Hans Vandeweghe

De sport aller sporten

Hans Vandeweghe | 05 juni 2010 om 14:49
Tussen de vervroegde sluiting van de Belgische vleugel van de psychiatrische kliniek in Parijs en de start van het WK voetbal in, is er heel even tijd om het over echte sport te hebben: de National Basketball Association of NBA.

Als u met sport inzit, zou u een abonnement moeten nemen op Prime. U heeft dan ook in één moeite het beste buitenlands voetbal én de sport aller sporten, het op één na moeilijkste spel ter wereld: basketbal. Misschien een beetje een laat koopadvies, en ook niet helemaal volgens de regels van de journalistiek, maar in een column mag gelukkig veel. (Neen, ik heb geen aandelen van Telenet.) In de nacht van donderdag op vrijdag zijn de Finals van de NBA begonnen, maar het hoogtepunt lag voorlopig in Game 6 van de Western Conference Finals tussen de Phoenix Suns en de Los Angeles Lakers. De Lakers stonden op 3-2 en hadden in de zesde wedstrijd met ingang van de laatste quarter een geruststellende voorsprong van zeventien punten toen ineens twee Slovenen het met elkaar aan de stok kregen: Dragic tegen Vujacic. U kan de fase opnieuw bekijken door te googelen op Youtube en de twee namen in te tikken.

Dit is wat er gebeurde: Dragic – een geniale spelverdeler – werkt zich voorbij zijn ook al geniale landgenoot Vujacic en scoort. Daarop gaat hij trash talken, Amerikaans voor lelijke dingen zeggen. Over de familie van Vujacic, naar het schijnt. Omdat spelverdelers in de meeste wedstrijden op elkaar verdedigen, staat Dragic in de volgende scene dicht op de huid van Vujacic, waarop die laatste ineens zijn armen opheft en met links de onderkant van de kin raakt van Dragic. Die gaat plat tegen het parket. De basketbalversie van Materazzi-Zidane, maar dan niet zo'n opzichtig, domme kopstoot zoals Zidane, maar toch dom genoeg voor een opzettelijke en een technische fout. Dragic ging overdreven plat, vonden ook de commentatoren die deze Europese geïnspireerde commedia del arte niet zo gewend zijn in de Amerikaanse sport.

Afgezien van het feit dat het verwonderlijk is dat Slovenië, een land van twee miljoen inwoners, twee spelers heeft in de meest uitdagende sportcompetitie ter wereld (en ook straks voor de tweede keer op het WK voetbal staat) is het een beetje vreemd dat die twee geniale playmakers met hetzelfde paspoort elkaar niet kunnen luchten. De ene (Dragic) nam de plek in van de andere (Vujacic) toen die de nationale ploeg verliet met een blessure en sindsdien is het oorlog.

Hoe ook, het voorval luidde de comeback in van de Suns, die in geen tijd hun achterstand goedmaakten. En toen stond het 100-104 in een zeer gespannen wedstrijd toen de Amerikanen (en een enkele Canadees en een brave Spanjaard) op de vloer het heft weer in handen namen. Met nog 34 seconden te gaan – een eeuwigheid in de NBA – kwam de bal bij Kobe Bryant. De erfgenaam van His Airness Michael Jordan werd verdedigd door good old Grant Hill. Die zat hem dicht op de huid, dreef hem helemaal tegen de zijlijn aan en toch ging Bryant voor de jumper. Hij hing daarbij helemaal scheef maar de driepunter viel, zuiver, haast zonder net.

Het was de doodsteek voor de Suns. In plaats van 103-104 stond het ineens 100-107. Wat deed Bryant vervolgens in deze Anderlecht-Standard? Hij lachte, excuseerde zich voor de hele Western Union Arena vol vijandige toeschouwers en draaide zich om naar de tegenstrevende coach, die op twee meer van hem stond. Alvin Gentry keek hem in de ogen en kreeg van Bryant een tikje tegen de kont. Gentry sloeg niet terug: hij lachte terug, hij was enkele seconden eerder uitgeschakeld door een genie. Gentry en Bryant hadden een besef van lotsverbondenheid die de twee Europeanen eerder in de wedstrijd niet hadden. Ze wisten ten volle wie en wat ze waren: acteurs in de mooiste en bestbetaalde competitie ter wereld en bovenal, ze respecteerden elkaar. Ook dat moment is ter herbekijken op Youtube.

Afgezien van dat heerlijk beschaafd gedrag van beide heren, let u vooral op de reactie van het publiek: geen boehs, geen boereuuuh, geen opgestoken middenvingers, gewoon ontgoocheling en het besef dat ze weer eens één van die momenten hadden meegemaakt die de NBA highlights zou halen. Zoals de commentator zei: 'They witnessed what greatness is all about in this game of basketball'. Ze waren getuige van wat dit spel tot het beste spektakel van de planeet maakt. Elegantie, technische verfijndheid, fysieke perfectie en vooral: beschaving en respect.

Vannacht staat wedstrijd twee van de Finals op het programma. Misschien slaan de Celtics en de Lakers elkaar de kop in en dan vergeet u deze column maar, maar de kans is klein. Kijken is de boodschap.