Jurgen Geril

Lokeren moet dank u wel zeggen aan Moeskroen

Jurgen Geril | 29 december 2009 om 17:40

Wat is dat toch met Sporting Lokeren? De Waaslanders dreigen naar de rechtbank te stappen omdat ze na het wegvallen van Moeskroen zes punten kwijtspelen en naar de vijftiende plaats tuimelen. Dat is een potentiële degradatieplaats die verbonden is aan barragematchen met drie tweedeklassers.

Lokeren zou verdorie blij moeten zijn met het wegvallen van Excelsior Moeskroen. Door het verdwijnen van Les Hurlus is er geen eersteklasser meer die rechtstreeks zakt naar het hellevuur van tweedeklasse. Moeskroen bekleedt immers die fatale 16de plaats. Dat onheil ontloopt de ploeg van Jacky Mathijssen dus al. Want zeg nu zelf: Lokeren had eigenlijk het hele seizoen met Roeselare moeten strijden om de rode lantaarn niet in handen te krijgen.

Natuurlijk zal Lokeren zich versterken in januari om degradatie te vermijden, maar dat zal Roeselare wellicht ook doen. De West-Vlamingen bewezen vorig seizoen met Perisic en MacDonald al dat ze goed kunnen gokken op de wintertransfermarkt. Geen sinecure dus voor Lokeren om even goed te doen.

Bovendien is Lokeren-voorzitter Roger Lambrecht nu geïnteresseerd in Daan Van Gijseghem van Moeskroen. Die is gratis en maakte in het verleden wel al meer vreemde keuzes. (Hij bleef bij Moeskroen in plaats van voor Club Brugge te tekenen). Wie weet komt hij de Waaslandse rangen wel versterken en vindt Lokeren in de defensie wat meer stabiliteit.

Indien Lokeren na 30 speeldagen dan toch 15de in het klassement zou eindigen en barrages moet spelen met de tweedeklassers, dan zullen de ervaren Oost-Vlamingen wel sterk en slim genoeg zijn om die tweedenationalers allemaal achter zich te houden. Althans dat zouden ze moeten zijn.

In plaats van het reglement aan te vechten dat alle eersteklassers (ook Lokeren) voor het seizoen ondertekenden, zou Lokeren dus beter dank u wel zeggen aan Moeskroen omdat de Henegouwers die rechtsreekse degradatieplaats innamen. Het woord is nu aan Jacky Mathijssen, Roger Lambrecht en één of andere rechter. Reglement is echter reglement.

Hans Vandeweghe

Tiger

Hans Vandeweghe | 26 december 2009 om 17:17
Wie moet de Belgische sportman/vrouw van het eerste decennium van het derde millenium worden? Komt Tom Boonen daar niet voor in aanmerking? Precies tien jaar aan de slag, met wisselend succes, maar toch altijd met succes. Vijf grote klassiekers, wel altijd dezelfde, maar ook een keer wereldkampioen. Enkele serieuze ups en ook een paar flinke downs en dus een aantrekkelijk figuur, zonder meer. Onze Tiger Woods op wielen, of is dat overdreven?

Justine Henin zou ongetwijfeld ook de shortlist halen en daarmee kan het ruimschoots volstaan wat tennis betreft. Zeven grandslamtornooien, jaren de absolute nummer één, olympisch goud.

De derde van de short list moet Tia Hellebaut zijn: Europees en olympisch kampioene hoogspringen en wereldkampioene indoor vijfkamp. Dat allemaal tussen 2006 en 2008, maar wie deed beter in die voorbije tien jaar?

Boonen, Hellebaut en Henin, hier in alfabetische volgorde, aan u om ze te rangschikken.

