Ludo Vandewalle

Nooit minder Europa in kwartfinales

Ludo Vandewalle | 30 juni 2010 om 10:30

Met drie Europese landen bij de laatste acht haalt ons continent slechts de helft van de zes, vier jaar geleden in Duitsland. We doen het voor het eerst in de geschiedenis van de 19 WK's slechter dan Zuid-Amerika, dat met vier kwartfinalisten Europa zowaar overvleugelt. Ook voor Zuid-Amerika is het een record. In 1970 (Mexico) en 1978 (Argentinië) waren ze met drie, op alle andere WK's maximum met twee. Argentinië en Brazilië waren vanaf 1982 de enige landen die de Latijnse eer in deze fase verdedigden.

Europese landen hebben last met het spelen op andere continenten. Het WK in de VS in 1994 vormt daarop de uitzondering. Daar kwam alleen Brazilië, wel de latere winnaar, niet uit Europa.

Als je het op grafiek zet, komt er altijd een knikje in de prestaties van de Europese landen telkens ze elders moeten spelen. Op het eigen continent haalden altijd minstens zes landen de kwartfinale. In 1970 (Mexico) en 2002 (Japan) waren er maar vier, in 1986 (opnieuw Mexico) 1978 (Argentinië) slechts vijf.

Europa verzamelde met Italië (4), Duitsland (3), Frankrijk (1) en Engeland (1) negen wereldtitels, maar geen enkele in een ander werelddeel. Brazilië kon dat twee keer wel. Van die negen Europese wereldtitels werden er vier in eigen land behaald, drie daarvan in een buurland. Conclusie: ze presteren het best onder de eigen kerktoren.

Hoe dat komt? Europese spelers zijn gewoon in de competitie op het eigen continent te spelen terwijl Zuid-Amerikanen, Afrikanen en zelfs Aziaten wegens voetbaleconomische redenen wel een oceaan oversteken. Daar moeten ze aarden om te slagen. Dat komt hen op WK's als deze van pas.

Hans Vandeweghe

Aanvalleuh

Hans Vandeweghe | 30 juni 2010 om 10:26
Eddy Demarez, in het echte leven commentator bij de VRT (als ze ten minste de stekker er niet uittrekken, zoals gisteren bij het begin van de wedstrijd) heeft een bijverdienste op deze World Cup. Hij is de pr-man van professor Werner Helsen - de prof op overschot van de KU Leuven die zich onledig houdt met scheidsrechterij en aanverwante onzin - én van het trio De Bleeckere, het Vlaams kamerorkest voor fluit en vendel.

Bij elke scheidsrechterlijke beslissing gisteren tijdens de wereldpartij Paraguay-Japan was het 'goed van Walter Vromans' of 'goed gezien van Peter Hermans.' Bij het begin van de tweede helft meldde hij: 'De netten zijn gecontroleerd door de twee assistenten.' Wie heeft daar in godsnaam een boodschap aan? Scheidsrechters zijn technisch gezien dode voorwerpen en dat moet vooral zo blijven.

Demarez bestond het zelfs om De Bleeckere een achtste wedstrijd toe te wensen waardoor hij een wereldrecord zou evenaren. Nu ken ik wat van wereldrecords. Zo voor de vuist: 10.49 van Florence Griffith-Joyner zaliger op de 100 meter sprint of de 1.42.00 van Paul Biedermann op de 200 meter vrije slag, in een pak natuurlijk. Ik zal niet beweren dat ik ze allemaal uit het hoofd ken, maar het wereldrecord World-Cup-wedstrijden-fluiten was mij totaal onbekend.

Een wereldrecord wordt gevestigd in normale omstandigheden met gelijke kansen voor alle deelnemers. Scheidsrechteraanduidingen staan haaks op alles wat normaal is en niet iedereen heeft gelijke kansen. Zo maar een theorietje: had De Bleeckere zijn voedster-vader Helsen niet bij de FIFA, hij zat gewoon thuis in Oudenaarde.

(Beloofd, dit was de laatste keer.)

Voetbal nu. De zes 1/8ste finales tot voor gisteren leverden gemiddeld drie goals per wedstrijd op. Dat was geleden van 1994. Maar toen kwamen de lapzwanzen van Japan en Paraguay elkaar tegen. Lekker aanvallende ploegen, beloofden ze ons. Niks van dat. 0-0 en saai, saai, saai.

