Ludo Vandewalle

Luciano D'Onofrio doet toch wat hij wil

Ludo Vandewalle | 30 augustus 2010 om 09:26

In Luik wordt het voetbal nog beleefd als een religie. Fanatiek, in goede en kwade dagen. Nergens wordt zo'n sfeer gecreëerd als op Sclessin.

Het tekent de wispelturige gemoedsgesteldheid in de Vurige Stede dat de balans nu al naar de andere kant is doorgeslagen. Een deel van de supporters nam zaterdag spelers, bestuur en trainers op de korrel en die betaalden in gelijke munt terug.

Een groep supporters verdenkt Luciano D'Onofrio ervan zich te verrijken op de rug van de club. Ze lijken vergeten dat D'Onofrio in 1998 samen met de puissant rijke Fransman Robert Louis-Dreyfuss de club overnam toen die door de schuldenlast op het punt stond te verdwijnen. D'Onofrio saneerde de club. Tien jaar na de overname pakte Standard met jonge spelers na 25 jaar de titel. Luciano D'Onofrio, die met Standard intussen de strafste jeugdacademie van het land bouwde, bleef op de achtergrond. 

Nooit liet de sterke, eigengereide persoonlijkheid zich beïnvloeden door kritiek van wie dan ook. Niet door de pers, niet door supporters, niet door andere clubs. Hij is een baas die lak heeft aan organisatiestructuren met veel inspraak, vergaderen, overleg en democratische besluiten. Hij walgt van ideologische uiteenzettingen van mensen die willen meepraten zonder enige verantwoordelijkheid te nemen. Tegelijkertijd geeft de kritiek op zijn manier van werken hem energie om, soms zelfs provocerend, aan zijn visie vast te houden. 

De leerling van Porto-voorzitter Jorge Nuno Pinto da Costa kan communicatief heel heetgebakerd uit de hoek komen maar is de koelste zakenman uit de eerste klasse. D'Onofrio zegt dat hij eigenlijk maar één doel heeft: de club nooit meer in de financiële problemen storten. Niet makkelijk want tot en met het kampioenenjaar 2007-08 boekte Standard een jaarlijks exploitatieverlies van minstens drie miljoen euro. 

De aanstelling van Dominique D'Onofrio als trainer is uit psychologisch oogpunt natuurlijk een blunder want een groep supporters spuwt hem al sinds zijn laatste doortocht als hoofdtrainer in 2007 uit. Als interim-trainer miste broer Dominique vorig seizoen bovendien de Play-off 1, werd het Europees kansloos uitgeschakeld door Hamburg en greep het in Play-off 2 mijlenver naast een Europees ticket.

De filosofie is klaar en duidelijk: Dominique is de overgangstrainer in een overgangsjaar. Dat er dit jaar niet voor de titel zou worden gestreden, was al langer duidelijk. Voor zo'n overgangsjaar gaat Standard geen toploon aan een toptrainer betalen.

Een aantal supporters heeft zaterdag duidelijk gesteld dat het een overgangsjaar niet zien zitten. De kans dat Luciano D'Onofrio nu nog in paniek de transfermarkt opstormt of zijn trainer dumpt, is echter klein. Als er een interessant bod komt voor de naar een transfer hunkerende Steven Defour zal die vertrekken. 

Luciano doet nog altijd gewoon wat hij denkt dat het beste is. Daar kunnen geen supportersacties tegenop.


Ludo Vandewalle

Liever megalomaan

Ludo Vandewalle | 11 augustus 2010 om 09:23

Straks trekt de FIFA-delegatie naar het vernieuwde Luzhniki Stadion in Moskou, het fabelachtig gemoderniseerde Wembley in Londen, het indrukwekkende Camp Nou in Barcelona en het fonkelende Arvelade-stadion in Lissabon. Ook Rusland, Engeland en Spanje/Portugal zijn immers kandidaat voor het WK 2018.