Wereldwijd zijn de zaken duidelijker. Er is Lance Armstrong op drie, de beste Tourrenner ooit. Zeven Tours tussen 1999 en 2005, begonnen in de hoogdagen van de epo, geëindigd toen de heksenjacht op epo en co. het hevigst was. Teruggekeerd in 2009 en hoe. Charisma voor tien en een levensverhaal als geen ander, hoewel het ergste in het vorige decennium al achter de rug was.

We kunnen evenmin rond Michael Phelps die in 2001 als vijftienjarige een medaille won op een WK zwemmen en voorlopig zijn carrière beëindigde met veertien keer olympisch goud. Phelps is de nieuwe standaard in het Olympisme en in het zwemmen, in een pak of naakt, dat had voor deze man helemaal geen verschil gemaakt.

Maar wie anders dan Tiger Woods is dé sportman van dit decennium? Net als Armstrong begon zijn carrière in de vorige eeuw. Hij was uitverkoren want toen hij drie was speelde hij al negen holes in 48 slagen en twee jaar later wijdde het gezaghebbende Golf Digest een verhaal aan hem. Nog eens twintig jaar later en na een seizoen waarin als vijfde speler ooit de Grand Slam volmaakte, werd Tiger Woods de onbetwiste nummer één van het golf en de wereldwijde sport. Hij was toen 24 jaar en zeven maanden.

'Tiger zal meer invloed hebben op de mensheid dan wie ook in de geschiedenis.' Aldus pa Woods, voor wie megalomanie geen vreemd begrip is, en die in één moeite ook verklaarde dat hij vond dat zijn zoon over twintig jaar (dat was in 2000) president van de VS moet worden. Voor het geld moet hij het niet doen: hij heeft 1 miljard dollar verdiend.

Tiger Woods begon dit decennium als de jongste speler ooit die de Grand Slam volmaakte (24 jaar), de jongste speler die de Masters had gewonnen (21 jaar), de jongste nummer één op de ranking (na 42 weken professional) en recordhouder in elk van de vier Majors voor de laagste score.

Hij heeft er veertien gewonnen en is goed op weg om Jack Nicklaus zijn achttien te overtreffen. Daarnaast 71 PGA's, twee minder dan Jack Nicklaus en twaalf minder dan Sam Snead. Ook dat record moet er nog aan.

Hij is, behalve Maradona, de enige ons bekende sportman voor wie een (internet)kerk is opgericht. Bij de oprichting van de First Church of Tiger Woods, verklaarde de initiatiefnemer: 'Ik denk dat er meer tastbaar bewijs voor de hypothese dat Tiger Woods God is, dan voor pakweg Jezus.' Als Tiger het trekt tot aanstaande woensdag, wordt hij die dag alvast een jaar ouder dan Jezus. De tien geboden van zijn (tijdelijk gesloten) kerk waren bij de oprichting:

- Gij zult nooit rood dragen, behalve op zondag
- Gij zult Garcia of Duvall niet vereren
- Gij zult altijd de Masters als een heiligdom vereren
- Gij zult niet vragen waarom Tiger niet elke week wint
- Gij zult hem niet toeschreeuwen 'you da man' na weer eens een wonderbaarlijk shot, want hem mens noemen is blasfemie
- Gij zult nooit fan zijn voor een andere golfspeler dan Tiger, tenzij hij niet meedoet
- Gij zult de naam Eldrick (zijn echte voornaam) niet ijdel gebruiken
- Gij zult nooit twijfelen aan Tiger Woods' vermogen om zich te herstellen van een slechte slag
- Gij zult geen aandacht besteden aan Tigers kennelijke zwakheden
- Gij zult Tigers spel niet begeren.

Tot eergisteren hadden minimaal twaalf vrouwelijke volgelingen gezondigd tegen het laatste gebod, met actieve medewerking van de godheid (en zijn spel). Gelukkig is Sportwereld Kerk en Leven niet, derhalve roepen wij Tiger Woods uit tot atleet van het eerste decennium van het derde millenium.
Bert Heyvaert

De veldritberg

Bert Heyvaert | 22 december 2009 om 11:05

Even slikken toch, zondagavond op het Sportgala. Niels Albert zei daar doodleuk dat hij de Ronde van Lombardije verkiest boven het WK cross. Meent hij dat nu echt?, dacht ik. Want met Albert weet je nooit. Soms schreeuwt hij de ene avond iets van de daken dat hij de volgende ochtend ontkent.

