Hans Vandeweghe

Iljo K.

Hans Vandeweghe | 14 augustus 2010 om 07:38
Het beeld van de week, dat waren toch die FIFA-commissieleden die zich in Overijse over een balustrade hesen en vervolgens aan het gras trokken, zo nodig er over wreven om er zich van te vergewissen of de trainende sterren van 2018 in het Begijnhofstadion van Tempo Overijse de Jabulani van 2018 wel goed zouden kunnen raken. Dat alles acht jaar voor datum en niemand, echt niemand die ter plekke in een lach schoot.

Tegen 2 december zullen we het weten. Het is te hopen dat tegen die tijd onze Raad van State of een andere rechtsinstantie in de zaak Wickmayer-Malisse brandhout heeft gemaakt van de dopingbestrijding zoals het Wereld Antidoping Agentschap die voorstaat, en dat er volgende week een uitspraak valt in zijn voordeel in het kort geding van Iljo Keisse tegen de beslissing van het arbitragetribunaal TAS om hem toch te schorsen.

In dat geval wordt België tijdelijk een paria in de dopingbestrijding, mogen we geen grote internationale sportwedstrijden meer organiseren en zijn we van al die ellende verlost. Mijn voorstel is alvast dat ons Belgisch verzet tegen de dictatuur van het WADA naar het Europees niveau wordt getild want zo kan het echt niet verder.

De zaak Keisse, om uw geheugen op te frissen, was van in het begin niet echt een dopingzaak, daar waren zelfs dopingjagers het over eens. De hoeveelheden van het verboden plasmiddel HCT waren zo miniem dat er wel van een vervuiling sprake moést zijn.

Bovendien liep Keisse tegen de lamp op de laatste zondag van de Zesdaagse. Is dat dan een argument? Natuurlijk wel, want in een Zesdaagse is lang voor de laatste dag onder elkaar afgesproken wie zal winnen. Spijtig nieuws misschien voor al wie denkt dat hij/zij op zondag live op de tv spannende topsport zit te kijken, maar zo zit het circuit in elkaar. Op donderdag – toen er wel nog min of meer op het scherp werd gekoerst – was Keisse ook al eens gecontroleerd en toen was niks gevonden. Op zondag dan weer wel en in een heel minieme hoeveelheid.

Daarop besloot de wielerbond – ongeveer de enige sportfederatie die de dopingbestrijding juridisch in eigen schoot organiseert – om Keisse vrij te spreken. Niemand had nog rekening gehouden met het beroep dat het Wereld Antidoping Agentschap WADA – buiten de voorziene termijnen en als niet-betrokken partij nog wel - bij het TAS in Lausanne had ingesteld. Tot begin juli het verdict viel: het TAS volgde WADA volledig, op basis van een dossier dat er geen was.
Nergens in de rechtspraak moet een beschuldigde na vrijspraak in eigen land zich in een ander land verdedigen tegenover een buitenlandse private instantie, én in een andere taal. Alleen in de sport en meestal in dopingzaken.
Nergens in de rechtspraak moet een beschuldigde zelf zijn onschuld bewijzen. De verstrengde WADA-code bepaalt onder meer dat de atleet verantwoordelijk is voor elk vreemd stofje dat in zijn/haar lichaam wordt gevonden en dat op de lijst met verboden middelen staat. Van verzachtende omstandigheden is geen sprake. Iets gevonden wat niet mag? Twee jaar is het tarief, ook al kloppen de timing en de hoeveelheden niet, en concorderen de bevindingen niet met andere stalen.

In de zaak Wickmayer-Malisse is ook een Europese rechtsgang voorzien. Het staat als een paal boven water dat het Europees Hof brandhout maakt van de eendimensionale terreur van het WADA, het is alleen wachten op atleten die het zaakje konden financieren en uitzitten.

Ik wens Wickmayer, Malisse en Keisse hetzelfde juridisch succes toe als Jean-Marc Bosman destijds. Hopelijk kunnen ze hun leven een beetje beter op orde houden, want het lijdt geen twijfel dat deze Kafkaiaanse lijdensweg diepe sporen nalaat.

Ten slotte moet er in dit land/deze regio eens een grondige discussie worden gevoerd over de dopingbestrijding en over welke middelen welk doel heiligen. Van de week nog is het beroep gepleit van een amateur die na 40 kilometer was afgestapt en die daardoor een controle had gemist. Ondanks dat hij tot 45 minuten na de wedstrijd bij zijn team was gebleven. Ondanks de chaperonne, die hij niet had gezien en die hem niet had gevonden. Ondanks de gsm, die niet is gebruikt. Ondanks dat alles, staat zijn tarief momenteel op twee jaar schorsing. Ook deze zaak verdient een staartje voor een echte rechtbank.

TrackBack

TrackBack URL van dit bericht:
https://www.typepad.com/services/trackback/6a00d8341c782453ef0134862fd2a2970c Listed below are links to weblogs that reference Iljo K.:

Reacties

Ben blij dat er een Vandeweghe bestaat, alleen jammer dat hij niet meer bij "De Morgen" zit.
Hij heeft zijn habitat verlaten, en het kost moeite hem te volgend.

Gino Corneillie op 15 augustus 2010 om 12:25

Ik ben het zelden eens met dhr Vandeweghe, maar deze keer kan ik dit artikel meer woord voor woord onderschrijven en aan eenieder aanraden!

Patrick Feyaerts op 14 augustus 2010 om 21:26



De reacties op dit bericht zijn afgesloten.