Onze Belgische delegatie voerde voor het binnenhalen van het WK 2018 de hoge heren van de FIFA naar de velden van vierdeklasser Overijse en de onaangeroerde site van het in Antwerpen te bouwen stadion.

Zo wilde ons landje indruk maken. Klein, sympathiek en ecologisch, luidt het motto. Wie de levensstijl en de arrogantie van de bonzen van de wereldvoetbalbond kent, weet dat die verf niet pakt. Pronkerig en megalomaan moet het zijn. Helemaal naar het beeld van FIFA-leider annex zonnekoning Sepp Blatter. We mogen dan nog acht jaar en veel bouwmogelijkheden voor de boeg hebben, ons land zou zonder Nederland op het vlak van stadions een belabberd figuur slaan.

We beseffen dat al langer want eigenlijk is onze WK-kandidatuur geboren uit de nood om nieuwe stadions te bouwen in ons land. Veel meer dan het echte geloof om dat WK daadwerkelijk binnen te halen, moest de kandidatuur een locomotief zijn om nieuwe voetbalinfrastructuur in België op te trekken. Die opzet is mislukt want er is nog altijd nergens een concreet begin gemaakt van een WK-stadion van minstens 40.000 plaatsen.

Ware het niet van de Nederlanders, de Belgische kandidatuur was al lang gefnuikt. Dan was die zinloze discussie over hoeveel dat WK nu zal kosten of opbrengen ons bespaard gebleven. Niemand weet immers hoeveel dat zal kosten of opbrengen. Naargelang de studie die wordt uitgevoerd, krijgen we verschillende zwarte en rode cijfers in onze maag gesplitst. Veel gegooi met cijfers maar het valt gewoon niet te berekenen, zeker niet vooraf.

Het gaat er gewoon om of het publiek een WK in ons land echt wil en of het land er baat bij heeft. Zou het de mensen gelukkiger maken? Al de rest is economisch nattevingerwerk.

Bart Lagae

Open kaart met de FIFA

Bart Lagae | 09 augustus 2010 om 09:16

Een vijfkoppige delegatie van de FIFA is vandaag en morgen in ons land. Nee, niet om de stadions te inspecteren voor het WK in 2018 of 2022. Die moeten nog allemaal worden gebouwd. Wel om te spreken met de politieke overheden in ons land. En om de algehele WK-temperatuur in België op te meten.

Die thermometer zakte vorige week even onder het vriespunt. Onthullingen over verregaande fiscale voordelen voor de FIFA deden het enthousiasme bekoelen. Een rondvraag op onze website leerde dat vier op vijf tegen een WK in België is gekant. Politici uit alle hoeken van het spectrum - van Jean-Marie Dedecker tot Bert Anciaux - eisten een politiek debat. 

Het Belgisch-Nederlandse organisatiecomité was niet gelukkig met de onthullingen. De draagkracht bij de bevolking is een van de elementen die kunnen doorwegen bij de toewijzing. Maar misschien is het net goed dat het debat eindelijk op gang is gebracht. Want tot dusver bleven de contouren van een wereldbeker in ons land nog erg vaag en geheimzinnig.

Onze krant doet een poging het WK 2018/22 aanschouwelijk te maken. We lazen als eerste het 'Bidbook' dat België en Nederland aan de FIFA overmaakten en ter inzage ligt in Eindhoven. Daaruit blijkt dat er heel wat positieve initiatieven op stapel staan. Zoals een ambitieus sociaal en groen programma. En een reeks toffe ideeën als een fietsnetwerk tussen de stadions of een reuzenscherm op het strand van Zeebrugge.

België zet vandaag en morgen de deuren open voor de FIFA. Misschien kan de FIFA dan ook eens open kaart spelen met de Belgen. Het zou alvast heel wat scepsis over de wereldbeker in ons land kunnen wegnemen. 

Ludo Vandewalle

Weer Europese mislukking voor Gent?