 

Hier lijkt dat niet het geval. De uitgesproken wegambities van Albert zijn geen losse flodders meer, maar een puzzel die steeds meer in elkaar past. Dat hij na het fluitconcert in Niel direct dreigde met een overstap, was een bijkomend signaal. En dan zijn er nog de plannen van BKCP-manager Roodhooft, die de ploeg op termijn wil uitbouwen tot een procontinentaal wegteam.

 

Toch is het opletten met de perceptie. Als je de wereldkampioen hoort praten, lijkt het allemaal zo simpel: ‘Ik wil later ook ooit een grote klassieker winnen.’ Dat wil elke jonge coureur, maar het is weinigen gegeven. Ongetwijfeld heeft hij de intrinsieke capaciteiten om mee te draaien in het wegpeloton, maar dan nog is het een heel eind naar de absolute top. Albert trekt zich op aan zijn straffe koninginnerit in de Ronde van België, maar dat is - met alle respect - geen waardemeter voor een topklassieker. Niet vergeten dat Sven Nys drie jaar geleden in diezelfde Ronde van België iedereen uit het wiel reed op de Muur van Huy. En in Parijs-Roubaix dokkerde hij twee keer deftig mee tot voorbij de 200 kilometer. Toch zal Nys nooit herinnerd worden als wegrenner.

 

De weg naar de weg is dus nog lang voor Albert, en dat weet hij zelf ook. Allicht daarom dat hij de Ronde van Lombardije verkiest boven het WK veldrijden. Die laatste is al bijna ‘gewoon’; daar moet hij elk jaar meestrijden voor de zege, anders is er iets mis. In Lombardije verwacht niemand hem op dit moment, en is de uitdaging dus veel groter.

 

Niks mis dus met de uitspraak van Albert. Het tekent zijn ambitie, zijn drang om het maximale uit zijn carrière te halen, en dat kunnen we enkel toejuichen. Alleen is zijn uitspraak een nieuwe slag voor de veldritsport. Na Boom is Albert al het tweede toptalent dat voor zijn niet voldoende uitdagingen vindt in de cross. Zelfs Nys, die altijd ‘zijn’ sport zal verdedigen, zocht en vond in het mountainbike extra voldoening. Het toont nog maar eens aan dat de top van de veldritberg niet de hoogste is van de hele wielerketen. Eens je hem bereikt hebt, wil je hogerop.

Marc Mercy

Koop eens een slee (bis)

Marc Mercy | 17 december 2009 om 20:06

Voor alle zekerheid heb ik mijn bloedeigen blog van begin deze week toch maar eens herlezen. Het is echter zoals ik vermoedde: aan de reacties te zien lezen mensen niet wat er staat, ze lezen wat ze denken dat er staat. En die twee dingen durven al eens te verschillen.

Heb ik iets fout geschreven over Elfje Willemsen en Eva Willemarck? Ik dacht het niet. Ik zou ook niet durven, want ik heb heel veel bewondering voor deze twee jonge dames. Voor hun lef en voor hun doorzettingsvermogen.

Je moet het maar doen: al je energie steken in een bizar project waarvan je allesbehalve zeker bent dat het goed gaat aflopen en waar je dan ook nog eens de concurrentie hebt van een zestal geestesgenoten met ongeveer dezelfde sportieve verbetenheid.

Mijn boodschap was echter dat het in zeer weinig andere sporten mogelijk zou zijn om in twee jaar tijd van werkelijk niks door te stoten naar de wereldtop. Want daarover spreken we toch als je je kunt plaatsen voor de Olympische Spelen.  

