Hoe zou het zijn met ... ?

Vroeger: Begenadigd klimmer die in 1991 de Ronde van Zwitserland won. Werd in 1990 dramatisch tweede in de Gold Race omdat hij zijn handen te vroeg in de lucht stak.
Nu: Trainer bij de Limburgse Wielerschool in Zolder.

'Financieel maakte het niet uit of ik die Gold Race won of niet. Het hele verhaal maakte me bekend genoeg. Mijn sponsor toen, Histor, heeft zelfs meer publiciteit geraapt dan bij een zege, want die foto ging de hele wereld rond. Ik met mijn armen half in de lucht, Adrie van der Poel die nog net voor mij zijn wiel over de streep gooit. Verschrikkelijk. Ik had nochtans nog gekeken op 500 meter van de streep. Ik zat toen in het wiel van Jan Goessens, die even voordien had aangevallen. Oké, dat peloton zit ver genoeg. Gewoon spurten en ik win hier, dacht ik. Tja...'

'Voor mijn palmares maakte het wel uit. Had ik mijn handen niet omhoog gestoken, dan stond er nu een Wereldbekerkoers op mijn naam. Dat vind ik achteraf wel jammer. Want hoe je het ook draait of keert, die koers blijft in je bloed zitten. Het peloton laat je nooit volledig los. Daarom ben ik ook blij dat ik - onder de coördinatie van Marc Wauters - nieuwelingen kan trainen in de Limburgse Wielerschool.'

'Daarnaast is er nog ééntje aan wie ik mijn ervaring doorgeef. Mijn zoon Jörg, nu 20 lentes jong. Hij doet dat bijlange niet slecht; hij rijdt nu bij Davo (het opleidingsteam van Omega Pharma-Lotto, red.) en heeft vooral een goeie tijdrit in de benen. Maar koers komt nog altijd op de tweede plaats. Hij studeert voor handelsingenieur en het is de bedoeling om eerst dat diploma te halen.'

'Het is zijn vader die hem dat heeft ingefluisterd. Waarom? Omdat het aantal plaatsen in het profpeloton steeds beperkter wordt. En omdat er altijd iets kan gebeuren. Kijk maar naar Wilfried Nelissen, die door één val plots op zoek moest naar een nieuwe toekomst. Dan heb je beter iets achter de hand. Trouwens: van zo'n leven krijgt hij karakter. Studies en koers zijn het enige in zijn leven, daarnaast heeft hij voor niets anders tijd.'

'Jörg hoeft niet per se prof te worden van mij. Het mag, maar ik lig er niet wakker van als het niet lukt. Het belangrijkste is dat hij er plezier aan beleeft. Dat mis ik bij heel wat ouders: ze leggen vaak zoveel druk op, verwachten dat hun kind direct wint. Als ik Jörg voor de start van een koers zie, zeg ik hem enkel dit: Eet genoeg, drink genoeg, en amuseer u. Gelukkig luistert hij naar mij.'