Home  Regio  ninove  ninove blogt!
     
Meebloggen? Mail ons!

Heb je nieuws voor deze blog?
Leuke foto's van Ninove?
Laat het weten aan:
Hans of Liesbeth
Zet als startpagina Voeg toe aan favorieten
Een Ninovieter overzee - Koude winters

Django_met_chris_053_small Jacqueline De Dier, geboren en getogen in Ninove, heeft al jaren geleden de oceaan overgestoken voor een nieuw leven in Amerika. Jacqueline en haar man wonen nu in Merida Mexico. Maar Jacqueline blijft onlosmakelijk verbonden met haar geboorteland. Hier volgt 'Aflevering 49' van hun levensverhaal.

Winter...De een heeft het graag, de andere niet. Mijn zus die in Outer woont, plaatst foto’s van besneeuwde landschappen op haar blog. Schijnbaar houdt zij van de winter, want ze heeft zich dik aangekleed en is in haar tuin gaan genieten van de kou en de schoonheid van de sprookjesachtige omgeving, schrijft ze.

Ik herken die streek en de tijd...het is januari...de periode dat het erg koud kan zijn in België. De grijze lucht, vroeg donkere dagen. Soms vriezen, soms sneeuw.

Als kind was ik gelukkig als de witte vlokken in dichte massa uit de lucht dwarrelden. Ik stond dan ongeduldig voor het vensterraam te wachten tot de grond bedekt was en ik naar buiten mocht om met andere kinderen op de Steenweg baantje te gaan glijden. We hadden allemaal holleblokken aan de voeten, een rage uit nood geboren, want het was oorlog en schoenen waren niet gemakkelijk aan te komen. Daarbij riskeerden we bij het glijden nog meer gaten dan er al waren, in onze schoenzolen te krijgen.

Ook op de speelplaats van den École Moyenne in de Dreefstraat, mochten we van de leraressen een glijbaan maken. De volgende dag was de baan uitgevroren en wachtten we tevergeefs op meer sneeuw.

Dat er thuis moeite moest gedaan worden om de kachel brandend te houden met kolen, daar had ik geen zorg over.

‘Oelje’ was evenals voedsel, op de bon, even belangrijk en moeilijk te bemachtigen.

Het was daarom een goed idee ‘den oeljemarsjàng’ (kolenhandelaar) tot vriend te houden. Mijn ma voelde zich rijk met enkele zakken antraciet, ze kostten meer, maar brandden langer en gaven meer warmte. Maar oh wee als ze op andere keren niets anders dan cokes of brikken kon krijgen, die langwerpige blokken, de grootte van een baksteen.

Ze was er van overtuigd dat de handelaar wèl antraciet had, maar ze op de zwarte markt aan rijke klanten duurder verkocht. Nog later moest ze zich tevreden stellen met eitjes. De eivormige brokjes raakten ook opgebrand, je kon het schrapen van de kolenschep over de vloer van het kolenhok tot in de keuken horen. Wat eitjes en gruis, het was al dat overbleef..... De belofte dat hij kolen zou brengen werd niet nagekomen door de handelaar. Mama ging op zoek naar een kolenboer die wel wou komen leveren. Niet gemakkelijk als men geen klant was. Het was de eerste en enige keer dat we het met slam moesten stellen.

Kolen werden in die tijd met een stootkar aan huis gebracht. De man die er uit zag als een in lompen geklede zwarte piet, vouwde een gebruikte zak in de lengte in twee en hing die als een kap over zijn hoofd. Dan nam hij een baal kolen op zijn rug en droeg die door het huis, de gang, de woonkamer en de keuken door, over de koer tot in een hoek van de stal, waar hij ze achter een schot op een hoop uitgoot.

‘Slam’ was anders. Slam was te slap om een hoop te vormen. De zakken dropen van het nat. Ook die werden door de woning gedragen, dikke sporen van zwarte spatten en strepen, van de voordeur tot in de stal. Mama stond het machteloos en terneergeslagen af te kijken. Hoop op een warm vuur was er niet. Met slam, meer rook dan vuur.

Men had al even goed langs de Doornweg, die achter de huizen liep, door onze tuin kunnen leveren. Maar onder de oorlog was het te nemen of te laten, de handelaar was koning, niet de klant.