En de daaropvolgende en nog belangrijkere vaststelling was dat er toch wel vragen kunnen worden gesteld bij de samenstelling van het olympisch programma en vooral bij de wijzigingen die daarin dreigen doorgevoerd te worden.

De individuele achtervolging op de wielerpiste wordt afgevoerd, maar aan beachvolleybal twijfelt blijkbaar niemand. En dan word ik een beetje chauvinistisch. Neen, motorcross en veldrijden zijn geen wereldwijd verspreide disciplines, maar fysiek/sportief schat ik ze hoger in dan veel 'wereldberoemde' sporten. 

Voor mij hoeft biljarten echt geen olympische discipline te worden, maar ik zou toch wel eens willen weten wat (zuiver sportief gesproken weer) het verschil is met olympisch curling bijvoorbeeld.

En wat het allerergste is: iedereen lijkt die Olympische Spelen zo belangrijk te vinden, dat er dreigt een zeer geforceerd sportbeleid gevoerd te worden. Een minister wordt bijna afgerekend op het aantal olympische medailles dat een land haalt. Dat is ronduit gevaarlijk want ik vind een atletiek- of zwemmedaille honderd keer waardevoller dan een medaille in xxx. (Ik zal maar niks invullen want anders krijg ik de liefhebbers van die specifieke sport weer over mij heen.)

Als we niet opletten gaat het sportbeleid investeren in sporttakken waar we medailles in kunnen halen ten koste van sporttakken die de algemene gezondheid van de Vlaamse bevolking bevorderen. En vanuit dat laatste oogpunt bekeken is veldrijden honderd keer belangrijker dan bobsleeën in ons land. Als we dat beseffen en ernaar handelen heb ik geen enkel probleem met bobsleeën, skeleton en luge. Zeker niet als ik nu even naar buiten kijk.



Marc Mercy

Koop eens een slee

Marc Mercy | 14 december 2009 om 14:46

Ik begin stilaan mijn geloof in de Olympische Spelen te verliezen. Of beter: in het olympisch programma. Nu de Winterspelen naderen, stel ik met verbazing vast dat op dat programma dingen prijken als achtervolging op schaatsen en buik- en rugsleeën.

En aangezien zowat de hele sportwereld kickt op Olympische Spelen en zelfs het (Vlaamse) sportbeleid wordt afgerekend op olympische medailles, zou dat dus belangrijk zijn.

Kijk, ik vind het heel prettig dat onze bobslee-meisjes naar Vancouver mogen. En ik gun Elfje Willemsen en Eva Willemarck hun trip naar Canada. Wat mij betreft mogen ze er zelfs een medaille halen. Maar ik pas ervoor om hun prestatie hoger in te schatten dan die van Kevin Pauwels het voorbije weekend.

Twee jaar geleden hadden ze nog geen bobslee van dichtbij gezien en nu mogen Elfje en Eva naar de Spelen omdat ze in het uitgezuiverde - in Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, Canada,... vind je nogal wat teams die sterker (zouden) zijn - klassement bij de beste acht van de wereld zijn.

Heel even had ik daar vragen bij tot ik tot mijn verbazing vaststelde dat als je naar de Spelen wil je best begint te sleeën. Naast bobslee, bestaat er immers ook nog skeleton en luge. Dan lig je weliswaar alleen op een sleetje, op je buik of op je rug. En dat is allemaal olympisch! Net als ploegenachtervolging op het ijs. Natuurlijk kunnen de Hollanders zo veel medailles halen! In de rest van de wereld vind je onvoldoende schaatsers om een team te vormen.

Eigenlijk is het wraakroepend. De bobo's van het olympisch comité halen de individuele achtervolging op de wielerpiste van het programma, net als de spectaculaire en boeiende puntenkoers. Maar drie meiden die met hun hoofd tegen het achterste van hun voorgangster saaie rondjes over het ijs draaien, kunnen wel een medaille verdienen.