Ludo Vandewalle | 09 augustus 2010 om 09:14

Na het verrassende begin vorige week met de nederlaag van Club Brugge en het gelijkspel van Standard heeft de Belgische competitie na twee speeldagen de waarden al hersteld. De vlotte zege van Club Brugge vraagt echter bevestiging volgende week in de Brugse derby. Standard kan om de vele twijfels wat meer weg te nemen best komende zaterdag het fel gewijzigde en op papier versterkte Lokeren een mislukte start bezorgen. RC Genk gaat gewoon op het elan van de Play-off 2 van het vorige seizoen door. Gisteren werden de Limburgers van Frank Vercauteren ook wel geholpen door het matte spel van AA Gent. 

De Buffalo's zijn na twee speeldagen de enige echte dissonant. AA Gent ging vorige week door een scheidsrechterlijke fout in Westerlo met de zege aan de haal in plaats van met 1-0 te verliezen. Het was de wedstrijd tussen de twee kansloze nederlagen in de Champions League tegen het Oekraïense Dynamo Kiev.

De vicekampioen en bekerwinnaar van vorig seizoen beleeft de verwachte problemen na het vertrek van Michel Preud'homme. Een veeleisende en bezeten trainer vervangen door een andere veeleisende en bezeten trainer is niet evident.

Francky Dury heeft eerst bij Zultse VV, daarna bij Zulte Waregem, in totaal bijna twintig jaar de lakens uitgedeeld. Dat is vrij strikt te interpreteren, want er werd geen wasmachine aangekocht zonder dat de 52-jarige ex-politieagent daarvan op de hoogte was. Dury moet zich aanpassen aan de nieuwe situatie bij AA Gent - daar staan voorzitter Ivan De Witte en manager Michel Louwagie op de voorgrond - en de club moet zich aanpassen aan Dury.

Nu wordt Dury niet alleen met de zware erfenis van de succesrijke Michel Preud'homme geconfronteerd maar leven er ook problemen in de kleedkamer. In de aanloop naar de bekerfinale was er vorig seizoen een ernstig incident tussen Grondin en Thijs. Door het vertrek van Preud'homme zijn de daaruit voortvloeiende problemen niet opgelost. Dury komt in een wespennest terecht en zo wordt het moeilijk om goed te werken.

AA Gent kan de problemen best zo snel mogelijk aanpakken, want in de huidige situatie dreigt het Europese seizoen weer de mist in te gaan. Met Feyenoord kregen de Buffalo's een haalbare tegenstander op weg naar de groepsfase van de Europa League. In de vorige seizoenen werd die zo fel nagestreefde Europese campagne telkens weer een enorme teleurstelling. In de groei naar de blijvende topclub waar men in het Ottenstadion van droomt, is een Europees succesje wel eens nodig.

Er is werk aan de winkel in Gent. En niet alleen voor Francky Dury. 

Ludo Vandewalle

Lukaku nog niet volgroeid

Ludo Vandewalle | 04 augustus 2010 om 21:17
De vraag van Anderlecht aan Georges Leekens om Romelu Lukaku te sparen, is volledig terecht. Hoewel de 17-jarige topschutter van het vorige seizoen al een volgroeid lichaam lijkt te hebben, is hij breekbaar als kristal. 17 jaar is 17 jaar. Op topniveau kan je dan in de lengte volgroeid zijn maar niet qua spiermassa. Zijn torso van een gladiator en zijn benen als kabeltrossen ten spijt.

De belasting die Lukaku vorig seizoen te verduren kreeg, was al niet min. Tot Anderlecht zekerheid over het kampioenschap had, moest hij elke week aan de bak. Trainer Ariël Jacobs probeerde wel, maar hij slaagde er in die laatste maanden uiterst zelden in het toen nog 16-jarige talent als het speerpunt van de paars-witte aanval te sparen. Lukaku was in de play-offs steendood maar speelde elke keer. In deze seizoensvoorbereiding viel de mastodontische spits, niet onverwacht, uit met een blessure.