Ook deze brandstof raakte op en we waren niet de enigen. Enkele buren kwamen samen en zouden op een nacht, een van de eiken aan de Steenweg vellen en het hout onder elkaar verdelen. Als zij het niet deden zouden anderen het doen. Er waren al veel bomen langsheen de steenweg gesneuveld. Het was strafbaar, maar nood dwingt. Veel warmte heeft mijn pa van zijn deel niet gekregen maar dat is een ander verhaal.

Ik hou nu niet meer van de winter en nog minder van de kou.

Hier in Mérida hoef ik me geen zorgen te maken over de kou. Hier is geen winter. De weersverwachting voor deze tijd is twintig tot vijfentwintig graden. Later wordt het warmer, soms wel heel erg warm, maar liever dàt dan te bibberen van de kou.

Een Ninovieter overzee - Bevalling op oudejaarsavond

Dsc_3184_small Jacqueline De Dier, onze trouw correspondente uit Mexico, vierde de jaarwisseling in haar nieuwe woning. Ze blikt even terug op het voorbije jaar en schrijft haar verwachtingen voor 2009 neer.

Hoe kijk ik terug op het voorbije 2008?

2008 is het jaar waarin onze twee enige kleinkinderen die beiden in Aalst wonen trouwden. Een jaar dat we druk bezig waren doordat we op het onverwachts een nieuw huis kochten en onder eigen toezicht, naar onze smaak lieten verbouwen en dat we nu hoewel nog altijd in Merida in een totaal nieuwe omgeving wonen.

Wat zijn mijn verwachtingen voor 2009?

Dat eerst en vooral ons pasgeboren achterkleinkind gezond en wel mag opgroeien. Dat ik tijd genoeg zou krijgen om al de verhalen die nu nog in mijn hoofd zitten op te schrijven. Dat we veel bezoek van familie en vrienden krijgen. En de hoop dat er beter nieuws van de media is dan wat we de laatste tijd te zien en te lezen krijgen.

Hoe vier ik oudejaar ?

Kerstmis is voor ons elk jaar het grote pakjesfeest. Dan krijgen we bezoek. Oudejaar vieren mijn echtgenoot en ik samen thuis. Een licht tomatensoepje, gegrilde zalm en met room overgoten broccoli. nadien chocolademousse met een aardbei on top. Voor- en nagespoeld met een paar glaasjes champagne die zeker geen Veuve Clicquot hoeft te zijn.

Nadien spelen we kaart of scrabble, later kijken we op tv hoe over heel de wereld het nieuwe jaar ingefeest wordt en als we niet al eerder in slaap gevallen zijn wensen we om twaalf uur elkaar een Gelukkig Nieuwjaar toe.

WENSEN VOOR NIEUWJAAR

'Toch durf ik nu al dromen'.......zouden woorden van mijn nieuwjaarswensen voor 2009 geweest zijn.

Een onverwacht nieuws in de mail brengt een eind aan die dromen.

Een overweldigend gevoel van geluk brengen tranen, een onwezenlijke verwondering, ongeloof en bezorgdheid.

Gedachten flitsen over de oceaan, het heden en het verleden vloeien samen. Een grote gebeurtenis, zo eigen. Een geboorte op een nieuwjaarsnacht vele jaren geleden, een onverwacht vroege bevalling op oudejaarsavond nu.....

Op een, een, een en zestig werd onze jongste zoon geboren.Het nieuwe wezentje dat vandaag op de wereld kwam is zijn kleinkind, ons achterkleinkind.

'Ik ga maar meteen met de deur in huis vallen
ik mag jullie nu al proficiat wensen met een achterkleinkleindochter: Emma'

'Zus is bevallen........', schrijft Caroline.

De eerste regels van een lange brief....

Kan iemand een nog meer bijzondere nieuwjaarswens vervullen?

Onze wensen voor 2009 gaan speciaal naar onze kleindochter Sophie, met een heel hartelijk proficiat voor de komst van kleine Emma.

Vanuit Merida Mexico, laten we graag iedereen meeleven in ons geluk en hopen dat elkeen het Nieuwe Jaar gelukkig en voorspoedig mag doorbrengen.