Nee, hier klopt iets niet. Wij Belgen zijn fantastisch in motorcross, veldrijden en biljart, maar dat is toevallig niet olympisch. Misschien moeten Albert, Nys, Everts, Caudron en co. maar eens een sleetje kopen voor hun kinderen.

Hans Vandeweghe

De Kleine Magazijnier

Hans Vandeweghe | 12 december 2009 om 15:17
Onze voorzitter Swakiri, in intieme kring ook bekend onder de bijnaam François De Keersmaecker, verdient de weekprijs voor de beste quote. 'Slavernij is bij mijn weten in België afgeschaft', zei hij, 'en dus hebben we mijnheer Advocaat toestemming gegeven om AZ te trainen.' Al jaren breken we ons de kop over die ene cruciale vraag: is de baan van bondscoach in het voetbal bezigheidstherapie? Onze huidige bondscoach en de bondsvoorzitter hebben geantwoord: ja.

Interlandvoetbal is holderdebolderspel van toevallig bij elkaar gebrachte voetballers, tenzij het nationaal team zich heeft gekwalificeerd voor een groot toernooi. In dat geval krijgt de keuzeheer ineens het takenpakket van een clubtrainer in de maand juli. Hoe Advocaat zo'n toernooi zou aanpakken, komen we voorlopig niet te weten, want België heeft zich al sinds 2002 niet meer gekwalificeerd voor een groot toernooi en lijkt dat de komende jaren ook helemaal niet van plan.

Wat is de job description van deze bondscoach dan wel? In de eerste plaats is hij de magazijnier van voetbaltalent met een Belgisch paspoort. Daartoe heeft hij veel middelen ter beschikking, gaande van vliegtuigen over dvd's tot tv. Voor dat titanenwerk heeft hij een hele staf die over Europa uitzwermt. Voorafgaand aan grote toernooien wordt over een tijdspanne van anderhalf seizoen een kwalificatietoernooi voor het EK of voor het WK afgewerkt. In het beste geval zijn dat zes wedstrijden, in het slechtste tien.

Daartoe nodigt de kleine magazijnier de beste twintig spelers bij tijd en wijle uit naar Brussel, alwaar per wedstrijd gemiddeld drieëneenhalf keer wordt getraind. De eerste training lijkt nergens op omdat de spelers nog moe zijn van het uitgaan na hun wedstrijd met de club. De laatste training lijkt ook nergens op omdat ze zich niet willen doodlopen met het oog op de interland èn ze hebben daags tevoren al anderhalf keer moeten trainen. De bondscoach heeft ondertussen drie dvd's van de tegenstander bekeken en zal in anderhalve training zijn pionnetjes zetten.

Onze bondscoach, de nu zo verketterde Dick Advocaat, heeft tot in september niet eens één zo'n wedstrijd om naar uit te kijken. In maart staat er wel een levensbelangrijke oefeninterland gepland, alleen weten we nog niet tegen wie, zooo belangrijk dus. Deze bondscoach kan derhalve heel goed inschatten wat zijn job inhoudt: niks tot september, waarna de bezigheidstherapie begint.

In tegenstelling tot zijn voorgangers meet Advocaat zich alvast niet de air aan van een hersenchirurg. Hij legitimeert ook zijn royaal contract niet door het vollullen van zijn dagen en het creëren van onnodige behoeften die hij dan projecteert op zijn spelers. Wel integendeel en als gevolg daarvan lijkt Dick de volkswoede over zich te hebben afgeroepen. Die woede is deels de sublimatie van het minderwaardigheidscomplex van de fermettevlaming ten aanzien van de (vermeende arrogante) Hollander. En ze is deels georchestreerd vanuit het stukje voetbalpers dat zich aangetast voelt in de essentie van het bestaan.