De nu 24-jarige Vincent Kompany weet zijn talrijke blessures tussen 2005 en 2007 (tussen zijn 19de en 21ste levensjaar) aan de overbelasting die hij ongemerkt opliep tussen zijn 17de en 19de door elke match met Anderlecht te spelen. Van Kompany vonden we toen ook dat hij een indrukwekkende atleet was.

Anderlecht schermt Lukaku voorbeeldig af voor de publiciteit maar Ariël Jacobs zit met een probleem. Hij heeft na het afhaken van Frutos en de stilstand van De Sutter niet veel alternatieven in de spits. Lukaku veel laten opdraven, betekent echter met vuur spelen. Niet alleen Leekens, ook Anderlecht heeft immers de taak Lukaku fysiek te sparen. Ook als hij straks honderd procent fit is. 17 jaar is 17 jaar.
Ludo Vandewalle

Anderlecht tegen de rest en tegen zichzelf

Ludo Vandewalle | 30 juli 2010 om 10:11

Vanavond, 18 dagen na de finale van de wereldbeker, begint de Belgische eerste klasse als een van de eerste in Europa alweer aan de competitie. Het voetbal stopt nooit meer en dat zal in het Jaar 2 van de play-offs, andermaal duidelijk worden. Vijftien van de zestien eersteklassers beginnen vanaf nu aan een reeks van minstens 36 en maximum 42 competitieduels. Nummer zestien is deze keer niet na 30 wedstrijden uitgespeeld en speelt na 6 maart 2011 nog minstens drie wedstrijden tegen nummer vijftien.


De best of five tussen de slechtste twee eersteklassers is de enige correctie die werd aangebracht aan de op vele plaatsen verfoeide play-offs. Gisteren spraken in onze krant slechts 4 van de 32 ondervraagde trainers en aanvoerders uit de hoogste afdeling zich uit vóór het behoud van de revolutie die vorig jaar werd doorgevoerd. Met enig gezond verstand mag er dus worden aangenomen dat het Jaar 2 ook het laatste wordt van de Jupiler League met play-offs in de huidige vorm. Nu werd het systeem gehandhaafd omdat de eersteklassers het pas na twee seizoenen wilden evalueren en vooral omwille van de verplichtingen in het tv-contract met Belgacom TV. Het kan niet dat straks de clubs de tegenkanting uit eigen rangen blijven negeren en de broodnodige, talrijke correcties niet doorvoeren.

In welke vorm de competitie ook wordt gegoten, Anderlecht is de topfavoriet voor het nieuwe seizoen. Het is echter zoals altijd: paars-wit is zelf zijn grootste tegenstander. Voor het Belgische niveau is er kwaliteit, maar gemakzucht en verkeerde focus vinden gemakkelijk hun weg naar het Vanden Stock-stadion. In de voorbereiding werd vooral over de groepsfase van de Champions League gesproken. Vorig seizoen was in juli de landstitel het gespreksthema.

Club Brugge heeft zich slim versterkt maar het rommelt in de spelersgroep en trainer Adrie Koster is nog niet in staat gebleken het ontploffingsgevaar te ontmijnen. Stijnen die zelf zijn aanvoerdersband inlevert, Dirar die weer geschorst wordt en te veel opstootjes tijdens de trainingen: als het in het begin niet loopt, hebben we het ideale recept voor de uitbarsting van een blauw-zwarte vulkaan.

Ware het niet dat Luciano D'Onofrio bij Standard met twee titels op rij zijn doorzicht en voetbalkennis bewees, we zouden ons nog ernstiger vragen stellen bij de technische staf die hij met Dominique D'Onofrio en Sergio Conceiçao samenstelde.

