Zoepa

TeenLife Nieuws from nieuwsblad

Uitspraak van de dag

Als alleenstaande ontvang ik ontzettend veel warmte van m'n elektronische cavia (J.D. uit Leuven)

RSS

HeaderWeBlog

14 maart 2006

Wereldreis: eerste stop australie

Hey hey,

Voor al diegene die zich al zorgen aan het maken waren en een mailtje stuurden, no worries… we are still alife and kicking. Na 14 dagen zijn we terug in de bewoonde wereld.

Toen we begin februarie vertrokken uit Adelaide richting “Red Centre” (centraal Australie) waren we happy om eens iets anders te zien dan mooie stranden en oceanen. Maar eenmaal aangekomen in Alice Springs en de hitte en vele vliegen getrotseerd te hebben waren we toch blij om richting Great Barrier Reef te rijden. De saaie rit van 2000 km van Alice Springs naar Townsville (het eerste stadje aan de oostkust) hebben we verspreid over 3 dagen. Deze keer was het best wel fun want we gaven een lift aan 2 medebackpackers, een Hollander en een indier. Dit wordt hier veel gedaan om zo de kosten te delen.

Aan de oostkust hebben we 2 tours geboekt o.a. drie dagen zeilen op de Whitsundays en drie dagen 4x4 self drive tour

  Three days sailing the Whitsundays: Dit is een eilandengroep van een totaal van 74 eilandjes en witte stranden aan de oostkust, gelegen aan de Great Barrier Reef. Bikini, zonnecream en handdoek… meer heb je daar niet nodig. Ons bootje heette “MOLLO”, een catamaran met een capaciteit van 14 personen en 3 bemaningsleden. We waren uiteindelijk met 7 en 3 bemanningsleden, ge kunt denken… we werden in de watten gelegd. We hebben speciaal voor deze boot gekozen want op andere boten stampen ze je soms met 30 man te samen en heb je geen plaats om op dek te liggen. Ook niet zo leuk dachten wij… maar bon, wij hadden het goed getroffen. Whitsundays, dit was echt genieten, het was paradijs!!! Je zeilt van het ene naar het andere droomeilandje… MAGNIFIC! We hebben door de te hevige zee niet naar White heaven beach gevaren, jammer… maar was nog steeds prachtig. Snorkelen op “the Great Barrier Reef”… voor die gene die zot zijn van snorkelen en duiken is dit blijkbaar het aardsparadijs met zijn kleurrijke riffen. Je ziet vissen in alle kleuren, vormen en grotes. Ilse had enorm veel schrik maar na de scuba dive was ze toch heel blij dat ze het gedaan had. ‘s Avonds heel lekker eten aan boord en gevolgd door een klein feestje. Slapen aan boord is toch ook iets specials. Het enige jammere is dat de zee er zo mooi uit ziet, maar dat je er bijna niet in mag zwemmen, je hebt hier de “sharks” en de “jelly fisch”. Deze laatste zijn heel giftige kleine kwallen. Maar ondanks die beestjes is het zeker een aanrader, want we zouden het direct terug doen.

  4x4 Self drive tour op Fraser Island: Fraser Island is het grootste zandeiland ter wereld, 120km lang en 25km breed. We waren met 16 in het totaal, met 10 in jeep 1 en wij met vier andere in jeep 2. De dag voor vertrek krijg je de routebeschrijving en worden alle zaken waarop je moet letten, wat mag en niet mag ingedrilt. Er zijn blijkbaar al wat dodelijk accidenten geweest op dit eiland met backpackers.

Op het eiland is er veel te zien: Lake Mc Kenzie is zo klaar water dat je er zelfs kan van drinken. Dan heb je ook Indian Head, een uitkijk vanop een heuvel op het strand, is DE plaats om schilpadden en sharks te spotten in de ocean. De Champagne Pools waren ook heel leuk, het zijn kleine zwembadjes waarop de golven breken en wit schuimend bubbles vormen, je voelt de bubbles sprankelen in je gezicht. Net alsof je in een glas champagne zwemt. Heel leuk, smaakt enkel een beetje zout…