Oké, misschien getuigt de dubbele baan van Dick Advocaat niet van veel respect voor onze Rode Duivels en het Belgisch voetbal, maar op grond waarvan willen wij aanspraak maken op respect? Het is een half wonder dat de man die meer Oranje-interlands coachte dan wie ook hier überhaupt over de vloer wil komen.

Jazeker, hij verdient daar 600.000 euro mee en nu ook nog eens zoiets bij AZ en misschien is dat veel voor u (ons), maar niet in het voetbal. Misschien is Advocaat wel de poenschepper voor wie zijn Nederlandse Nemesis Johan Derksen hem steeds verslijt. 'Als Dick een zak geld ziet, is hij niet te houden.' Kan allemaal best, en misschien is hij over afzienbare tijd bondscoach van Rusland, maar tot nader order is Dick Advocaat gewoon een druk magazijniertje dat wat om handen wil hebben omdat zijn winkeltje een half jaar dicht is.

Van de week werd gegoocheld met begrippen als leugens, bedrog en degradatie van het ambt. Er is een beetje ongelukkig gecommuniceerd vanuit de bond, maar ook niet meer dan dat. De onnodig harde reacties roken naar opgekropte frustratie. Behalve jaloersheid is er geen enkele objectieve en sportieve reden om bezwaar maken tegen een trainer die in zijn vrije tijd wil trainen en dan bovendien nog eens bij een club die mede wordt gedragen door minimaal één speler die ook in zijn nationaal team het mooie weer maakt.
Ludo Vandewalle

Gezichtsverlies

Ludo Vandewalle | 08 december 2009 om 13:34

De ijdelheid van Dick Advocaat werd de voorbije dagen flink gestreeld. De Nederlandse landskampioen AZ zit in de problemen en prompt staat het  bij de Kleine Generaal op de stoep. De Belgische voetbalbond gaat languit op zijn buik om de bondscoach aan boord te houden.

Bij de bond is de angst voor een vertrek van de bondscoach zo groot dat Advocaat zich kan permitteren wat hij wil. Uitgekookte als hij is, maakt de nieuwe trainer van AZ daar gretig gebruik van. Dat hij in 1995 voortijdig het Nederlands elftal liet staan voor PSV en drie jaar later ook vroegtijdig uit Eindhoven vertrok om Glasgow Rangers te coachen, vormen nochtans weinig geruststellende precedenten. Net zoals hij in 2006 een overeenkomst als bondscoach van Australië herriep om toch nog bij Zenit Sint-Petersburg te blijven.

Als professional weet de Nederlander dat het onmogelijk is om twee meesters goed te dienen. Advocaat is een toptrainer maar geen superman. Hij zal in Alkmaar hetzelfde zware werk moeten verrichten als bij de Duivels: spelers op hun plaats zetten, discipline en structuur scheppen. Hij zal zijn tijd bij AZ heel goed kunnen gebruiken. Tijd die hij niet aan de Rode Duivels kan besteden. Daarom zal onze nationale ploeg, die makkelijk nog drie oefenwedstrijden zouden kunnen spelen, het nu bij voorbeeld maar op één interland houden.

Advocaat heeft door voor de duobaan te gaan de functie van bondscoach serieus uitgehold. Daarmee geeft hij op zijn minst de indruk dat een verantwoordelijke voor de nationale ploeg niet zoveel om handen heeft en er even een probleemclub kan bijnemen. Hij wordt er door de bond wel 600.000 euro per jaar voor betaald. In Estland, Armenië en Litouwen trainen de bondscoaches er ook een club bij maar de verloning is wel wat lager.

De 150.000 euro die de bond van AZ krijgt, weegt niet op tegen het gezichtsverlies dat onze voetbalbond hier heeft geleden.

