Home  Regio  sinttruiden  sinttruiden blogt!
     
Meebloggen? Mail ons!

Heb je nieuws voor deze blog?
Leuke foto's van Sint-Truiden?
Laat het weten aan:Egide
Zet als startpagina Voeg toe aan favorieten
Deze blog verhuist!

Vanaf nu verschijnen de artikels van deze blog op de gemeentesite op www.nieuwsblad.be/ gevolgd door de naam van uw gemeente.

Deze artikels blijven bewaard als archief, maar er zullen geen nieuwe berichten meer verschijnen. Daarvoor kunt u terecht op www.nieuwsblad.be/ gevolgd door de naam van uw gemeente.

Hetzelfde nieuws, gebracht door uw vertrouwde correspondent(en). Maar vanaf nu op een andere plaats, in een nieuw kleedje. Laat ons gerust weten hoe u er over denkt.

Boodschap van hoop en geloof

P20326052Hannelore De Pypere en Rob Sweldens vertrokken op 12 februari vanuit Zaventem voor een tocht van negen maanden door Latijns-Amerika. De twee Truiense jongeren zijn intussen teruggekeerd. Hun tocht en een volledig verslag van de reis is te lezen op www.jopac.wordpress.com. De reis was mogelijk met de steun van zes Vlaamse steden, waaronder Sint-Truiden, dat al een stedenband met Nueva Guinea in Nicaragua heeft. De overige steden zijn Bierbeek, Edegem, Brasschaat, Mol en Lommel. De zes steden pikten in op het projectvoorstel dat Hannelore en Rob voor hun studies Conflict en Development uitschreven.

Als uitsmijter 2008 geven we onze lezers de boodschap van de twee Truiense ontwikkelingshelpers mee. Hoop op beterschap in de wereld en het geloof dat verandering mogelijk is, vormt de basis van de Jopac-jongeren:

'Jóvenes Para el Cambio (Jopac), … ze zijn van alle tijden en je vindt ze overal, de jongeren voor deP8216039   verandering. Het zijn jongeren zonder grote naam en faam, het zijn jongeren van alle slag en soort. Het zijn jongeren die olie willen smeren waar het raderwerk van deze wereldlijke machine piept en kraakt, jongeren die een handje willen toesteken waar onderdelen ontbreken. Het zijn jongeren die geloven in verandering en die niet zomaar onverschillig willen toekijken hoe deze bol doldraait. Het zijn studenten, werklozen, muzikanten, schrijvers, dansers, jongeren van de straat, acteurs, professionelen, redenaars, poëten, knutselaars, monitoren of simpelweg enthousiastelingen en harde werkers. Het zijn denkers en doeners, maar ze hebben een ding gemeen en dat is de hoop op beterschap en de wil om te strijden, om hun stem te laten horen. Ze zijn bereid met hun hoofd tegen muren te botsen en met vuisten op gesloten deuren te blijven slaan tot ze opengaan, stilletjes of met veel lawaai, in de overtuiging dat het beter kan, in de overtuiging dat het anders kan.

JOPAC is een gloednieuw verhaal van twee jongelingen die een sprong over het Grote Water hebben gewaagd om aan de overkant, op dat immense stukje aardbol dat Latijns-Amerika is, kleine stapjes te zetten, vanuit een bescheiden hoop, een klein geloof dat verandering kan en dat je er maar beter zelf aan begint. Rob Sweldens en Hannelore Depypere zijn de vreemdelingen, de gringo’s en de bleekscheten in hun eigen verhaal, de personages die negen maanden hun rugzak als thuis hadden. Hun tocht kadert in het verhaal van zes partnerschappen tussen steden in Latijns-Amerika en steden in België, het verhaal van zes stedenbanden. De pijlen zijn gericht op jongeren, die in Ecuador, Peru, Bolivia en Nicaragua het grootste deel van de bevolking uitmaken. Het doel is viervoudig en betreft onderzoek naar de leefsituatie, participatiemogelijkheden, problemen, bezigheden en toekomstplannen van de jeugd, het begeleiden en organisationeel versterken van jongerenorganisaties, netwerking tussen de verschillende stedenbanden en tenslotte sensibilisering naar ons belgenland toe via hun website en bij terugkomst met foto’s en een videoreportage over het hele JOPAC-verhaal.

