Bieke Vandenabeele

Olympische droom, over en uit.

Bieke Vandenabeele | 26 januari 2010 om 12:41

Dat het Belgisch bobsleevrouwenteam een fantastisch project is, weet ondertussen iedereen. Dat we erin geslaagd zijn om een Olympische selectie af te dwingen, toont aan dat het goed gelopen is. En dat dit alles op zo’n korte tijd kon, betekent ook dat het beste nog kan (moet?) komen. Eigenlijk zou men het piekmoment pas op de volgende Olympische Spelen mogen verwachten. Dit op voorwaarde dat het initiatief op één of andere manier of iemand wordt verder gezet. Het zou te jammer zijn dat al de inspanningen die we allen geleverd hebben, verloren zouden gaan.
Aan de andere kant moet ik toch de kanttekening maken dat niet alles altijd even professioneel verliep. Ik heb de voorbije maanden dikwijls op mijn tanden moeten bijten om geen opmerkingen te geven over dingen die fout liepen tijdens het bobsleeproject. Ik hoop dan ook dat als het project verder gezet wordt, er een open gesprek komt om alles te optimaliseren.

Zo is het heel raar dat er nooit een selectieregel of procedure vooraf was vastgelegd voor de remmers. Het BOIC heeft nooit selectienormen voor remmers opgesteld, en ook uit de omkadering van het bobsleeproject of de bobsleefederatie heeft ooit een woord daarover gerept.
Het is bijna ondenkbaar in andere landen of andere sporten dat sporters op enkel weken van de Spelen geen flauw idee hebben waaraan ze moeten voldoen. Zo werden Kim en ik vorig jaar al eens naar het B-team gedegradeerd zonder enige test.

Ook in de aanloop naar de Spelen wisten we niet waar we aan toe waren. Ik kon alleen maar hopen dat er zo snel mogelijk duidelijkheid zou komen, want plezierig is het niet om in het duister te tasten. Per slot van rekening, heb ik mijn job opgegeven en drie jaar van mijn leven geïnvesteerd in het bobsleeën.

Toen na Winterberg de zekerheid van een Belgisch bobsleeteam op de Olympische spelen vrij groot geworden was, moest op enkele weken van de Spelen de knoop nog doorgehakt worden wie de Olympische remmer en reserve-remster zouden worden voor stuurvrouw Elfje.

De volgende World Cup in Köningssee  kregen we van Sigi te horen dat er een Olympische remmers-selectie gepland stond op de ijsstartbaan. Indien het onderling verschil tussen de remmers meer dan 0,05sec zou de laatste remmer afvallen uit het Olympisch team. Je raadt het al, op dit niveau zijn de verschillen bijna altijd kleiner, en ook bij ons was het zo, zodat we de test twee dagen later opnieuw moesten doen.
Eva was iedere keer iets sneller, maar ik was opgelucht dat ik iedere keer Evi voor was,want de slechtste tijd zou uit het Olympisch team gezet zou worden, maar coach Sigi vond het verschil niet groot genoeg en wou nog geen beslissing nemen. Voor mij onbegrijpelijk want op dit niveau kan je moeilijk reuzenverschillen verwachten en een verschil bij de start maakt ook een groter verschil beneden. Als je naar push-offs in andere landen kijkt is het verschil ook altijd zo klein. Bv In september hebben de Hollandse dames de push-off voor de spelen gedaan en dat verschil was ook heel miniem...

Na de twee pushtesten in Köningssee kregen we van Sigi de opdracht om van elke trainingsdag in Sankt Moritz een push-off te maken. Als je het mij vraagt, een heel onprofessionele aanpak om tussen de remsters een constante wedstrijd te creëren in plaats een beslissing te nemen en te focussen op de voorbereiding van een sterke prestatie op de Spelen zelf...
Keuze hadden we niet, dus we gingen allen weer voluit en nadat ik opnieuw sneller was dan Evi, ging ik ervan uit dat ik toch alleszins reserve-remster zou worden op de spelen.

Niets is minder waar. Gisteren kreeg ik te horen dat Eva de remster wordt (wat na haar beste starttijd op de selectietest ook logisch is) maar dat Evi de reserve remster wordt, kwam als een donderslag voor me.
Na het missen van een selectie voor de Spelen is elke atleet zwaar ontgoocheld, maar het is des te moeilijker te aanvaarden wanneer er geen rekening gehouden wordt met de selectietesten en tijden.

Begrijp me niet verkeerd, ik wens Evi en het team het allerbeste, maar de manier waarop de selectie verlopen is stelt me diep teleur.
Ik heb er alles aan gedaan om goed te presteren, heb dat ook gedaan, maar het is niet voldoende geweest.
Ik hoop op een verklaring van Sigi (de baancoach), want ik zou graag weten waarom het zo gelopen is. Het is heel moeilijk om iets te laten schieten waarin je zoveel geïnvesteerd hebt, en zeker zonder een deftige uitleg.

Bye  bye, Olympische droom...