Een Ninovieter overzee - Verhuizen, het vervolg ...

Verhuis_naar_itzimna_117_small

Twee totaal verschillende gebouwen. Terug iets helemaal anders. Jacqueline De Dier, geboren en getogen in Ninove, heeft al jaren geleden de oceaan overgestoken voor een nieuw leven in Amerika. Jacqueline en haar man wonen nu in Merida Mexico. Maar Jacqueline blijft onlosmakelijk verbonden met haar geboorteland. Hier volgt 'Aflevering 48 van hun levensverhaal.

Plotseling gebeurde alles tegelijk, dingen gingen stuk, reparaties allerhande die niet op uitstel konden wachten. Het werd onmiskenbaar tijd voor de verhuis, en als wij zelf de beslissing niet namen, zou het lot ons wel een duwtje geven.

Blog-schrijven, een bezigheid die prioriteit heeft op huishoudelijke bezigheden werd voor de zoveelste keer op korte tijd onmogelijk gemaakt. Op een zwart scherm is het niet mogelijk te zien wat er geschreven is.

De wereld zou niet vergaan als ik het een tiental dagen zonder mijn geliefde pc, mijn contact met de rest van de planeet, zou moeten stellen. Het probleem was erger dan verwacht.

Zelfs de tv was uit zijn gewone doen. Er waren maar vier posten, de andere zeventig-of-zo kanalen waren lijnen.

Gedachten afzetten en ons met de verhuis bezighouden. Als ik dacht dat we het zonder haast en ontspannen zouden kunnen doen, kwam ik toch van een koude kermis thuis. Ik kreeg het, bij nu, bekende gevoel dat we weg moesten.

We plaatsten zoveel mogelijk van onze huisraad in de grote hal, zodat de verhuizers niet door het hele huis moesten lopen. In de gele gids zochten we een betrouwbare verhuiscompagnie.

De advertenties gaven goede inlichtingen, zelfs foto’s..een telefoontje en ze zouden een bestek komen maken...

Doch de overbrenging vanuit Texas lag nog vers in ons geheugen, met al zijn rompslomp van eindeloos in te vullen douanedocumenten en een rekening naargelang.

We opteerden voor een verhuis à la Mexicana.

Heel eenvoudig. We gingen naar de stand langsheen het parkje, waar men vrachtwagens groot of klein kan huren, voor meteen of op afspraak.

Twee dagen later, klokslag negen uur ‘s morgens, staan drie man klaar om onze huisraad te vervoeren. Ze werken buiten onze verwachting zeer vakkundig en vlug.

Na twee ritten, en nog vóór het middaguur staat al de huisraad op ons nieuwe adres.

Met duizend zeshonderd pesos, ongeveer vijf en tachtig euro, en een flinke welverdiende fooi nemen de vriendelijke mannen afscheid. Tot de volgende keer !!

De honden vonden het maar zozo in hun nieuwe woonst. De tuin is hier zoveel kleiner. De eerste dagen durfden we hen niet alleen in huis laten en sloten hen in hun kennel terwijl wij op een drafje dringende boodschappen deden.

Later lieten we het deurtje van hun toevlucht open en tenslotte werden de kooien voorgoed naar buiten verbannen.

Boxer schijnt zich hier nu beter te vermaken dan in het oude huis. Hij springt de veranda op en neer, terwijl hij zijn bal met kopstoten in de lucht gooit, of hem vooruit schopt als een echte pro.

Het is verwonderlijk hoe hij die vroeger bijna nooit blafte nu reageert op het geblaf van andere honden in de buurt,. En of er geblaf is! Eerst dachten we dat er een veearts niet ver af woonde.

Twee keer per dag horen we een concert van een meute honden die tekeer gaan of ze gaan deelnemen aan een engelse jachtpartij. Het duurt ongeveer een minuut, dan wordt het stil tot ‘s avonds als hetzelfde zich afspeelt. Toen kwamen we te weten dat onze overbuur zeven cockers heeft waarvan de oudste zeventien jaar is en het jongste, een puppie, een huilebalk.

Stilaan worden wij ook gewoon aan onze nieuwe omgeving, nieuwe buren, nieuwe geluiden.