Enkele beschouwingen uit het dagboek van Hannelore en Rob:

'Jongeren van Nicaragua dragen de gevolgen van politieke chaos en economische crisis op hun schouders. Nicaragua herstelt langzaam van een lange politieke strijd tussen liberalen, conservatieven en sandinisten die nog steeds aan de basis ligt van een sterke verdeeldheid in het land. Een verwoeste infrastructuur en een sterke inflatie zijn het gevolg van de burgeroorlog tussen de sandinisten en de contra’s in de jaren ’80. Nicaragua is voor een groot deel afhankelijk van het geld dat Nicaraguanen vanuit het buitenland opsturen. Vele jongeren staken hun studies om een job te bemachtigen, in een fabriek, op het veld, in een winkel, op de markt of in een internetcafé, ofwel om hun familie te helpen of om voor zichzelf wat zakgeld te verdienen. Enkele jongeren zijn nooit naar school geweest en dragen al de zorg voor enkele kinderen. Anderen krijgen de nodige centen van hun ouders om kleren te kopen, om naar feesten te gaan, om te studeren. Nog anderen hebben de grens naar Costa Rica overgestoken om daar werk en een beter leven te zoeken.'

P8105690_2'Marcos is 22 en heeft zijn studies aan de universiteit opgegeven om werk te zoeken, onder andere omdat zijn mama ziek was en het thuis moeilijker werd om te blijven betalen. Nu spaart hij om weer te gaan studeren. Maria is 21, is nooit naar school geweest, kan lezen noch schrijven. Ze is moeder van drie kinderen. Vader van het kind is het afgetrapt. Haar huidige echtgenoot werkt dagelijks van 4 tot 19 op het veld en verdient daarmee 80 cordoba (4 dollar). Ze woont in een houten-golfplaten huisje op een lapje grond achter de universiteit. Twee meter verder woont haar moeder met acht kleinkinderen. De vrouw kan ons niet vertellen hoe oud ze was. Een kleine rekensom. Ze was 15 toen ze beviel van haar eerste zoon die nu 24 is. Diego is 15 en woont in La Union, een van de landelijke gemeenschappen van Nueva Guinea. In de voormiddag gaat hij naar school. ’s Namiddags en in het weekend helpt hij zijn ouders op het veld. Luisa is 15 jaar en gaat niet naar school. Ze woont samen met haar moeder en haar twee kindjes in een plastieken huisje onder een boom naast een weide in het centrum. Toen ze 12 was kreeg ze haar eerste kindje. Haar vader die haar mishandelde stierf aan zijn alcoholverslaving. Karina is 20, studeert aan de universiteit en is iedere morgen om 4.30 uit de veren om rijst met melk te koken om op straat te verkopen. Drie broers en zussen doen hetzelfde, twee anderen zijn aan het werk. Zij is de enige van het gezin die wilde studeren. Marlon is 20 en werkt elke dag. Hij is coördinator van een dansgroep aan de universiteit. Diana is 22 en studeert aan de universiteit van Nueva Guinea. Haar mama woont in een gemeenschap op 10 kilometer van het centrum. Diana zelf woont in bij een andere familie. Haar broers ziet ze haast niet meer, die zijn allemaal aan het werk. Diana is vertegenwoordigster van de studenten en is van vroeg tot laat in de weer. Ze heeft een eigen radioprogramma en is voorzitster van de jeugdraad.'

Tot slot

'Mogen we stilletjes dromen dat enkele handtekeningen van belangrijke meneren in actie worden vertaald? Mogen we stilletjes verlangen dat deze enthousiaste Nicaraguaanse jongeren de leiders van morgen mogen zijn? Mogen we stilletjes hopen dat hun idealisme geen opportunisme wordt? Mogen we stilletjes denken dat in deze dolgedraaide wereld nog positieve verandering mogelijk is?'

TrackBack

TrackBack URL van dit bericht:
https://www.typepad.com/services/trackback/6a00d8341c782453ef0105369f2729970b Listed below are links to weblogs that reference Boodschap van hoop en geloof:

Reacties



De reacties op dit bericht zijn afgesloten.

Sint-Truiden blogt

  • Egide Lismond blogt over Sint-Truiden.

    Egide (Gingelom, °1941) werkt al dertig jaar voor het Nieuwsblad als correspondent voor Sint-Truiden en Gingelom (vroeger ook Borgloon, Heers en Alken). Hij is dus al sinds jaar en dag vertrouwd met Sint-Truidense toestanden. Naast zijn journalistieke carrière was hij ook leraar in Zepperen. Zijn hobby's zijn fietsen, spinnen, tennis en skiën.

Zoeken

Nieuws uit sinttruiden

Bloggende gemeentes

Kies een gemeente:

Meebloggen?

  • 2007/06/21/icoonblog.gif Zin om mee te schrijven? Of om foto's en filmpjes te maken? Mail ons!