Twee dingen zullen we uit dit toernooi leren:

1. scheidsrechters moeten technologisch worden ondersteund;

2. aanvallend voetbal loont niet.

Aanvallend voetbal heeft als eindbedoeling het maken van heel veel goals. Maar neem nu Chili, opgehemeld door alle trainers in de hele wereld (behalve Vandereycken, maar is die nog wel trainer?). Chili staat voor hoog storen, drie man achterin, veel volk voor de bal.

Welnu, Chili heeft vier wedstrijden gespeeld op deze World Cup en is naar huis. In die vier wedstrijden heeft het drie keer gescoord. Dat is één meer dan Griekenland van Rehhagel, met afstand het meest negatieve team van de hele Zuid-Afrikaanse expeditie. Dat is twee minder dan Slovakije, ook geen pretbarak in de standaardveldbezetting.

En dan is er Nederland. Overmorgen gaan ze eruit en zaterdag vliegen ze naar huis en dan zal het beginnen. Waarom heeft Oranje tot nu toe volksvreemd voetbal gespeeld? Toen ze nog aanvielen, gingen ze er ook (meestal) uit tegen Brazilië, dus veel zal die angsthazerij van Van Marwijk niet opleveren. Waarom toch al dat volk achter de bal, waarom, waarom? De natie is in vertwijfeling. Mulder, Boskamp, Borst, noem maar op, allemaal vonden ze het maar niks.

Aanvalleuh is verdedigeuh geworden. En dan nog? In 1988 won Nederland ook niet met een blinde 4-3-3 maar eerder berekend, daartoe aangezet door de 'Italianen' in de ploeg. De Nederlandse regeringsvorming is een bagatel vergeleken bij de brede maatschappelijke discussie die vanaf vrijdag boven en onder de Moerdijk zal losbarsten. Ik ben jaloers: wij zullen dan blij zijn met het wereldrecord scheidsrechteren.
Hans Vandeweghe

Couchpotato - Live Slow Motion

Hans Vandeweghe | 29 juni 2010 om 10:57

Op 2 juni, negen dagen voor het begin van de World Cup belette baseballscheidsrechter Jim Joyce een perfect game van pitcher Armando Gallargo van de Detroit Tigers tegen de Cleveland Indians. Een perfect game (alle 27 slagmannen eruit gegooid) is zo al een zeldzaamheid, want in de hele geschiedenis van het baseball is het nog maar 20 keer gebeurd. Voor Gallargo had het het derde perfect game in 23 dagen kunnen zijn en dat was een nieuw record voor de Major League.

Excuseer: had kunnen zijn. Joyce gaf bij de 27ste pitch het voordeel aan de slagman, maar nadat hij de beelden had gezien, stapte hij naar de pers en brak in tranen uit: 'Mijn blunder kost die jongen zijn plaats in de geschiedenisboeken.' Later gaf hij toe dat instant video replay als ondersteuning welkom zou zijn en dan niet alleen voor homeruns, zoals nu.

Baseball is een sport waarin ontelbare keren wordt gescoord en de misser van Joyce maakte geen verschil in de eindstand want de Tigers wonnen die wedstrijd alsnog vlot van de Indians. Toch roept de baseballwereld sinds 2 juni om instant replay voor de calls waarbij de umpire moet beslissen wie de base eerst raakt.

Amerikanen hebben een traditie in het ter verantwoording roepen van scheidsrechters. De scheidsrechter als omnipotente dictator en dwalende factor zoals in het voetbal is in de VS een achterhaald begrip. Terecht.

De fout van Joyce is te vergelijken met de vergissingen tegen de buitenspelregel in het voetbal. Een beslissing nemen vanuit periferisch zicht – gebeurtenissen die zich in verschillende uithoeken van het gezichtsveld voordoen – is van het moeilijkste dat er bestaat. 

Periferisch zicht wordt in spelsporten soms simpel aangeduid als vista en is één van de verschilpunten tussen toppers en mindere spelers. Aangezien scheidsrechters vaak mislukte sporters zijn, is de conclusie duidelijk: ze kunnen het gewoon niet zien, want ze hebben daar de hersenen en de ogen niet voor. Conclusie: help die mensen.