Om de twee dagen rijden we nog naar onze oude woonst, die nu te koop staat. De parkieten zijn nog er nog en moeten voedsel krijgen.

Eens dat hun kooi klaar is mogen ook zij verhuizen.

Verhuis_naar_itzimna_118_small

Een Ninovieter overzee - Verhuizen

Calle_59_028_small

Foto boven: Calle 59 is het huis waaruit we verhuizen. Foto onder: Itzimna is het nieuwe huis.

Twee totaal verschillende gebouwen. Terug iets helemaal anders. Jacqueline De Dier, geboren en getogen in Ninove, heeft al jaren geleden de oceaan overgestoken voor een nieuw leven in Amerika. Jacqueline en haar man wonen nu in Merida Mexico. Maar Jacqueline blijft onlosmakelijk verbonden met haar geboorteland. Hier volgt 'Aflevering 47 van hun levensverhaal.

Hier ben ik eindelijk met een eerste aflevering over de verhuis. We wonen eindelijk in het nieuwe huis. Wonen is veel gezegd, want er is nog veel te doen. Maar beetje bij beetje komt alles op normaal peil. Gelukkig valt het weer mee, dat wil zeggen dat de grote hitte weg is. "Nu is ’t gedaan, we zijn hier weg!" Mijn echtgenoot die, pas ontwaakt uit zijn siësta, wankelend komt aangesloft bekijkt me met zoveel verwondering als hij, nog steeds slaapdronken, kan opbrengen. "Ja, in het begin volgende week bestellen we een truck en laten we àlles verhuizen, ik heb er genoeg van."

Hij houdt zich klaar, ik kan het aan zijn gezicht zien, die speciale blik in zijn ogen die zegt : ‘ze gaat weer beginnen zagen, en ik ben nog maar pas wakker’. Driftig stap ik hem voorbij naar de keuken en warm het water voor de thee in de microwave. Ik wil beginnen met praten, maar ben zo opgewonden dat ik over mijn woorden struikel en er geen zin kan uitkrijgen.

"Wel, wat is ’t? Wat is er nu weer gebeurd?" Hij zet zich schrap voor het geval dat ‘hij’ iets zou misdaan hebben. Pas gisteren nog had ik gezegd dat er geen haast bij was om te verhuizen, dat we het ontspannen konden doen. We zijn er nu al een maand mee bezig op 't gemak, we hebben tijd genoeg....Elke dag een ritje met de auto naar het nieuwe huis met een koffer vol ‘dingen’ en als hij vol is worden nog meer dingen op de kussens achteraan gezet omdat de rugleuningen al een tijd honkvast zitten en ze bij de garage daarvoor een speciaal stuk moeten bestellen, zeggen ze.

Al mijn boeken zijn al weg, behalve die welke ik op het laatste ogenblik nog kan nodig hebben. De schilderijen zijn van de muren, de foto’s zitten in dozen, de snuisterijen zijn van de kasten, kleine meubelen en stoelen weg. Het wordt hier leeg. Hij helpt me de theebuiltjes in de kopjes te leggen. "Kom, zet u aan tafel. Allez, vertel" Tegenover hem over een tas thee, waarbij de koekjes ontbreken, ‘we denken aan ons lijn’ om het in de woorden van mijn echtgenoot uit te drukken, bekom ik van de last over obstakels waar geen eind schijnt aan te komen. Terwijl ik aan het vertellen ga hoe ik, binst dat hij zijn siësta houdt, van het ene naar het andere opgejaagd wordt, vind ik dat ik nodeloos aan het klagen ben. Eens dat ik er begin over te vertellen schijnt alles te verwateren.

Gewone dingen van alledag, niets om me zorgen over te maken. Een computer die bij elke opstart neigingen toont om het te laten afweten. Nu nog de technicus vragen heeft geen zin, in het nieuwe huis moet hij toch komen om de pc aan te sluiten. Ik heb het gevoel dat veel van die problemen, waar ik elke dag mee geplaagd wordt, opgelost zullen zijn met een nieuwe aansluiting. Ondertussen broddel ik maar verder, zolang het rekt scheurt het niet, defragmenteer, delete files en cookies, restore system naar voorbije data, doe vijf keer per uur een restart, en ben opgelucht als ik er mijn home page doorkrijg. De telefoon die al een week lang hevig kraakt, moet dringend hersteld worden ofschoon we er maar een paar dagen dat we hier nog zijn zullen van genieten...