Lake Wabby met zijn duinen vonden de mannen te gek. Ze lieten zich rollen of liepen 50m van stijle duinen af met gevolg dat de benen niet meer konden volgen en zo in het water plontsen…grappig zicht. Het kamperen was ook een hele ervaring, de eerstenacht zaten we op een camping met kampvuur, bbq, en genoeg frisse pintjes, dit laatste toch wel belangrijk he. De 2de nacht was iets anders, echt in “the middle of nowhere” het was een gezellige avond en de rest van de pintjes opgedronken. Wat wel grappig was dat we een SCHOP (om putje te graven) mee kregen in onze jeep. Iemand enig iedee voor wat dit zou kunnen zijn? Je moest er eigen putje mee delven van zo’n 50cm om naar het groot toilet te gaan. Jaja, je leest het goed, je denkt nu waarschijnlijk waar is dat voor nodig? Wel…als je dit niet deed dan ruiken de dingo’s (wilde honden) dit en eten ze het op. Als dit gebeurt dan krijg je een boete van 3000 AUD (zo’n 2000 euro) voor het voederen van wilde dieren wat absoluut verboden is. Kun je dit geloven? Je moet een ozzie zijn voor zoiets uit te vinden.

Wat hier ook grappig was en dit hadden we al 1 keer tegen gekomen in centraal australie is dat de highway overal ook een landingsbaan was.

Anyway, we hebben er 2 toppers bij Fraser Island en Whitsundays.

De dag nadien vertrokken richting Brisbane, Wamuran om precies te zijn. We zijn hier aan gekomen bij Hilde en Wim alias Hilly-Billy. 5 jaar geleden zijn ze naar australie gemigreerd en wonen hier prachtig. Ons droomhuisje ziet er ook zo uit denk ik… we zijn hier luxuese backpackers, amaai… Ze hebben nog vrienden op bezoek van belgie en ik vrees dat we hier met teveel belgen samen zijn, met als gevolg dat we een belgisch zomerweertje hebben 20graden en regen, regen en regen. Nog steeds hoor je ons niet klagen, ideaal voor ons om iets op de site te plaatsen en weer even op adem te komen na fantastische 10 dagen.

Vele groetjes van de genietertjes vanuit Australie…

Ps: we hebben gehoord dat jullie maar 8 uur zon gezien hebben in februarie… oh, wat zitten wij hier toch goed.

Ps: Ilse heeft haar bril verloren op Fraser Island, moeilijk om iets terug te vinden in de grootste zandberg ter wereld. Nu heel spijtig maar geen ramp want heb nog lenzen mee voor de komende 6 maand… no worries!

Wil je meer weten: www.worldtrip.be

Geplaatst door tzotje om 01:37 nm | Permalink | Reacties (0)

26 december 2005

De sterren – een nieuwe mythe

“Ik zie je graag.” zei Silke.
“Ik zie je ook graag, maar ik moet nu echt weg.” antwoordde Bart. Silke streek met haar handen door zijn haren. De sterrenhemel was verlicht.
“Jij bent mijn puntje licht, mijn ster aan de hemel, nooit wil ik je verlaten.” ging ze verder.
“Dat klinkt allemaal zeer prachtig maar ik moet nu echt weg.” hij gaf haar een afscheidskus en vertrok.
“Pas op!” riep ze nog snel. Een vallende ster daalde neer met de snelheid van een taterende schoonmoeder.
“Lieveling!” riep ze weer. Maar alle hulp kwam te laat.
Bart was in het hoofd getroffen, het werd hem fataal. Bart ’s ziel had zijn lichaam verlaten en was opgeroepen door hogere kringen. Een nieuwe ster kwam pinkend tevoorschijn aan de hemel.
“Bart?” vroeg Silke die de hemel aantuurde. De ster pinkte nogmaals.
“Jij bent mijn puntje licht, mijn ster aan de hemel, verlaat me nooit…”zei ze. De ster van haar persoonlijke God droeg ze voor altijd mee in haar hart…

Geplaatst door Tina Boven om 05:31 nm | Permalink | Reacties (0)

09 december 2005

Daar is de kerstman!

Zoek een origineel onderschrift bij deze foto, de beste twee komen in de krant. (foto epa)

Geplaatst door Steven De Grove om 05:31 nm | Permalink | Reacties (92)

04 december 2005

Ik ben dat niet gewoon

Ik stop ermee voor de komende weken. De examens nopen mij tot geheelonthouding (afkickverschijnselen gegarandeerd) van mijn blog. Levenslust spat gelukkig van mij af, meer is de boodschap.

En hop, Dwangbuis maakt lijsjes over wat hij allemaal nog gaat doen in het jaar 2005.    

* Niet meer zeuren over 'ik heb geen zin', want dat is gedegradeerd naar 'not done'.    
* Na de examens het lopen hervatten. Langzaam opbouwen naar 10 kilometer.    
* Mijn pc onnodig veel keer knuffelen.    
* Filmpjes kijken. Tot ik er bij neerval, zeg ik u.    
* Aan mijn soortement van 'eindwerk' werken over Dalí. Het zou beginnen tijd worden.    
* EINDELIJK De Schaduw Van De Wind beginnen lezen.    
* Muziek muziek muziek.