In lagere regionen zal Eupen veel aandacht opeisen. Sportief kan de eerste Duitstalige eersteklasser ooit aanvankelijk op enthousiasme zeker verrassen. De wankele structuur van de club, gebouwd op één investeerder, sluit een nieuw Moeskroen-scenario niet uit. En als ons voetbal één ding kan missen dan is het die financiële ellende.

Toch veel plezier gewenst.

Ludo Vandewalle

Kennersoog - Dit WK bracht niks nieuw

Ludo Vandewalle | 10 juli 2010 om 16:24

Sommige WK's gaan de geschiedenis in voor vernieuwingen. In 1954 verloor Hongarije de finale van Duitsland maar had de wereld geïmponeerd met het revolutionaire 4-2-4 systeem. De Duitsers introduceerden in de finale de tactiek van de strikte mandekking. Op het volgende WK werd die strategie met vier verdedigers en vier aanvallers door de deze keer wel winnende Braziliaanse bondscoach Feola verfijnd. In 1962 lagen de Brazilianen weer aan de basis van een vernieuwing: 4-3-3 verraste de hele wereld. 

Het totaalvoetbal van Nederland in 1974, even indrukwekkend als Hongarije in 1954 maar ook al verliezend finalist, was indrukwekkend: de 4-3-3 bleef intact. De positiewisselingen, het gebruik van elke vierkante meter van speelveld, het opjagen van de tegenstander en het spelen op balbezit zorgden onder leiding van Johan Cruijff echter voor een prachtige en historische demonstratie.

Op het WK in 1990 bereikte het defensieve en harde voetbal in een 5-3-2 zijn hoogtepunt en dat leidde rechtstreeks tot het afschaffen van de terugspeelbal. Op het WK 2006 was het plots al 4-2-3-1 wat de klok sloeg en dat systeem is de voorbije jaren door zowat iedereen gekopieerd.

 Niet elk WK bracht dus zijn nieuwigheid en in dat rijtje mag het voorbije tornooi worden ondergebracht. Het was meer van hetzelfde. Dat is geen schande want het wiel is ook geen vier keer uitgevonden. Het is wel één van de verklaringen waarom in vele wedstrijden het spelpeil niet altijd die hoge toppen scheerde. Ploegen konden elkaar niet verrassen, veel wedstrijden zaten lange tijd op slot. Wil het nieuwe tactische meesterbrein opstaan?

Ludo Vandewalle

Omgekeerd Oranje

Ludo Vandewalle | 08 juli 2010 om 10:20

Oranje speelt zijn derde WK-finale. Niet meteen een logisch gevolg van het spektakel dat ze op dit tornooi brachten. Wel oververdiend omwille van het voetbal waar ze ons de jongste decennia mee bekoord hebben. 

Het is eigenlijk behoorlijk cynisch. Net op een tornooi dat je meer geeuwt dan op het puntje van je stoel zit bij de wedstrijden van Oranje spelen ze eindelijk nog eens een finale. Het is de wet in het voetbal van tegenwoordig en zeker op dit tornooi. Gezonde aanvalslust wordt zelden beloond. Ploegen die vanuit de organisatie spelen, trainersjargon voor verdedigend voetbal, boeken het meeste succes. Het is uniek dat Nederland anno 2010 daarin wordt ondergebracht maar het is een bewuste keuze geweest van Bert van Marwijk. Niet dat hij defensief voetbal propageert maar het is safety first.

Dat de gewezen linksbuiten van onder meer het Belgische FC Assent Nederland naar de finale joeg, mag best een verrassing heten. In de wereld enorm gerespecteerde coaches en prijzenpakkers als Leo Beenhakker (EK 1990), Dick Advocaat (WK 1994 en EK 2004), Guus Hiddink (EK 1996 en WK 1998), Frank Rijkaard (EK 2000), Louis van Gaal (2002, zelfs geen WK gehaald) en Marco van Basten (WK 2006 en EK 2008) konden met meer getalenteerde spelers niet klaarkrijgen wat de evenwichtige maar wat stugge no-nonsens trainer uit Deventer wel voor elkaar bracht.

