Namibia

deel 3, Rodolphe, Leo, Marchal, DargaudNamibia3
XXOO

Bij dit derde deel van deze intrigerende sciencefiction serie, neemt Marchal de tekenpen over. Dat blijkt een goede keuze. Niet zozeer omdat hij het vak beter in de vingers heeft, maar omdat hij zijn stijl mooi laat aansluiten bij die van Leo. Zo blijven de bekende personages in dit album goed herkenbaar.
Rodolphe en Leo introduceren met de volgelingen van Ezechiël het zoveelste mysterie in de reeks. Vooral de manier waarop vader Jones plots zo'n massale aanhang krijgt spreekt tot de verbeelding. Ondertussen helpt een geheimzinnige onbekende Kathy Austin uit haar coma zodat ze terug op onderzoek kan gaan naar het vreemde laboratorium. Duidelijke antwoorden op vragen uit vorige albums blijven echter uit. Integendeel, er lijken almaar meer onbekende personages op te duiken. Zo blijf je als lezer ondanks de spannende gebeurtenissen toch wat op je honger zitten. (wida)

De kleine prins

KleinePrins1

De planeet van de wind, naar De Saint-Exupéry, Standaard Uitgeverij
XXXO

In december zond Ketnet al enkele afleveringen uit van de animatiereeks rond De kleine prins, naar de poëtische roman van Antoine de Saint-Exupéry. Terwijl we rustig wachten op de volgende afleveringen kunnen we voortaan genieten van de strip. Daarin worden de verhalen uit de animatiereeks zonder veel poespas tot strip verwerkt. Vermits die animatiereeks zo goed is, hebben wij daar niets op tegen.
Er zijn wel enkele punten van kritiek te bedenken op de animatiereeks. Zo hebben de verhaaltjes niet zo erg veel te maken met het origineel. Uiteindelijk vertelde de Saint-Exupèry over zijn ontmoeting met de Kleine Prins. Hij kon dus ook maar doorgeven wat de Kleine Prins hem vertelde. Vaak was dat niet veel, maar het sprak wel tot de verbeelding van Delaporte, de la Patellière en Gatignol. Onder leiding van Pierre-Alain Chartier verzonnen ze fantasierijke avonturen bij een aantal korte fragmenten uit de roman. Daarbij bewaren ze wel de geest van de roman. En net daar is het om te doen. Akkoord, het boek heeft nog wel meer en diepere niveau's, maar als enkele kinderen (en volwassenen!) binnenkort toch het boekje gaan (her)lezen, lijkt de opdracht van Chartier meer dan geslaagd.
In de strip worden de scenario's van de animatiereeks nauwgezet gevolgd. Aan de strip werkt een gans team mee. Het is dan ook de bedoeling elk jaar vier albums af te leveren. In dit geval heeft dat zo zijn voordelen. De snelheid waarmee tekenaars Poli, Fayolle en Benoit werken, laat geen plaats voor afgelikte prentjes. Daardoor krijgt deze strip een spontaan sfeertje dat perfect past bij de nonchalance van de Kleine Prins zelf. (wida)

Medina


Medina2Boso 1, 
Elghorri en Dufaux, Le Lombard
XXOO

De monsterlijke Draxen zijn fysiek een pak sterker dan de mensen die wanhopig trachten in Medina, de laatste veilige stad te overleven. Nadat Karlof het veertienjarige meisje Hadron uit de klauwen van Boso 1 heeft bevrijd, verminderen de oorlogsacties van de Draxen zienderogen. Dat heeft alles te maken met de nakomeling van Boso 1 die hij bij Hadron heeft verwekt. De Draxen lijken aan te sturen op een verbond met de mensen. Maar de mensen denken daar duidelijk anders over.
Dufaux slaagt er in dit tweede deel in om zijn horror-sciencefiction wat extra diepgang te geven. Met de duidelijke overmacht van de Draxen moest hij wel met een flinke ommekeer komen. De wending die hij eraan geeft, kan best boeiend worden. Ondertussen levert Yacine Elghorri meer fraaie prenten. Dat hij voor de Draxen de mosterd bij Giger haalde, is zowat het enige minpuntje (of ook een pluspunt, afhankelijk van hoe je het bekijkt). Zijn robuuste tekenstijl komt heel overtuigend over. In dit tweede album zit de paginaverdeling beter in elkaar en geeft hij meer aandacht aan de composities in de vakjes. (wida)