Na veel gezoek vind ik in kleine cijfers ergens in een meterdik telefoonboek het nummer voor klachten. Bel vanuit het nieuwe huis en krijg de belofte van een zeer geduldige bediende dat men maandag zal komen herstellen tussen negen en vijf uur..! Voor eten zorgen ging ook niet, terwijl de volle pannen en kommen op het vuur stonden, viel het gas uit. In Mérida hebben we geen stadsgas, we kopen LP-gas in cylinders van twintig, dertig of vijfenveertig kg. In de namiddag moet men al geluk hebben wil men nog iemand aan de lijn krijgen bij de gasbesteller.

Met een telefoon die kraakte dat oren en zien verging, probeerde ik hen toch te bereiken. Bij de vierde poging was de verbinding dood. Geen telefoon. Geen gas. Gelukkig dacht ik aan Skype.. als mijn computer het nu maar uithield. Om half vijf kreeg ik na herhaaldelijk bellen iemand aan de lijn die me vriendelijk zei dat het voor vandaag niet meer zou zijn, mañana, vroeg in de morgen tussen zeven uur dertig en acht uur.

Itzimna_012_small

Een Ninovieter Overzee - Weerberichten en rukwinden

Zeezicht Jacqueline De Dier, geboren en getogen in Ninove, heeft al jaren geleden de oceaan overgestoken voor een nieuw leven in Amerika. Jacqueline en haar man wonen nu in Merida Mexico. Maar Jacqueline blijft onlosmakelijk verbonden met haar geboorteland. Hier volgt 'Aflevering 46 van hun levensverhaal.

Nu orkaan Ike gedaan heeft wat de diverse weerkanalen voorspelden, onder voorbehoud dat het ook anders kon uitdraaien, nu we weten dat er duizenden mensen in onvoorstelbare miserie zitten, duizenden woningen en handelszaken zonder stroom, zonder water, zonder voedsel zijn, kunnen wij, hoe onfair het ook lijkt, tot betrekkelijke rust komen....dit keer zijn we de dans ontsprongen.

(Schilderij van zoon Chris)

Lees verder

Een Ninovieter Overzee - Wat als?... Ike op komst

Tempetuous_small_2

Jacqueline De Dier, geboren en getogen in Ninove, heeft al jaren geleden de oceaan overgestoken voor een nieuw leven in Amerika. Jacqueline en haar man wonen nu in Merida Mexico. Maar Jacqueline blijft onlosmakelijk verbonden met haar geboorteland. Hier volgt 'Aflevering 45 van hun levensverhaal.

De stormen volgen elkaar op…de ene is nog niet weg of de andere is al op komst, Gustav, Hannah en nu Ike. Ike heeft over de hele lengte van Cuba enorme schade aangericht.

Gelukkig is hij ver genoeg weg’ dacht ik. Maar het beest werd alsmaar groter en voor zover ik kon zien op ‘The Weather Channel’ begon hij de ganse oppervlakte van de Golf op te vullen. Van aan de Keys in Florida tot aan de tip van het Yucatans schiereiland. Eén enorm pak draaiende, kolkende wolkenmassa met een kilometers brede diameter, windloze kern.

(schilderij van zoon Chris)

Lees verder

Een Ninovieter Overzee - Verhuizen

Hotel_parking_012_small

Jacqueline De Dier, geboren en getogen in Ninove, heeft al jaren geleden de oceaan overgestoken voor een nieuw leven in Amerika. Jacqueline en haar man wonen nu in Merida Mexico. Maar Jacqueline blijft onlosmakelijk verbonden met haar geboorteland.

Jacqueline is zopas aan orkaan Gustav ontsnapt. 'Maar niet aan de hitte die de stormen met zich meebrengen. Gelukkig kregen we vanmiddag terug een goede donderstorm, zodat het vannacht weer koeler zal zijn', meldt ze.