Team, geen euforie

Bert van Marwijk deed dat op een manier die hem het beste past en die hij hier in Zuid-Afrika al op elke persconferentie uit de doeken deed. Als hij het tegen de snel afgeleide spelers zoveel heeft gezegd als tegen de internationale media dan moeten ze er gek van geworden zijn: weg met het individualisme, spelen vanuit een sterke defensie en focus op de wedstrijd, niet op de media of het knotsgekke Oranje-legioen.

'Maar goed dat we zo ver weg zitten, dan krijgen we niet te veel mee van die euforie', liet hij zich al eens ontvallen.

Het team gaat voor alles. Toen Van Persie bij zijn vervanging in de 1/8ste finale tegen Van Marwijk zei dat hij beter Sneijder zou vervangen, greep de Nederlandse bondscoach meteen in. Nog dezelfde avond riep hij Van Persie en Sneijder bij zich en praatte het incident uit. Van Persie, tot voor kort samen met Sneijder de individualist der individualisten in de selectie, verontschuldigde zich zelfs publiekelijk.

Van Marwijk spinde meters garen. Het was, naast de zege op het veld, ongetwijfeld zijn mooiste overwinning op dit tornooi. De ganse selectie gaf blijk van een enorme samenhorigheid die hij al had gekneed in de voorronde. Om die niet breken had hij ook al Ruud van Nistelrooy niet meegenomen. Die was er immers in de ganse voorronde niet bij.

Strafschoppen

De 58-jarige bondscoach is ook slim. Natuurlijk kunnen succesvolle pleitbezorgers van het offensieve voetbal zoals Johan Cruijff en Louis van Gaal dit voetbal niet pruimen. Doorgaans laten ze zich ook horen maar deze keer houden ze zich koest. Onder meer omdat Van Marwijk op bijna elke persconferentie de naam Cruijff in positieve zin laat vallen. Of hij zegt dat hij de grootste voetballer aller tijden is. Of hij zegt dat hij hem aan de telefoon heeft gesproken. Of laat weten dat de voetbalideeën van Cruijff aan de basis liggen van het mooie combinatievoetbal dat FC Barcelona en Spanje tegenwoordig brengen. 'Dat is ook het voetbal zoals ik het het liefste zie', zegt hij er dan bij, aangevend dat dit Oranje daar niet rijp voor is.

Ach, voor de pure liefhebber was het mooier geweest dat Oranje op het EK 2008 de finale had gehaald. Tegen Frankrijk (4-1) en Italië (3-0) speelde Nederland toen schitterende wedstrijden, met een overwicht dat zo'n twintig jaar op zo'n groot tornooi niet meer was gezien. Die duels zitten nog altijd in ons geheugen gegrift, net zoals de ongelukkige uitschakeling tegen Brazilië in Dallas in 1994, het verlies met de strafschoppen in de halve finale van het WK 1998 in Frankrijk weer tegen Brazilië en de eliminatie weer met strafschoppen op het eigen EK 2000 tegen Italië. In 2006 bekoorde Nederland in de groep des doods met Argentinië, Servië en Ivoorkust.

Met Oranje op een tornooi kon je tot hiertoe altijd genieten. Voor al die keren dat ze pech hebben gehad, kregen ze nu de meeval aan hun zijde. Klaar voor de slachtbank na één helft tegen Brazilië, maar net dan de beste 45 minuten van het hele tornooi spelen. Aan de makkelijke kant van de tabel zitten en kleppers als Argentinië, Duitsland, Engeland, Portugal en Spanje ontlopen, het leek wel of het nu moést gebeuren.

Het is Oranje en zijn voetbalcultuur gegund. Voor al die keren in het verleden dat ze ons dat voetbalplezier bezorgden.