Hans Vandeweghe

Gerommel

Hans Vandeweghe | 05 december 2009 om 20:28

Nuance is slecht voor de omkoopbusiness. De ritselaars, de media en de bestrijders zijn bondgenoten: hoe groter het probleem, hoe beter alle zaakjes draaien

Hebben we het niet een beetje gehad met die omkoping, match fixing en andere maffiose technieken? Ze bedreigen het edele voetbalspel in haar bestaan en als we niet snel wakker worden, vergaat de wereld. Dat was ongeveer de boodschap in de berichten over het (begin citaat) 'wijdverspreide gokschandaal in het Europees voetbal waarbij niet minder dan 200 wedstrijden, onder meer uit de Champions League, verdacht zijn en waarbij in Duitsland alleen al een twintigtal verdachten zijn opgepakt.' (einde citaat)

Er mag niet worden getwijfeld aan de echtheid van de berichtgeving, want match fixing bestaat. Er mag wel getwijfeld worden aan de lading en de dimensie van het probleem. Tweehonderd foute wedstrijden is niks als je ziet wat er aan wedstrijden in een heel seizoen in 45 Europese landen wordt gespeeld. In de twee hoogste divisies zijn dat er al snel 25.000.

Neem nu België. Moeten we echt onze slaap laten omdat het wonderbaarlijke voetbalinstituut Namen vorig seizoen af en toe een wedstrijdje heeft geregeld? Het ging niet om verlieswedstrijden die hadden moeten gewonnen worden, wèl om verlieswedstrijden die ze toch hadden verloren, maar toevallig precies met het doelpuntenverschil waarop tienduizenden kilometers hier vandaan grof geld was ingezet. Niet netjes, maar ook niet bepaald een vervalsing. Eerder gerommel in de marge.

Idem in Nederland. Ook daar geen geregelde eredivisieduels maar twee (2) in eerste divisie. De KNVB weet welke wedstrijden - en dat is heel wat meer dan onze KBVB weet - maar geeft geen namen. In Duitsland hetzelfde. Deze keer geen Bundesligawedstrijd, wel in de reeksen daaronder. Spanje: onderkant tweede klasse. Griekenland: tweede klasse.

En dan de Champions League. Enkele weken geleden zat ik tegenover Declan Hill, die een referentiewerk heeft geschreven over het fenomeen. Ik bewonder zijn research maar hij kon mij niet overtuigen van de ernst van het probleem. Hill vroeg spontaan of ik wist wat er aan de hand was met die 5-1 van Olympique Lyonnais tegen Anderlecht. Anderlecht ging die wedstrijd winnen, herinner ik mij, omdat Lyon wat zwakjes uit de tussenseizoen was gekomen (dachten ze in Brussel) maar ze kregen een ongenadig pak slaag. Niet direct het ideale voorspel om iets te regelen.

Even later heette het dat Sivasspor de wedstrijd tegen Anderlecht had geregeld maar toen de aap uit de mouw kwam, bleken de traditionsvereinen KF Tirana, FC Dinaburg, KS Vilaznia, NK IB Ljubljana en Honved Boedapest de boosdoeners in de 87ste voorronde van de Champions League.

Enkele vaststellingen: de laatste 'geregelde' titel in de Belgische eerste klasse is wellicht geen twintig jaar oud; in de eindronde van onze tweede klasse wordt wél opzettelijk verloren; in dit landsgedeelte kijken we massaal naar wielrennen waar combines mee de charme van de sport bepalen. Is het niet verbazingwekkend hoe gretig de media elke onthulling tot apocalyptische proporties opblazen, meestal over ploegen die ze normaal geen letter waard achten?

In NRC Handelsblad verscheen van de week een verhaaltje dat nog een ander licht werpt op de rampberichten. Aziatische organisaties beweren elke wedstrijd te kennen die geregeld is en delen dat ook graag aan u mee opdat u ten gepaste tijde een flinke gok zou kunnen wagen. Ze kunnen op simpel verzoek ook andere wedstrijden regelen. Zeggen ze. En dat alles tegen betaling van instapgeld van 1500 euro (als u Chinees bent) of 500 euro (voor een Europeaan). Verdubbeling van de inzet verzekerd.