Onze Ninovieter aan de overkant van de grote plas brengt ons nogmaals een interessante story. Hier volgt 'Aflevering 44 van hun levensverhaal.

'Toen we in Ontario , Canada ons eerste huis kochten, was ik er zeker van dat dit de woonst zou worden waar we zouden blijven. Ik was het verhuizen moe.

Niets kon doen vermoeden dat we bijna twee jaar later de boerderij zouden ruilen voor een zuidelijker gelegen christmastree farm. 

Maar dat is een ander verhaal dat ik later hoop te vertellen.

Twee jaar later verhuisden we naar Strathroy, dicht bij London, in de zuid-westelijke punt van Ontario, nabij de grens naar de Verenigde Staten. We hadden toen al plannen dat we naar Texas zouden gaan wonen en wachtten de gelegenheid en mogelijkheid af.

Hoofdpunt was aan een verblijfsvergunning geraken, een formaliteit die in de States niet zo gemakkelijk te verkrijgen is als in België.'

Lees verder

Een Ninovieter Overzee - Computerperikelen en mini-tornado

Mini_tornado_004_small_2

Jacqueline De Dier, geboren en getogen in Ninove, heeft al jaren geleden de oceaan overgestoken voor een nieuw leven in Amerika. Jacqueline en haar man wonen nu in Merida Mexico. Maar Jacqueline blijft onlosmakelijk verbonden met haar geboorteland. Hier volgt 'Aflevering 43 van hun levensverhaal.

Een dagelijkse donderbui in de late namiddag,  een computer die het tot tweemaal toe liet afweten en herbouwingen aan onze toekomstige, nieuwe woonst hebben het mij onmogelijk gemaakt om mijn blog regelmatig aan te vullen. 

Stof genoeg om te schrijven, maar geen tijd om er aan te beginnen.

Door de perikelen met de computer, die na een week van,  zou ik, of ik zou ik niet, het helemaal opgaf, was ik meteen pen en inkt kwijt. De technicus probeerde hem op gang te krijgen door wat toetsen in te duwen, en de donkere ingewanden van mijn pc in kruisjes, puntjes en vreemde tekens, op een zwart scherm bloot te leggen. En na een tijdje kreeg  hij beeld, maar het sprankeltje hoop dat alles terug in orde was, werd onderdrukt door het feit dat er  niet te surfen viel. Geen www. of whatsoever. Ten einde raad nam hij mijn pc mee voor reparatie. 

Lees verder

Een Ninovieter overzee - Django, de schapenhoeder

Django_met_pikkel_rosemont065_small Jacqueline De Dier, geboren en getogen in Ninove, heeft al jaren geleden de oceaan overgestoken voor een nieuw leven in Amerika. Jacqueline en haar man wonen nu in Merida Mexico. Maar Jacqueline blijft onlosmakelijk verbonden met haar geboorteland. Hier volgt 'Aflevering 42 van hun levensverhaal.

Ondanks zijn streken al dan niet ingegeven door zijn instinct,  is Django een aanhankelijke lieve hond waar men moeilijk kwaad kan op blijven.

Mijn echtgenoot werd het wel moe om hem ‘over and over again’, dikwijls tevergeefs,  tot de orde te moeten roepen, en had het opgegeven om hem mee te nemen met de truck. Andere honden blijven in de laadbak, ongebonden op hun baas wachten, doch Django moest vastgebonden worden en protesteerde met luid geblaf van het ogenblik dat Roger in de winkel ging tot hij terug in zicht kwam.  Werd hij achtergelaten op de passagierszetel, dan nestelde onze viervoetige vriend,  zich op een, twee drie op de bestuurdersplaats, en om het zich gemakkelijk te maken liet hij zijn kop op het stuur rusten zodat de claxon aanging met alle gevolgen vandien.

Foto van Django met Pikkel, het lam met het gebroken pootje.

Lees verder

Een Ninovieter overzee - Django op jacht

Django_en_dode_marmot061_small

Jacqueline De Dier, geboren en getogen in Ninove, heeft al jaren geleden de oceaan overgestoken voor een nieuw leven in Amerika. Jacqueline en haar man wonen nu in Merida Mexico. Maar Jacqueline blijft onlosmakelijk verbonden met haar geboorteland. Hier volgt 'Aflevering 41 van hun levensverhaal.

