Hoe zou het zijn met ... ?

Vroeger: topzwemmer. Eindigde op de Spelen van Seoul 1988 als elfde op de 200m school.
Nu: runt veilinghuis. Verkocht o.m. de Boelwerf en de inboedel van Lernout en Hauspie. Ook co-commentator voor VRT op internationale zwemkampioenschappen.

'Slechts tweehonderd euro voor een buffetpiano? Leo Fonteyne draait zich om in zijn graf als hij dit hoort.' Met veel zin voor empathie kwijt Sidney Appelboom zich steevast van zijn taak als veilingmeester – in dit geval de verkoop van de inboedel van de Koninklijke Villa in Oostende, enkele jaren geleden. 'Hoe ik daarin ben gerold? Logisch, het veilinghuis (makaa.be, red.) is een familiebedrijf. Als ukkie van acht ging ik met mijn vader mee– in het onlinetijdperk verlopen sommige veilingen via internet, toen ging je overal ter plekke. Dat fascineert. Na mijn zwemcarrière trok ik naar Amerika, studeerde onder meer marketing en economie. Ik wilde het bedrijfsleven inIk heb wel wat gesolliciteerd bij andere bedrijven, maar uiteindelijk heb ik de zaak van mijn vader overgenomen.'

'De inboedel van Lernout en Hauspie, de Boelwerf, het faillissement van Verlipack, KPN Quest, dat zijn de meer bekendere dingen die we hebben begeleid, maar er zijn natuurlijk ontelbare andere zaken, in zeer verschillende sectoren. Platte verkoop, daar doe ik niet aan mee. We zijn ook gespecialiseerd in crisismanagement, en dan telt ook het sociale luik. We proberen altijd voor een doorstart te gaan. Drie op de tien faillissementen hadden er geen moeten zijn, zeven op de tien zijn te wijten aan mismanagement of andere oorzaken.'

'We noemen onszelf weleens de begrafenisondernemers van de bedrijfswereld. Niet de dokters, die maken dingen weer helemaal gezond. Wel de mensen die alles in goede banen proberen te leiden en We willen er het beste van maken, in samenspraak met de curator, de schuldeisers, de vakbonden... Het meest bizarre wat ik heb meegemaakt? Ik vergeet het nooit. Het was putje winter, en plots trok een vliegtuigmaatschappij de stekker uit. Daar stonden we dan, met de levering die niet meer kon doorgaan: duizenden tropische planten, die moesten worden bewaard en snel op hun bestemming geraken.'

'Ik kom vaak schrijnende dingen tegen, waar het lot van heel wat werknemers op het spel staat. Zo was er een bedrijf dat binnenbekleding van voertuigen maakte. Ze waren de enige leverancier van een nevenbedrijf dat dashboards produceerde. Als er niet snel een oplossing was, stopte de band daar ook met draaien. In enkele dagen en nachten moesten we alles uitpluizen en zien of er nog een reddingsboei was om die mensen te helpen. Dat is soms pure stress, maar net die stress hadden we als atleet ook graag. Ik haal nog veel dingen uit de sport. Mensen begeleiden in een crisis is net hetzelfde als coaching.'

'Daarnaast probeer ik nog tijd vrij te maken om de grote zwemkampioenschappen te becommentariëren voor de openbare omroep. Tot 2004 heb ik ook nog intensief zwemmers begeleid, zoals bijvoorbeeld Tine Bossuyt of Stefaan Maene. Ik deed dat enorm graag, nu heb ik daar helaas geen tijd meer voor. En ik ben gefrustreerd over de werking van de topsport. Die logge structuren, bobo's die halsstarrig aan hun postje blijven vastzitten… Man, ik zou daar een boek kunnen over schrijven.Maar daar ging het hier niet over, zeker?'