Het verschil tussen Gallargo en pakweg Rosetti en zijn vlaggeman tijdens Mexico-Argentinië zit hem in de uitkomst. Waar de blunder van Joyce hooguit een andere statistiek oplevert (en Gallargo wat sponsoringinkomsten), kan een fout tegen buitenspel de uitslag beïnvloeden. Het is belachelijk om onrechtvaardigheid zo structureel in te bouwen op het niveau van de scheidsrechterij. Voetbal is zo al oneerlijk genoeg: 35 van de 48 wedstrijden in de eerste ronde werden beslist met één goal of minder verschil. Een misser van de ref is dan al snel een drama.


Gisteren was er overal grote discussie over instant video replay in het voetbal. Honderd goede redenen heb ik gehoord en gelezen en alleen maar belachelijke argumenten om het niet te doen. Scheidsrechtersbaas Robert Jeurissen wil niet dat er te veel technologisch wordt ingegrepen. Fout: je kan niet genoeg ingrijpen. Je moet het alleen niet laten merken dat er hoog en droog een superoog meekijkt. 

Filip Joos werd gebeld in Zuid-Afrika. Oei, zei Joos, dan moet er een speciale feed zijn naar een vijfde scheidsrechter. En dan? Dit is de 21ste eeuw. Jammer dat ook decision makers al spijkers op laag water gaan zoeken. Joos zou voor de aardigheid eens achter de schermen moeten komen kijken bij zijn VRT. Daar zit Marc en wat die kan met de LSM – de Live Slow Motion – dat zou hij ook kunnen voor scheidsrechters. Dat ze bij het eerste van Kemzeke geen LSM hebben en bij Inter-Barcelona wel, kan geen bezwaar zijn. Bovendien is Joos gestopt met voetballen. Tijd voor het voetbal om een stap vooruit te zetten.

Hans Vandeweghe

Couchpotato - England, England, alles ist vorbei

Hans Vandeweghe | 28 juni 2010 om 10:55

Twaalf en een half jaar geboren na het einde van de Tweede Wereldoorlog kreeg je al snel mee dat ergens dicht in de buurt heel slechte mensen woonden. Vergelijk het met de kinderen die vandaag worden geboren in Sarajevo: die horen ook ongevraagd dat de Serviërs niet deugen en hun ellende is al veertien jaar geleden.

Wij kwamen de 'slechte Duitsers' tegen op campings in Italië en later Frankrijk en steevast werd geschat hoe oud de mannen wel waren en of ze hadden gediend. Heel af en toe gaven ze dat zelf toe en ontstond er toch een band, meestal via de spelende kinderen.

Later was er het (West-)Duitsland van de sport. In 1974 werden ze wereldkampioen door te winnen van Nederland, verdiend op basis van die ene wedstrijd, maar niet op basis van het hele toernooi. Later wonnen ze van België in de finale van het EK in 1980. Verdiend. Twee jaar later was ik in Duitsland toen ze de finale speelden van de World Cup en vanop mijn terras juichte ik bij elk doelpunt.

Rossi, Tardelli en Altobelli zetten de vijand op 3-0 en toen scoorde Breitner. Dat vond ik al bij al een meevaller, want de geëngageerde Breitner was in die tijd nogal kritisch over de manier waarop de Rote Armee Fraktion werd aangepakt en dat was ik ook (maar nu niet meer, want alles wordt met de jaren anders).

Daarna volgden nog verschillende clashes met Nederland, de ene keer met voordeel voor Oranje en de andere keer voor die Mannschaft. Nooit had ik tussen 1974 en vandaag kunnen bevroeden dat ik nog voor Duitsers zou supporteren. Gisteren was het zover.

Liefde is het niet en zal het ook nooit worden. Eerder koester ik bewondering voor de denkomslag die het Duitse voetbal heeft gemaakt. Van werk- en loopvoetbal naar snel en technisch combinatievoetbal, welk land heeft dat ooit gekund? 

Berti Vogts, de kuitenbijter van 1974, was de eerste die erop wees dat Duitsland meer Nederland moest worden. Vervolgens kwam Jürgen Klinsmann die geen prijzen pakte, maar zijn ploeg liet voetballen voor het publiek. En dan kwam Joachim Löw, maar daarmee hield het niet op. Louis van Gaal bij Bayern München, hoe belangrijk is die niet geweest voor de Bundesliga? De kracht van de jeugd ingezet. En geoogst. 