Assassin's Creed

AssassinsCreed3Accipiter, Defali en Corbeyrab, Ballon media
XXXO

Telkens na het lezen van de strip, is de verleiding weer groot om het spel aan te schaffen. Het zegt veel over de kwaliteit die scenarist Corbeyran alweer aflevert. Ondertussen weten we wel dat hij het spel enkel als uitgangspunt gebruikt om er een eigen zinvol verhaal rond te breien. Zo blijft het geweld in de stripversie eerder beperkt en primeert de zoektocht naar de artefacten die de vinder een stuk machtiger moeten maken. Daarbij speelt hij ook handig in op de verborgen drijfveren van de opdrachtgevers van Desmond Miles.
Ondanks de vele sprongen heen en weer tussen ‘heden’ en verleden, zorgt Corbeyran dat het geheel vlot leesbaar blijft. Djillali Defali hanteert nochtans in beide tijdvakken dezelfde kloeke, hoekige tekenstijl. Die stijl komt volledig tot zijn recht in de actiescènes maar heeft minder effect wanneer Defali gezichten tekent. Sentenac zorgt voor een knappe inkleuring, al valt die hier en daar wat donker uit. Deze strip blijft een boeiende aanvulling in het Assassin’s Creed-universum. (wida)

De wachters

Wachters3 April 1915 Ieper, Dorison en Breccia, Uitgeverij L
XXXO

De flamboyante baron De Clermont komt de Wachters versterken. Met de stuwraketten op zijn rug kan hij vliegen en zodoende op verkenning gaan achter de vijandelijke linies. In eerste instantie bezorgt hij daarmee een voordeel aan de Wachters. Maar dat is buiten het geheime wapen van de Duitsers gerekend. Met een übermensch-robot en gifgas lijkt het tij drastisch te keren.
Xavier Dorison werkt duidelijk met genoegen aan zijn futuristische versie van de eerste wereldoorlog. Met veel creativiteit verweeft hij historische feiten in een hoogst originele bezinning over de universele soldaat en vooral over de onzin en waanzin van oorlog.
Enrique Breccia maakt er doorleefde tekeningen bij, af en toe misschien net te gruwelijk. Toch slaagt hij er ondanks zijn gevoel voor realisme in hier en daar net genoeg te overdrijven. Zo behoudt de strip een zekere humoristische ondertoon en blijft het allemaal goed verteerbaar. (wida)

Ogregod

De schipbreukelingen, Janjetov en Jodorowsky, Oog & BlikOgregod1
XXOO

Vanop de planeet Okkar vertrekt een stel zonen en dochters van machtige families op een plezierreisje. De technische ondersteuning voor het hoogtechnologische ruimteschip gebeurt door een viervoeter. Hij kreeg als opdracht van zijn vader de mensen te bestuderen om hen later te kunnen verslaan. De afgunst en nijd tussen de verwaande ‘notabelen’ levert heel wat grappige dialogen op. Al snel wordt duidelijk dat deze reis een leerproces zal worden voor de jongelui. Jodorowsky levert vooral een ontspannend en fantasierijk avontuur waarin hij de uitwassen van de macht aan de kaak stelt. Ogregod is geen hoogvlieger maar bezorgt ons wel een vermakelijk verhaal.
De tekenaar van ‘Technovaders’ start dit verhaal met enkele krampachtige tekeningen waarin het overtekenen van foto’s geen al te fraai resultaat oplevert. Gaandeweg lukt het hem wel beter om de viervoeters overtuigend neer te zetten. Toch is dit ondermaats werk van Janjetov. (wida)

