt zijn broer hem op het spoor. Maar niet alles is wat het lijkt en al gauw belandt Guilhem in de handen van een gevaarlijke sekte. Pierre Makyo sleept de lezer moeiteloos mee in een spannend avontuur vol afwisseling. Enkele grote sprongen maken het wat moeilijker alles goed te volgen. Al wordt het wat later allemaal wel duidelijk. Allesandro Calore heeft een interessante spontane tekenstijl. Hij stopt soms te veel details in zijn tekeningen en de personages lijken erg op elkaar. De sfeer in zijn prenten zit wel goed. (wida)

De decoder, Khoury en Lalor, Dargaud

Raymond Khoury werkte iets te lang aan deze spannende thriller waardoor het boek pas na het overdonderende succes van Dan Browns De Da Vinci code verscheen. Khoury moet het (voorlopig?) met een stripversie stellen in plaats van een verfilming. Dat alles ondanks de onwaarschijnlijk spectaculaire start met een meedogenloze overval op het Metropolitan Museum in New York door vier apocalyptische ruiters. De vier ruiters roven een oude decoder uit het museum en de FBI heeft geen idee wat ze met dat gegeven moeten aanvangen. Gelukkig valt FBI-agent Sean als een blok voor de archeologe Tess die hem met haar geschiedkundige kennis al snel op het goede spoor zet. Die spectaculaire start zou het in een film wellicht nog beter doen dan de iets te gedetailleerde uitvoering van tekenaar van dienst Miquel Lalor. In zijn bewerking beperkt hij het aantal flashbacks waardoor het tempo en de spanning mooi op peil blijven. (wida)