En dan Engeland. Ik heb ook mijn favoriete club in de Premier League (West Ham, pijnlijk jawel), maar de Premier League als verzamelplek van nieuwe rijken en parvenu's op en naast het veld werkt al langer op de zenuwen. Het is geen toeval dat vooral de spelers van de Premier League op deze World Cup niet vooruit te branden zijn. Dat heeft minder te maken met de vermeende 'zware belasting' dan met de verwende geesten. 

In de wedstrijd Bundesliga-Premier League staat het nu 5-0. Al langer wordt de Duitse competitie door de financiële analisten van Deloitte in Manchester als het te volgen business model geprezen. 41.000 toeschouwers gemiddeld per wedstrijd, ongeveer alle clubs die winst maken en geen enkele club die meer uitgeeft dan 55 procent van de omzet aan salarissen. Duitsland wijst de weg, niet alleen in de Europese Unie.

Gisteren was er de afgekeurde goal bij 2-1 en misschien was het bij 2-2 een andere wedstrijd geweest, maar nooit ben ik blijer geweest met die gescleroseerde FIFA die elke vorm van video replay tegenhoudt. Zelfs zonder Wembley '66 is gerechtigheid geschied. De schoonheid heeft gewonnen, want geef toe: als je als voetballiefhebber moet kiezen tussen het rund Rooney en het hert Özil, dan weet je het wel zeker?

Ludo Vandewalle

Getackeld - Het beste wat kon gebeuren

Ludo Vandewalle | 28 juni 2010 om 10:52
Frankrijk stond op het WK nadat het zich in de barragewedstrijden tegen Ierland na een handsbal van Thierry Henry onreglementair kwalificeerde. Gisteren werd er alweer een hoofdstuk bijgeschreven in het boek van de wedstrijdbepalende scheidsrechterlijke vergissingen. Er was Lampard en later op de avond scoorde Argentinië zijn eerste goal uit overduidelijk buitenspel van Tevez. Twee scheidsrechterlijke fouten op één avond die de uitkomst van de wedstrijd zwaar beïnvloedden.

De scheidsrechters zullen weer onder vuur komen te liggen en dat is onterecht. Het is wraakroepend dat een scheidsrechterlijk trio, zonder wie geen voetbal kan worden gespeeld, met drie paar ogen moet zien wat door twaalf camera's wordt geregistreerd. Dat kan geen enkele mens.

FIFA-baas Sepp Blatter en de spelregelmakers van de International Board moeten uit hun ivoren toren neerdalen en overgaan tot het introduceren van videobeelden als hulpmiddel voor de scheidsrechters. Blatter vindt dat discussies over arbitrale beslissingen bij het voetbal horen. Prietpraat. De FIFA-baas moet zijn arrogantie afwerpen en zijn ongelijk toegeven. Hij zal hopelijk niet anders meer kunnen nu op het wereldtoneel het failliet van zijn achterhaald denken is aangetoond. Dat een machtig voetballand als 
Engeland hierbij betrokken is, is alleen maar goed. Dan wordt de druk nog groter en zal deze scheidsrechterlijke beslissing misschien het beste zijn geweest wat ons kon overkomen.

Het kan echt geen kwaad dat het voetbal in de leer gaat bij andere sporten. Naar analogie van de drie calls per spe(e)l(st)er in het tennis zou ook elke ploeg drie mogelijkheden per wedstrijd kunnen krijgen om voor een beslissing videobeelden te raadplegen. Drie per ploeg en niet meer. Er zouden veel problemen opgelost worden.

Voetbal kan onrechtvaardig zijn maar onrechtvaardigheid in de hand werken, is misdadig.
Ludo Vandewalle

Kennersoog - Het merk Oranje is in gevaar

Ludo Vandewalle | 28 juni 2010 om 10:51

Nederland stond voor avontuurlijk en offensief voetbal. Het leverde Oranje de Europese titel in 1988 op, plus plaatsen in de WK-finale in 1974 en 1978. Daaraan gekoppeld het enthousiaste gedrag van het supporterslegioen en Nederland verwierf zich een voor ons, Belgen, benijdenswaardige plaats in voetbalharten over heel de wereld.