Maar wat doen we dan nog vóór de examens beginnen, meneer?    

* Studeren, zeker?    
* Een poppenkast opvoeren over kwantumfysica, met Samson en Gert in de hoofdrollen.    
* Genoeg slapen - al is dat niet echt mijn favoriete bezigheid.

Tot 21 december!

Dwangbuis

Geplaatst door Dwangbuis de Orakelaar om 09:10 nm | Permalink | Reacties (2)

30 november 2005

Hoekanda?

Spoorhuis

Geplaatst door Kurt Minnen om 03:11 nm | Permalink | Reacties (50)

29 november 2005

Busjournalistiek

Eigenlijk zou de bus nemen een verplicht schoolvak voor journalisten moeten zijn. Als op een ochtend de batterijen van je discman leeg zijn en je hebt geen nieuwe bij, dan zit er dus niets anders op dan op de gesprekken van medereizigers in te tunen. En met wat je dan hoort, kan je de hele waaier van journalistieke genres vullen.
De hoofdbrok is natuurlijk de roddelpers, met als belangrijkste leveranciers de pubermeisjes-in-uniform ("Sofie heeft op de fuif met zeker drie jongens gekust!") en de vrouwelijke helft van de zestigplussers ("Mariette van de bakker van achter de hoek was weer zat toen ze gisteren op de bus stapte"). Je hebt ook vaak collega's die onderweg naar het werk nieuwsberichten uitwisselen, en niet zelden volgt daar een analyse op, een opinie, én heel wat commentaar. Over sommige gebeurtenissen kan je een hele reportage schrijven, zoals de keer dat één van de jongens een ontdekking had gedaan en prompt al zijn vrienden met sterkere ontdekkingen aan kwamen zetten. De jongens op de bus zijn trouwens altijd een dankbare bron, want door hun gedetailleerde sportverslagen kan ik ten minste volgen met de gesprekken van mijn mannelijke klasgenoten.
Meisjes zijn dan weer iets anders in hun journalistieke aanpak op de bus. Vriendinnen die elkaar lang niet gezien hebben gaan over tot de interviewtechniek ("-En, wat volg je nu? -Orthopedagogie. -Leuk? - Ja, maar wel intensief. En elke avond les tot zeven uur"). In plaats van sportverslagen gaan zij ook meer de culturele toer op, met recensies van het laatste toneelstuk dat ze hebben gezien ("Eerst was het nog wel grappig dat ze elkaar telkens voorbijliepen, maar na een tijdje hadden ze nog steeds niets gezegd en dan werd het wel saai").
Wat ik vooral interessant vind, zijn de ontelbaar veel verschillende mensen die elke dag je pad kruisen, en die misschien allemaal wel een mooi verhaal verbergen. Misschien doe ik dat wel, later. Portretten schrijven van onbekende mensen die toevallig bij mij op de bus stappen. En anders kan ik nog altijd onderzoeksjournalist worden, want zelfs op de bus zijn er mysteries op te lossen: Waar is bijvoorbeeld het deftige heertje dat maandenlang elke dag op dezelfde zetel zat, en toen plots nooit meer aan zijn halte verscheen? Dood? Op pensioen? Of is gewoon zijn auto gerepareerd?

Geplaatst door Marte om 08:00 nm | Permalink | Reacties (0)

26 november 2005

Begrijpen!

De week die was vond ik niet bijster interessant, randje deprimerend zelfs. Geen tikkeltje spanning, geen vleugje excitement kon ik onderscheiden, niks. Daarbij kwam nog dat één enkele persoon het klaarspeelde om op enkele dagen tijd een stuk of 20 keer mijn hoofdprincipe te verwerpen: Comprendre et ne pas juger, een uitspraak van de heer George Simenon zaliger. 'Begrijpen en niet oordelen.'

Dat kan op allerlei vlakken toegepast worden: een persoon voor het eerst ontmoeten en meteen een oordelen vellen over de persoon in kwestie is uit den boze. Voor mij alleszins, blijkt. Oók niet plezant is thuiskomen, een verhaal willen vertellen dat je hebt meegemaakt, opgewonden zijn, het verhaal vertellen, hoopvol zijn, maar een bérg kritiek over je heen krijgen; kritiek die dan nog niet gegrond is, want waarom zou je ergens je oordelen over vellen als je het niet zelf hebt gezien of meegemaakt?