Hans Vandeweghe

Couchpotato - Juju

Hans Vandeweghe | 08 juli 2010 om 10:18

Eerst even dit. Als u zich gisteren heeft afgevraagd waarom die Duitsers (weliswaar vals) meezongen met hun hymne Deutschland über Alles en de Spanjaarden niet met hun La Marcha Real, dan is het antwoord simpel: het is het enige nationaal volkslied zonder woorden.

Het zal u misschien verbazen, maar als u dacht dat wij een verdeeld land zijn, dan kent u Spanje nog niet. Daar heb je Castillianen, Catalanen, Galiciërs en Basken en dan nog een paar kleinere 'stammen' en die gunnen elkaar het licht in de ogen niet. Hoewel het volkslied al van de achttiende eeuw dateert, is er nog steeds geen tekst waarin iedereen zich kan vinden. 

Van verdeelde landen gesproken: 'Semenya mag weer deelneem as 'n vrou'. Dat was gisteren de opening van de meeste sportpagina's in Zuid-Afrika. Caster Semenya is de 800 meterloopster die loopt als een man en van wie men ook dacht dat het een man was, maar nu dus niet meer. 

Verder stond er Nederlandse Vreugde, helemaal goed geschreven. De column van de dag in The Citizen was gericht aan ene Pitso, de nieuwe nationale coach van de Bafana Bafana. Je kan bezwaarlijk stellen dat de World Cup nog steeds het dagelijks leven in Zuid-Afrika beheerst. Dat zou de waarheid geweld aandoen. Een vroege uitschakeling van het gastland is toch nefast voor de feestvreugde.

Hoeveel steun heeft Nederland in Zuid-Afrika? Die vraag houdt mij sinds gisteren bezig. Ik heb mij suf gezocht naar artikels over de finaleplaats voor de Nederlanders en wat dat succes met het verdeelde Zuid-Afrika doet. Welnu, de conclusie is pijnlijk: het succes van Oranje rijt de oude wonden weer open en legt de oude scheidslijnen bloot.

Afgezien van de horden Nederlanders – hoewel die nog nooit zo weinig talrijk waren sinds Argentinië 1978 – wordt Oranje nu ook gesteund door een deel van de Zuid-Afrikaanse bevolking, wat goed zichtbaar is aan de auto's die met Oranje vlaggen door de straat rijden.

De kleur oranje is in Zuid-Afrika voor immer synoniem met Oranje Vrijstaat, het epicentrum van de Nederlandse kolonisten, de Boeren, die zich superieur achtten (en nog steeds) aan de originele zwarte bevolking en die later ook nog eens oorlog zouden voeren met de Engelsen.

De zwarte Zuid-Afrikaanse voetbalfan kent het Nederlands voetbal maar al te goed: onder meer van Ruud Gullit en diens bewondering voor Nelson Mandela, van Frank Rijkaard als eerste zwarte bondscoach van een Europees land, en van Ajax Cape Town, het exportfiliaal voor lokaal voetbal talent van het grote Ajax Amsterdam. 

Maar nu Oranje is geadopteerd door de Afrikaner, die Nederlandse voorouders heeft, die Afrikaans spreekt en die vaak de zwarte nog steeds als vuil behandelt, hebben de zwarten zich massaal afgekeerd van Nederland.

Her en der gaan nu stemmen in Zuid-Afrika op om Nederland niet te verwarren met de verstarde Afrikaner. Sowieso dragen heel wat van die Afrikaner-racisten Franse namen en dan zijn dan weer afstammelingen van de Franse Hugenoten die na het Verdrag van Nantes (1598) Frankrijk verlieten.

The Christian Science Monitor ging voor de halve finale op zoek naar Holland-haters en kwam uit bij ene Thokozani Khumalo, van de Tembisa township nabij Pretoria. Zij was op zoek naar juju die er voor zou zorgen dat de Nederlandse aanvallers op dit toernooi geen goal zouden maken. Ofwel heeft ze geen juju gevonden, ofwel werkt de zwarte magie niet.

