Home  Regio  tielt  tielt blogt!
     
Meebloggen? Mail ons!

Heb je nieuws voor deze blog?
Leuke foto's over Tielt?
Laat het weten aan:Ingrid of Annelies of Patricia
Zet als startpagina Voeg toe aan favorieten
Column van Ann: Meer poëzie

Ik had het niet verwacht. En tegelijk, in de gedachte die daarop volgde, zei ik tegen mezelf: waarom niet?

Waarom zou er in Tielt niet plots een jonge dichteres kunnen opstaan wiens poëzie me ontroert en bij de keel grijpt?

Sylvie Marie is een Tieltse jongedame van 24 die binnenkort haar eerste bundel Zonder voorstelt. Haar debuut wordt uitgegeven door de Antwerpse Uitgeverij Vrijdag en het Nederlandse Podium. Sylie Marie is een pseudoniem voor Sylvie De Coninck, en ze publiceert sinds 2005 gedichten voor literaire tijdschriften als Het Liegend Konijn, de Poëziekrant, het Nieuw Vlaams Tijdschrift en Lava Literair. Ze schreef ook al enkele poëziewedstrijden op haar naam, zoals de Guido Wulmsprijs van Sint-Truiden en de Conceptpoëzieprijs. Verder werkt ze mee aan de redactie van het literaire tijdschrift Meander en stond ze al geregeld op het podium in Vlaanderen en Nederland.

Toen ik in de krant over haar debuutbundel las, was ik meteen benieuwd. Ik ging op zoek naar haar e-mailadres en stuurde haar een mailtje: of ze me een paar van haar gedichten kon toesturen?

Een half uur later was mijn mailbox een paar pareltjes poëzie rijker. Dit, bijvoorbeeld, het titelgedicht ‘Zonder’ uit Sylvie’s debuutbundel:

zonder

die morgen tref ik woorden aan tussen de lakens,
ze prikken als stukjes spiegel waarin een schim
weerkaatst. ik lees:

ik ben weg, neem niets mee behalve
de geur van je haren, de zachtheid van je wangen,
de smaak van je lippen. de hond

op straat leidt me af en ik staar naar het raam. nooit zag het ochtendlicht
er zo vaal uit, had het gordijn zo weinig kracht.

het was de eerste keer dat het niet opbollend
in mijn haren snoof, mijn wangen streelde,
me goedemorgen zoende.

Toen ik dit gedicht las wist ik het weer, waarom ik zoveel van poëzie hou, waarom er geen avond voorbijgaat dat ik niet langs mijn boekenkast loop en er een bundel uitkies, om daarna een halfuurtje te gaan zitten en je eigen gevoel van geluk of ongeluk terug te vinden in zomaar een paar woorden op papier die plots tot leven komen, een groep woorden, zoals Herman de Coninck ooit zei, ‘die zich samen plotseling bijzonder intiem gaan voelen en zeggen: laat ons nou maar altijd bij elkaar, er hoeft er geen meer bij te komen.’

Wat me in poëzie - los van die paar woorden die zo lekker intiem bij elkaar horen - altijd heeft aangetrokken, is hoe je jezelf erin kan herkennen, hoe zelfs de meest droevige woorden troost kunnen brengen en je plots kunnen doen vergeten dat je daarnet nog droevig was: ‘ik ben weg, neem niets mee behalve/de geur van je haren, de zachtheid van je wangen/de smaak van je lippen.' Het klinkt een beetje cliché, 'de geur van je haren, de zachtheid van je wangen', maar in de pen van Sylvie Marie proef ik zoveel echt beleefde gevoelens en zoveel puurheid dat de clichés me niet storen.