Arq


Arq14 Indringers
, Andreas, Sherpa

In Detectives toont de uitwendige Arq zijn meer sinistere kant. Nu hij zich herinnert dat zijn missie is om wraak te nemen, lijkt hij die taak met veel genoegen te willen uitvoeren. Binnenin Arq heerst, na de dood van Nonac en het verdwijnen van de oorspronkelijke levensvormen, vooral leegte. De Indringers proberen zich terug een plaats in Arq aan te meten.
Andreas blijft boeien met dit raadselachtige epos, met dank aan zijn welkome samenvattingen op de schutbladen. In deze laatste cyclus werkt hij op een hoog smal formaat en drijft hij die voor hem typische bladverdeling tot een mooi hoogtepunt. (wida)

Namibia

Namibia2 Deel 2, Rodolphe, Leo, Marchal, Dargaud

Kathy Austin onderzoekt in Namibië de mysterieuze verschijning van Hermann Göring, de rijksmaarschalk die enkele jaren voordien zelfmoord pleegde. Elders in de wereld doen zich gelijkaardige fenomenen voor. Personen die al een tijdje overleden zijn duiken plots op om vervolgens even onverklaarbaar weer te verdwijnen. De aanwezigheid van een zwerm griezelig grote insecten maakt verder onderzoek nodig. Langzaam maar zeker komt Kathy dichter bij de bron.
Leo en Rodolphe werken dit geheimzinnige scenario evenwichtig uit. Naast het mysterie is nog plaats voor actie en levensechte personages met eigen karakters en onhebbelijkheden. De zorgvuldige tekeningen van Marchal zorgen voor een realistisch kader waardoor de spanning en het mysterie goed tot uiting komen. (wida)

Cycloop


Cycloop4 De strijder
, De Meyere en Matz, Casterman

Hoewel Cycloop van bij de start heel wat potentieel had, kwam het er nooit helemaal uit. Matz gebruikt het concept van reality televisie dat hij doortrekt tot live verslaggeving van oorlogsoperaties. Daar komen onvermijdelijk sterk overdreven situaties uit voort, die je moeilijk tot het realistische kan rekenen. Wellicht beperkt dat gegeven het succes van de reeks. Nochtans haalt Matz er heel wat zinvolle morele en ethische bedenkingen uit en geeft hij ferme kritiek op onze open televisiecultuur.
Nadat tekenaar Jacamon het na twee albums voor bekeken houdt, dreigt de reeks een stille dood te sterven. Matz zoekt en vindt gelukkig een vervanger met Gaël De Meyere. Samen zorgen ze in de laatste twee albums voor een boeiende ommekeer. In dit laatste album gaat Douglas Pistoia voluit de strijd aan met Multicorps, het bedrijf dat van hem een held maakte met nep oorlogsoperaties. Het gaat hard tegen hard en de ontknoping is er een zoals enkele Matz ze kan verzinnen. Een schitterende afsluiter van een interessant vierluik. (wida)

Verre werelden


VerreWerelden3 Episode 3
, Leo en Icar, Dargaud

Na het geslaagde sciencefictionepos Aldebaran, Betelgeuze en Antares heeft Léo zich op verschillende reeksen gestort. Daarbij heeft hij stilaan het tekenwerk doorgegeven om zich steeds meer als schrijver te profileren. Die evolutie lijkt op het eerste zicht logisch: Léo is geen virtuoos tekenaar. Het succes van zijn eerste reeksen kwam grotendeels voort uit het bevlogen karakter van zijn verhalen. Maar in Verre Werelden slaagt Léo er na drie delen nog niet in de lezer echt in zijn vertelling te betrekken.
Daarvoor is het hoofdpersonage Paul Clauden misschien iets te veel een speelbal van de omstandigheden. De gebeurtenissen op de planeet Altaïr komen erg onwaarschijnlijk over. Waar Léo in zijn eerste boeken er net in slaagde in een futuristische wereld een erg reëel verhaal te brengen met relevante grotere thema's, slaagt hij daar nu niet meer is. De tekeningen van Icar mogen dan technisch wat beter zijn, ze slagen er niet in te overtuigen. (wida)