Waarom meteen hakken, kappen, afbreken, als het ook anders kan? Waarom ne pas comprendre et juger? Sinds vandaag zit het al een stuk beter mee. Waar de sneeuw al niet voor kan zorgen, zegt men dan.

Dwangbuis

Geplaatst door Dwangbuis de Orakelaar om 09:24 nm | Permalink | Reacties (0)

22 november 2005

De president en de kalkoen

(foto reuters)

Geplaatst door Steven De Grove om 09:40 nm | Permalink | Reacties (48)

20 november 2005

Schijn

Een kleine frivoliteit, omdat het niet altijd veel moet zijn:

Onder het mom van het moment willen de wolken zijn
waar eerst warmte was - heel even maar, lang buiengordijn,
want regen wordt gezegd komt nog voor zonneschijn.

Over de wolken die zich tegenover de zon komen excuseren. 'Het zal niet lang duren,' liegen ze dan.

Dwangbuis

Geplaatst door Dwangbuis de Orakelaar om 07:49 nm | Permalink | Reacties (0)

14 november 2005

Hoe de dag die ik eigenlijk wilde overslaan tóch nog een zonnestraaltje bracht
Ik haat 14 november. Echt waar. Al een week kijk ik met lede ogen en een zuur gevoel in mijn maag naar de kalender, en hoop ik maar dat het dit jaar alsjeblieft zou lukken om op 13 november te gaan slapen en op 15 november weer wakker te worden. Nee, dus. Het is vandaag 14 november, en ik heb eigenlijk een Zweedse uitdrukking nodig om goed genoeg te kunnen zeggen hoe erg ik die dag haat. Jag avskyr 14 November. Geef toe, dat klinkt afschuwelijk, niet?
Maar waarom in godsnaam wil ik vandaag liefst van de kalender schrappen? Een hoop bijgeloof, natuurlijk, zoals meestal het geval is met mij. Al mijn relaties (jawel, jawel, alletwee) zijn op 14 november stukgelopen. Dat kan mij in elk geval vandaag al niet gebeuren, aangezien ik niemand heb die mij kan dumpen. Maar er kan wel wat meer misgaan. En dus trok ik met veel tegenzin mijn ogen open vanmorgen.
De zon scheen, en dat mag dus eigenlijk niet op een dag-om-te-haten. Maar ik heb weinig te zeggen aan het weer, en dus bleef ze schijnen. Dat stond me niet aan, want als de zon schijnt kan ik niet slecht gehumeurd zijn, en ik had me al weken voorgenomen om vandaag absoluut nog slechter gehumeurd te zijn dan ik ooit al geweest ben. Maar dat ben ik dus niet. Ik ben zelfs bijzonder vrolijk vandaag. Hoe komt dat nou?
Wel, dat komt allemaal door één mailtje. Na het aflopen van mijn Rocktoberblog was ik even in een zwart gat gesprongen, maar daar ben ik nu weer uitgevist. Ik mag weer verder bloggen, op de Zoepa-site nu! Yeay! Understatement. Yeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeay! Beter.
De dag is nog niet helemaal over, dus ga ik nu verder zielig doen en doen alsof ik slecht gehumeurd ben. Maar stiekem, heel stiekem ben ik ongelooflijk gelukkig. Tegen niemand verklappen, dat is ons geheimpje!

Geplaatst door Marte om 09:31 nm | Permalink | Reacties (0)

 

Blog mee op www.zoepa.be


Heb je 'n weblog of dagboek? Schuilt er een verhalenverteller in je? Een sportverslaggever? Een politiek beest of Hollywood-watcher? Wij geven je online een plek! Mail naar nbonlineteam@vum.be.

Elk jaar vertrekken duizenden jongeren naar het buitenland met de uitwisselingsprogramma's van AFS. Lees hier ervaringen uit de hele wereld van enkele enthousiaste ,,expats''!

Ben jij zelf zo'n ondernemende AFS-er, en heb je zin om in onze AFS-blog je avonturen te delen met het grote publiek? Mail dan naar: marjolein.cuvelier@vum.be.

 

Zoepa Blog Squad


Benieuwd naar de gezichten achter de berichten? Enkele van onze regelmatige posters waagden de sprong en outten zich openlijk als Zoepa-bloggers! Checke ze uit!

 

Don't ask!


Not Frequently Asked Questions

De leukste reactie komt in de krant

 

Foto Zkt. Onderschrift


Foto Zkt. Onderschrift


Verzin zelf een onderschrift!

 





Copyright UNIWAY | 2005 ©