Of dit, bijvoorbeeld, een van de mooiste gedichten over verlangen naar een afwezige geliefde die ik ooit las, over liefde die, als ze eenmaal ware liefde is geweest, nooit meer overgaat, over de hoop waarmee ook het diepste verdriet gekleurd kan zijn:

weerbarstig

bedenk me als een stukje papier
dat je onbedacht in je jaszak propt
nadat je er wat op schreef. ik laat open

wat, al hoop ik: laat het een zin zijn. één
voor in een vers van later en waaraan je
blijft denken, nog lang nadat je me wegstopte.

je kent de zin naderhand vanbuiten. hij doemt op
als een mantra in je hoofd. toch, nooit vind je er
de juiste context voor: een goed gedicht
dat de zin plaatst, omkadert, bovenal temt.

hoe je me dan na verloop van tijd bovenhaalt,
streelt en zucht: wat moet ik met je aan?


Ik heb op deze blog al eerder gepleit voor meer poëzie in deze stad. Paul Snoek is hier overleden en moet dringend een eerbetoon krijgen. En nu hebben we dus Sylvie Marie. De muren van het nieuwe stadhuis zijn nog steeds beangstigend leeg. Ik heb iets moois gevonden om ze mee in te vullen: een gedicht van onze nieuwe, jonge, mooie, Tieltse dichteres.

Reacties

Toch vreemd dat mensen die in hun hele leven geen poëziebundel hebben aangeraakt op de pieken van vreugde en verdriet dat toch gaan doen. Geboorte, huwelijk, maar meestal als een geliefde is gestorven. Een "gedichtje" om op het herdenkingskaartje te zetten, want poëzie kan blijkbaar onder woorden brengen waar woorden tekort schieten. Daarom is poëzie muziek waarvan het geluid is afgezet. Het gaat recht naar de ziel, recht naar het hart en de ontroering. Inderdaad meer poëzie graag. Welkom terug Ann, het was een tijdje geleden.

 Geert Vermeersch op 10 februari 2009 om 09:18

Bedankt voor je mooie columns, Ann! Ik kijk er telkens weer naar uit je volgende te lezen!
groetjes
Ellen

 Ellen Acx op 10 februari 2009 om 16:13

Het doet me plezier te merken dat poëzie tot in colums doorsijpelt, zeker als het over Sylvie Marie gaat. Groetjes van een andere Marie

 Marie op 10 februari 2009 om 20:48

Kunstwerken, foto's en gedichten... maakt een stad rijker en verbergt soms zijn grauwe kanten. Tielt moet ermaar eens dringend werk van maken.

 lody op 11 februari 2009 om 09:58

Ben ik ff blij, dat ik je column heb gelezen.

Mooi gedicht zeg van Sylvie ..> 'Weerbarstig'.


Groet, Lilian C

 Lilian Caessens op 11 februari 2009 om 13:30

Laat een reactie achter






Tielt blogt



  • Ingrid Castelein, Annelies Naert, Patricia Desmet en Ann De Craemer schrijven over Tielt.

    Ingrid volgt als freelance beroepsjournalist het reilen en zeilen in Tielt en de Tieltse buurgemeenten.

    Annelies is eindredactrice bij Het Nieuwsblad, regio West-Vlaanderen. Ze woont in Tielt en schrijft over alles wat er leeft in het Tieltse.

    Patricia woont en werkt in Tielt. Ze heeft een actief gezin en samen beleven ze heel wat. Ze brengt als webreporter verslag uit van wat leeft in Tielt.

    Ann (°1981) werd geboren in Tielt en na een verblijf in Brussel keerde ze terug naar haar roots. Ze schreef het boek Verre buren (2007), over immigranten uit Roeselare. Houdt het meest van: de avond, schrijven, jazz, auteurs Philip Roth, Gerrit Achterberg en Hafez, Café Carlito in Tielt en fietsen. Levensmotto: 'We grow great by dreams' (Woodrow Wilson). Voor deze blog schrijft zij wekelijks een column..

Zoeken

Nieuws uit tielt

Bloggende gemeentes

Kies een gemeente:

Meebloggen?

  • 2007/06/21/icoonblog.gif Zin om mee te schrijven? Of om foto's en filmpjes te maken? Mail ons!