Hans Vandeweghe

Couchpotato: Holland

Hans Vandeweghe | 15 juni 2010 om 11:56

De couch was gisteren voor de gelegenheid een bed in kamer 309 van de Holiday Inn Express in Genève, want een mens kan geen maandloon verantwoorden door alleen maar voetbal te kijken.

Aan de boorden van het Lac Leman bereikte mij via de wonderen van de mail een bericht (van een familielid nog wel) dat mij erop wees dat ik er gisteren compleet naast zat met de opmerking dat de twee tabelhelften gescheiden blijven tot aan de finale. Dat klopt niet en dat moet hier ook rechtgezet. Dus: in de halve finale kunnen, neen zúllen twee landen van A, B, C en D twee landen van E, F, G of H tegenkomen. Excuus.

Het dient gezegd: Nederland-Denemarken bekijken met Duitstalig commentaar herinnert mij aan onverwerkte trauma's uit een heel ver verleden. Met name aan het WK van 1974, toen ik de finale volgde in een hotel in Pontresina - ook in Zwitserland - en niet alleen met Duits commentaar maar met een hele hotellobby vol Duitsers. Het liep die 14de juli slecht af en ik heb heel lang Duitsers vreselijk gehaat.

Dat is gelukkig voorbij en de liefde voor Nederland die veertien jaar later tot ongekende hoogtes opflakkerde met het veroveren van de Europese titel (in Duitsland, zoet was de wraak) is nu nog slechts onderhuids aanwezig. Ik kan niet garanderen dat ik vanaf pakweg de kwartfinales niet een wedstrijd van Oranje in mijn Cruijff-shirt zal volgen, maar ik acht de kans klein.

Van Cruijff, Neeskens, Van Hanegem, Krol en natuurlijk Rensenbrink werd ik wild. Van Marco van Basten, Frank Rijkaard en Ruud Gullit werd ik lyrisch. Voor de pass van De Boer op Bergkamp en diens kappen en met buitenkant rechts in het dak tegen Argentinië op de World Cup in 1998 ben ik huilend op de knieën gevallen voor de tv.

Met Sneijder, Van der Vaart of Kuyt zie ik dat niet gebeuren. Zelfs de scharrelkip Arjen Robben maakt bij mij niks los. Eventueel wel van Robin van Persie, maar gisteren was het bij hem ook huilen met de pet op.

Nederland en Denemarken zijn twee landen die sinds de jaren zeventig tot op vandaag onevenredig veel talent hebben geschonken aan de sterkste Europese competities en met hun vertegenwoordigende elftallen voor heel veel voetbalplezier hebben gezorgd. 

Denemarken had wereldkampioen kunnen worden op het WK in 1986, zo goed waren ze daar, maar ze verloren dom van Spanje. In 1992 - vier jaar na Nederland - werden ze Europees kampioen zonder voorbereiding. De spelers werden per fax - de gsm bestond nog niet - van de Europese stranden gehaald om het oorlogvoerende Joegoslavië te komen vervangen.

Wie ook schuld heeft, er is iets mis met het spel genaamd voetbal als twee voetballanden als Nederland en Denemarken op dat hoog niveau zo'n bedroevend spektakel moeten serveren. 

De Nederlanders zijn na de wandeling van gisteren al twintig wedstrijden op rij ongeslagen, ze maakten tegen de Denen zelfs al de zestigste goal uit hun WK-geschiedenis. Na slecht uitkomen van de Deense keeper werd een slechte voorzet getrapt door een Nederlander, de bal werd slecht (niet) gekopt door Deense verdediger één, nóg slechter gekopt door verdediger twee, tegen de rug van verdediger één en belandde zo in het Deense doel. Kortom: een slechte goal. Het is een voorteken. Cruijff en Van Basten hadden die goal nooit gewild en de stand naar 0-0 teruggedraaid.