Het EK 2008 zadelde Oranje echter met een trauma vanjewelste op. Na twee schitterende zeges tegen Italië (3-0) en Frankrijk (4-1) ging het Nederland van Marco van Basten er in de kwartfinales tegen het Rusland van Guus Hiddink simpel uit. 

De kater van 2008 weerhield het Oranje-legioen er aanvankelijk van om massaal naar Zuid-Afrika af te zakken. Het EK 2008 inspireerde de nieuwe bondscoach Bert van Marwijk om het over een andere boeg te gooien. Weg met de voetbalromantici à la Cruijff en Van Basten. Arbeid adelt. Kunstenaars horen in het museum.

Daarom is het op dit tornooi anders. Oranje sprankelde nog niet, maar haalde negen op negen. Maar wat als die wereldtitel niet wordt gehaald? Dan heeft niemand plezier beleefd aan Nederland. Het handelsmerk - mooi, avontuurlijk voetbal - is dan te grabbel gegooid voor weer 'net niet'. 

Onder Dick Advocaat werd Oranje op het EK 2004 pas in de halve finales door gastland Portugal uitgeschakeld. Toenmalig aanvoerder Frank de Boer zei: 'Wat zijn we met een halve finale als we ons typisch Nederlands spel niet hebben kunnen tonen?' De Boer is nu assistent van Van Marwijk.

Het merk Oranje is zes jaar later weer in gevaar gebracht. Daar moet iets tegenover staan. Een WK-finale, bijvoorbeeld. Anders zal de kater nog groter zijn dan in 2008.
Bart Lagae

Kennersoog - Het stille Oosten

Bart Lagae | 27 juni 2010 om 10:27

We hadden het in deze rubriek over de falende Afrikaanse landen en de schande van Frankrijk en Italië. We analyseerden de blakende gezondheid van de Zuid-Amerikaanse landen en we wikten de kansen van de Europese landen. 

Maar we hadden het nog niet over twee WK-deelnemers uit het verre oosten. In 2002 deed Zuid-Korea het ook al goed, maar toen vond het WK in eigen land plaats. Om een of andere reden worden goede prestaties dan uitgelegd met de dooddoener: ze profiteerden van het thuisvoordeel. Met één WK vertraging lijkt Zuid-Korea dan toch te bevestigen. In een pittige groep met Argentinië, Nigeria en Griekenland werden de Zuid-Koreanen tweede. En bereikte het voor het eerst de beste zestien van een wereldbeker buiten het eigen land.

Japan heette tegen Nederland nog een 'zwakke graadmeter' voor Oranje te zijn. Maar door een overtuigende 3-1-zege tegen Denemarken mag ook dat land naar de 1/8ste finales. Het zou onrechtvaardig zijn die prestatie als toeval af te schrijven.

Want Zuid-Korea en Japan brengen fris en sprankelend voetbal op de mat. Wat de Aziatische landen te kort komen aan fysieke kracht compenseren ze met snelheid en techniek. Alle fans van Lionel Messi zullen beamen dat dat wondermooi voetbal oplevert.

Japan en Zuid-Korea hebben met respectievelijk Paraguay en Uruguay ook geen onoverkomelijk tegenstanders in de 1/8ste finales. Niemand hoeft straks verbaasd te zijn over een Aziatische tornooiverrassing.

Hans Vandeweghe

Couchpotato - Der alte feind

Hans Vandeweghe | 27 juni 2010 om 10:22

Voor het laatst misschien iets over de Fransen. Toen alle spelers in hun privéjets waren verdwenen, reed Thierry Henry naar het Elysée voor een snelbezoek aan Nicolas Sarkozy. Hoe dat toen allemaal in zijn werk ging, raakte gisteren bekend en het werd meteen een schandaal. Sarkozy had eigenlijk een andere afspraak, maar die werd geschrapt.

Sarkozy vond het voetbal zo belangrijk dat hij het topoverleg met de Franse NGO's over de toekomstige standpunten in verband met de ontwikkelingssamenwerking liet afvoeren. De G20 en G8 ondergeschikt aan de World Cup en de tristesse van Thierry Henry, van prioriteiten gesproken.

De Italianen vielen dan weer mee in hun reacties. Italië was nochtans in dertig jaar niet meer zo vroeg uit het eindtoernooi verdwenen. 'Tutto Nero' (Alles Zwart) schreef La Gazetta dello Sport en dat was een mooie woordspeling op het 'Tutto Vero' (Alles is Waar) van 2006, toen ze wereldkampioen werden.