Glooiende heuvels omringen het huis. In de verste hoek van de eigendom is een sugarbush, met bomen die ooit misschien wel ‘maple trees’ zouden worden, maar nooit volgroeid, nu alleen nog kunnen dienen  voor brandhout als ze al niet verpulveren bij een lichte aanraking. Er zijn ook een paar bosjes met sparren. Wilde konijnen maken hun nest onder het dikke zachte tapijt van dennennaalden en marmotten graven er zich in lange tunnels onder voor de koude  wintermaanden. In de herfst staat er vol paddestoelen, die als voedsel dienen voor chipmunks en eekhoorns.

Op bepaalde afstanden verdelen ondiepe grachten, met aan de rand een oude kruisafsluiting van cedarbalken, het land in drie grote velden. Hier en daar op een hoop geworpen roestige machinerie uit vervlogen tijden en stevige dikke eiken spoorbalken. Tussen de balken en het vergane ijzer zijn gaten, een tehuis voor stinkdieren en egels, een jachtparadijs voor Django.

foto: Django en de dode marmot.

Lees verder

Oudere berichten:
> Schepen De Jonge overtreedt eigen deontologische code
> Ontmoetingsdag en doekenspecial in Mammacafé
> N.K.V. 2menieten sjauns: wettelmaun zkt Hongaarse wettelvrau
> Nog 4 dogen en 't es ter Bosj op
> Dames KVK naar halve finale
> Saarloos wolfshond op de dool
> Tuintips Volkstuin Ninove: februari, dooimaand
> N.K.V. D'ingrautegoars presenteren Casino Karal
> Nog 5 dogen en 't es ter Bosj op
> Prins Simon neemt de macht over van burgemeester Durant
> Misja De Ridder wint het van 'terroristen en vieze tisten'
> Ninoofs lokaal sociaal beleid zwaar gebuisd
> Keizerlijke groep 'Bosj op' telt af naar carnaval Ninove 2009
> Nog 6 dogen en 't es ter Bosj op
> Een Ninovieter overzee: Carnaval in Mérida
> Foto van de week...Carnavalsfeest der Senioren
> Fiets de Ronde Van Schoonderhage in het spoor van Wesley Sonck, Willy Verlé, William Van Laeken, Jef Demedts, Willy Verhegghe en vele anderen
> Spasjezot maakt van het Wortelmanneken een wereldburger
> Met De Lijn naar huis tijdens Aalst Carnaval
> De Okegemse Amuzanten

Archieven per maand:
| maart 2009 | februari 2009 | januari 2009 | december 2008 | november 2008 | oktober 2008 | september 2008 | augustus 2008 | juli 2008 | juni 2008 | mei 2008 | april 2008 | maart 2008 | februari 2008 | januari 2008 | december 2007 | november 2007 | oktober 2007 | september 2007 | augustus 2007 | juli 2007 | juni 2007 | mei 2007 | april 2007 | maart 2007 | februari 2007 | januari 2007

Ninove blogt



  • Hans Vanopdenbosch en Liesbeth De Pelsemaeker bloggen over Ninove.

    Hans (°1959) is gehuwd en vader van twee zonen. Woont en werkt (als onderwijzer) in Ninove. Hij houdt van fietsen, tuinieren, koken, muziek, wandelen, carnaval, een gezellige babbel bij een Witkap… Gaat regelmatig op reis maar komt altijd graag terug ‘thuis’.

    Liesbeth (°1985) is geboren en getogen in Ninove. Na haar studies Journalistiek studeert ze nu Toegepaste Taalkunde. Buiten studeren houdt ze zich bezig met lezen, zich voorbereiden op carnaval en zoveel mogelijk bijleren over zoveel mogelijk onderwerpen. Liesbeth was er meteen voor te vinden om nieuwsjager te worden, want het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Zoeken

Nieuws uit ninove

Bloggende gemeentes

Kies een gemeente:

Meebloggen?

  • 2007/06/21/icoonblog.gif Zin om mee te schrijven? Of om foto's en filmpjes te maken? Mail ons!