Deze rommelaars - die ongetwijfeld bestaan - hebben er dus alle belang bij het bedrog zo groot mogelijk voor te stellen. Ze hebben stevige bondgenoten in de dommeriken die hen geloven, in de media en vreemd genoeg ook in de bestrijders van de omkoping: hoe groter het probleem, hoe beter alle zaakjes draaien. Nuance verkoopt nu eenmaal niet.

Weet u: het grootste argument dat we ons niet al te veel zorgen moeten maken, is het zelfreinigend effect van deze praktijk. De gokmaffia - voor alle duidelijkheid - zijn niet die gore rokerige achterafzaakjes in steegjes in Sjanghai waar op Wetteren-Borinage kan worden gegokt. De gokmaffia zijn de rommelaars die denken dat ze die business kunnen oplichten. Als ze het goed doen, gaat de gokindustrie failliet. Doet de gokindustrie het goed, dan haalt ze de gefikste wedstrijden er uit en zijn de rommelaars er aan voor hun moeite.

Marc Mercy

Eerherstel

Marc Mercy | 03 december 2009 om 12:46

Niks is gemakkelijker dan spotten met ministers van Sport. Sommige mensen - om Jean-Marie Dedecker niet te noemen - vinden dat er maar een voorwaarde is om die bevoegdheid te krijgen: absoluut niks van sport afweten. En daar zal, volgens dezelfde bron, enkel verandering inkomen als de voornaam van de minister van Sport 'Jean-Marie' luidt. En neen, het gaat niet om Pfaff.

Aan dat ministertje bashen doen we echter niet mee. Philippe Muyters blijkt - ondanks zijn wekelijks partijtje cafévoetbal - niet echt een door de wol geverfde sportspecialist, maar hij is wel een verstandig man en als zo iemand zich goed laat omringen...

Zijn eerste reactie op de affaire-Wickmayer was hoopvol: het ging over regels die democratisch gestemd waren enzo. Daarna bleek dat de voormalige VOKA-voorzitter toch al heel wat politieke chromosomen heeft. De publieke druk rond de twee tennissers werd zo groot dat hij zich vergaloppeerde en aankondigde een proces tegen zijn eigen dopinginstanties financieel te zullen steunen. Nooit gezien zou ik zeggen, maar in België weet je maar nooit.

En nu blijkt dat diezelfde minister van Sport Iljo Keisse niet in ere wil herstellen. De pistier werd vorig jaar - uitgerekend op de dag dat hij samen met Kenny De Ketele het Vlaams Sportjuweel zou krijgen - beschuldigd van dopinggebruik. Het was het begin van een proces dat bijna een jaar zou aanslepen.

Onlangs werd Keisse echter vrijgepleit. Er was een minimale hoeveelheid verboden producten gevonden, allicht afkomstig van vervuilde voedingssupplementen, maar veel te weinig opdat er van bewust dopinggebruik sprake zou kunnen zijn. Zo luidde de redenering van de rechter.

Daarom is het raar dat de minister Keisse niet op de erelijst van het Vlaams Sportjuweel wil terugplaatsen. 'Dat is een beslissing uit het verleden, en het is niet aan mij om die te veranderen. Anders kunnen we bezig blijven. Maar laat ons zeggen dat Iljo toch bepaalde voordelen heeft gekregen die aan de prijs zijn verbonden', zei hij. 

Keisse heeft dus zijn centen gekregen? Dat is mooi natuurlijk, maar ik kan me voorstellen dat de eer voor een echte sportman even belangrijk is. Dus is het jammer dat we over enkele jaren een erelijst van het Vlaams Sportjuweel zullen bekijken en niet meer denken aan Iljo Keisse.

Tenzij de minister natuurlijk dingen weet, die wij niet weten.