Her en der verscheen een sarcastische cartoon en in La Stampa openden ze hun sportpagina's met 'L'Ultimo Italiano', de laatste Italiaan en dat was dan Fabio Capello. Ook goed gevonden.

Na de eerste esbattementen (we zijn halfweg, maar we hebben wel driekwart van de wedstrijden al gehad) zijn nog drie (twee als Spanje eruit GAAT) landen van de Grote Europese Vijf aanwezig op dit toernooi en twee daarvan spelen zondag tegen elkaar de moeder van alle voetbalveldslagen. 

Zoals steeds neemt de Britse pers daarin het voortouw, geen klein beetje geholpen door de voorzienigheid. Het was al meteen billenkletsen toen ze op de persconferentie te horen kregen dat ene Herr Flick (zo werd hij jammer genoeg voor hem voorgesteld) een update zou brengen van de blessures. De Duitsers begrepen helemaal niks van de grapjes over Hans-Dieter Flick, de gedreven assistent van Joachim Löw en dat is niet verwonderlijk. De schitterende oorlogsserie Allo, Allo, waarin Herr Flick een kreupele SS-officier speelt, mag dan over hele wereld een begrip zijn, in één land kwam ze nooit op de buis: Duitsland. 

De oorlogstaal en de verwijzingen naar iets wat we inmiddels toch al weer meer dan 65 jaar achter de rug hebben, komt natuurlijk van Engeland, ergerde Der Spiegel zich. 'De achtste finale was nog maar vijf minuten bekend of de website van The Sun kopte al: Prepare for the old enemy.'

De oude vijanden kunnen het niet laten. Franz Beckenbauer vindt de Engelsen maar niks. Wayne Rooney wil niks liever dan de Duitsers naar huis spelen. Behalve enkele echte oorlogen hebben ze natuurlijk ook epische voetbalveldslagen uitgevochten. De laatste op de World Cup dateert van 1990, toen de Duitsers met strafschoppen wonnen. Zes jaar later op het EK in Engeland wonnen de Duitsers opnieuw, in de halve finale, met strafschoppen en ze werden ook nog eens Europees kampioen.

De wraak was toen heel erg zoet, want Duitsland speelde op datzelfde Wembley in 1966 de finale van de World Cup tegen Engeland en werd in de toegevoegde tijd onterecht op achterstand geplaatst door een goal van Geoff Hurst die nooit de lijn had overschreden maar wel werd goedgekeurd.

Die moeder van alle World Cup-finales zit in de genen van elk Duits en Engels kind dat op een blauwe maandag tegen een voetbal trapt en het later tot international schopt. Elke Duitsland-Engeland of omgekeerd is een sequel van de legendarische finale op Wembley. 

Ludo Vandewalle

Duimen voor Spanje

Ludo Vandewalle | 25 juni 2010 om 05:47

Moet je als sportjournalist objectief zijn? Jazeker. De objectiviteit wordt echter bijna altijd overboord gegooid als de eigen nationale ploeg speelt. Wij zagen hier dinsdag een Zuid-Koreaanse journaliste in de perszaal roepen, tieren en een danspasje maken toen haar land zich kwalificeerde voor de 1/8ste finales. Niemand viel erover.

Kan je als sportjournalist objectief zijn? Onmogelijk. Dit stukje gaat over de nationale ploeg van Spanje en niet die van Zuid-Korea, Slovakije of Denemarken. De keuze maken is al subjectief. Objectiviteit is een nobel doel om na te streven, maar het is onbereikbaar.

Zeg nu zelf, op dit WK is kijken naar Spanje veel leuker dan naar vele andere ploegen? Als ernaar kijken prettiger is, dan is erover schrijven dat ook. De immer positieve instelling van La Selección is een verademing op dit WK, waar zelfs de Brazilianen en de Nederlanders vooral op organisatie mikken.

Honduras mag dan geen graadmeter zijn, Spanje bekoorde maandag door zijn instelling grote delen van de wedstrijd. Bijna alles gebeurt op techniek, in aanvallende zin aangewend. In het vrolijke Spaanse spel sluimert voortdurend de kans op sensatie. Verdedigers als Sergio Ramos, Capdevila en vooral Piqué lijken in elke andere ploeg ook als spelmakers te kunnen fungeren. De openingen die Xavi, Busquets en Xabi Alonso met doorsteekpasjes creëren, hebben we alleen nog van Argentinië gezien. Villa en Torres zijn de best combinerende spitsen op dit toernooi. Maar ze scoren te weinig.

Daarom kan Spanje er vanavond gewoon uitliggen. Dat zou voor het pure voetbal heel spijtig zijn. Of is dat niet objectief?

Hans Vandeweghe

Gezond verstand

Hans Vandeweghe | 25 juni 2010 om 05:30
De meisjes van Bavaria in hun Dutch Dress zijn vermist. Ze zaten gisteren niet in het stadion in Kaapstad en hier zijn ze ook nog niet gearriveerd, zelfs niet eentje. Jammer. Misschien toch even iets verduidelijken: de sympathie ging uit naar Barbara en Mirte, niet naar het biermerk. De actie van Bavaria was verwerpelijk. Als je niet hebt betaald voor het feest of niet bent uitgenodigd, blijf dan weg.

Het concept ambushmarketing heeft nu opeens zijn intrede gedaan in het jargon van de sportjournalistiek, maar het is zo oud als de straat. De moeder van alle ambushmarketingacties vond plaats op de Winterspelen in 1992 ten koste van olympisch sponsor VISA.

De guerrilla kwam toen van concurrent American Express, dat met alle handelszaken in en buiten Albertville een deal had gesloten om alleen maar Amex te aanvaarden. VISA adverteerde daar voor het eerst met de slogan ‘als je naar de Spelen komt, breng je VISA mee’. Het resultaat was hallucinant: had je VISA, dan kon je er op de Spelen haast nergens mee betalen. Ja, in het olympisch dorp, maar daar kwam niemand in. Daarop volgde een topoverleg tussen de grote creditcardbedrijven en werd besloten die aardigheidjes achterwege te laten.

Vier jaar later zat het er in Atlanta bij de Zomerspelen weer bovenarms op, maar nu tussen de sportmerken. Reebok had de Amerikaanse ploeg en het evenement, maar het was Nike dat de show stal met een gigantisch sportdorp net buiten de olympische perimeter en een opgemerkte campagne van muuradvertenties die de olympisch leuze verkrachtten: ‘Je wint geen zilver, je verliest goud.’ En weer volgde topoverleg, nu tussen de sportmerken die beloofden elkaar niet meer de duvel aan te doen.

Op deze World Cup waren het ineens de biermerken. En dan niet AB Inbev tegen Heineken, de nummer één tegen de nummer twee, maar de nummer één tegen de nummer honderd.

De fall-out van de Bavaria-stunt is belangrijker dan de stunt zelf. In Nederland is men geschrokken van de wetten die op dwingend verzoek van de FIFA in Zuid-Afrika werden gestemd. Zomaar mensen kunnen oppakken en voor de rechter dagen omdat ze het foute kleedje dragen is een absurditeit die je in de 21ste eeuw niet meer voor mogelijk acht.

Daardoor is de Nederlandse politiek geschrokken. Wij weten al langer dat The Bid nergens op lijkt en ook geen schijn van kans maakt, maar in Nederland dromen ze graag: van de World Cup in 2018 en van de Olympische Spelen in 2028. Maar dat de FIFA een belastingvrije doortocht wil en na een maand zonder één cent achter te laten met een miljard of meer aan opbrengsten wil vertrekken, heeft onze noorderburen toch aan het denken gezet.

De SP, een kleine partij in Nederland maar wel fel in het verzet, stelde zich als eerste vragen, maar ook bij de VVD trok men grote ogen. Zij hebben de verkiezingen gewonnen en zij willen besparen.

De VVD wil dat de KNVB, FIFA en de Nederlandse overheid snel om de tafel gaan zitten om duidelijkheid te krijgen over wat de FIFA verwacht en wat Nederland (over België wordt nooit gepraat en hier hoor je niemand) bereid is te doen. Liefst voordat de Spelen in Londen 2012 plaatsvinden. Dat lijkt een goed idee, want de toewijzing volgt in december van dit jaar. Verder wil de VVD meer uitleg en heeft het onomwonden over ‘ons gezond verstand gebruiken’. Dat moet onze nieuwe regering straks ook maar eens doen.