Home  Regio  wetteren  wetteren blogt!
     
Meebloggen? Mail ons!

Heb je nieuws voor deze blog?
Leuke foto's van Wetteren?
Laat het weten aan:
Marc
Zet als startpagina Voeg toe aan favorieten
Deze blog verhuist!

Vanaf nu verschijnen de artikels van deze blog op de gemeentesite op www.nieuwsblad.be/ gevolgd door de naam van uw gemeente.

Deze artikels blijven bewaard als archief, maar er zullen geen nieuwe berichten meer verschijnen. Daarvoor kunt u terecht op www.nieuwsblad.be/ gevolgd door de naam van uw gemeente.

Hetzelfde nieuws, gebracht door uw vertrouwde correspondent(en). Maar vanaf nu op een andere plaats, in een nieuw kleedje. Laat ons gerust weten hoe u er over denkt.

Verse boterhammen op vrijdag!

Onze vrienden zijn uitgekozen om naar het kantoor van de directeur te komen. Ze kunnen nu eindelijk hun kunstwerk tonen. Of toch niet? En wat met het pak van opa?

Lees méér in de nieuwe aflevering van "Boterhammen met choco"!

KUNST


Jef, opa, oma en Emma mogen eerst.
“Kom maar mee”, helpt De Donder.
Ze stappen binnen bij directeur Van Riet.
“Beste mensen, welkom op mijn kamer”, roept Pieter Van Riet. “Laten we praten over het schilderij. Toon het mij. Snel! Ga zitten en toon het mij!”
Er is een zeteltje voor oma en een stoel voor opa.
Jef heeft geen plaats meer.
Hij blijft rechtstaan.
Emma kruipt op schoot bij oma.
“Kom, geef me de map”, zegt Jef.
Maar Emma toont het schilderij liever zelf.
“Kijk, meneer. Mijn kopvoeter.” Ze praat stil.
Opa, oma en Emma wachten af.
Jef niet. Hij geeft uitleg.
“Een kopvoeter, dat is een ventje met een hoofd en twee voetjes en twee armpjes. Maar dat ventje heeft géén lijfje. Kijk, zie je.”
Opa, oma en Emma wachten af.
Jef huppelt heen en weer.
Hij is zenuwachtig.

Maar!!?, denkt hij ineens.
Wat doet opa nu?
Opa geeft het pak niet af!
Dat begrijpt Jef niet.
Opa brengt een pak mee voor de directeur en nu houdt hij het helemaal voor zichzelf.
“Opa”, fluistert Jef, “Het pak ...”
“O”, zegt opa. “Straks. Je zal wel zien.”
Jef begrijpt het niet.

Pieter Van Riet heeft de tekening van Emma vast.
Hij slikt.
“Die kleuren”, zucht hij.
“Dat groen. Dat blauw. Dat ... dat ... dat ...! En die voetjes en die mond.”
Directeur Van Riet staat op.
Gaat zitten.
En staat weer op.
Hij draait de kopvoeter ondersteboven.
“En dat geel”, stamelt hij.
Jef, Emma, oma en opa kijken naar elkaar.
Wat zégt hij?!
“Is het mooi?” vraagt Emma.
Pieter Van Riet beeft.
“Kindjes. Het is kunst.”
Hij ademt zwaar.
“Opa, kunst, wat is dat?” vraagt Emma.
Opa lacht.
Hij weet al wat Pieter Van Riet bedoelt.
“Kunst is iets moois”, vertelt opa.
Emma is blij.
Ze begrijpt het.

“Dus u neemt het”, juicht oma.
“Ik sta paf”, zegt Van Riet. “Het is zo mooi. Ik neem het.”
“Meisje, het is een parel. Een pracht van een schilderij. Ze krijgt een plaats in ons museum.”
De directeur klinkt heel plechtig.
Emma bloost.
Zie je wel, ik vond ze altijd al mooi, de kopvoeters van zus, denkt Jef.
Hij glimlacht even: eigenlijk is ze lief, Emma.


Maar wat met het pak van opa? Lees meer in de volgende aflevering!

De boterhammen zijn weer gesmeerd

In de vorige aflevering van ons verhaal vertelde directeur Pieter Van Riet dat er een probleem was. Kan hij het oplossen?

Lees meer in de nieuwste aflevering...

BRIEFJES

Want Pieter Van Riet heeft een idee.
Een dom idee, vindt Jef.
Moet je horen ...
Pieter Van Riet geeft uitleg.
Dat hij een mandje heeft met briefjes.
En dat op die briefjes soms ja staat.
En soms neen.
Dat iedereen een briefje uit het mandje moet halen.
Wie ja heeft, blijft.
Wie neen heeft, gaat.
Een dom idee, vindt Jef.

Maar daar is De Donder al.
“Mag ik even? Laat me even!” schreeuwt hij.
De Donder zoekt een weg tussen de mensen, met het mandje.
Jef is bang.
“Opa, we staan te ver achteraan”, grient hij.
De Donder stapt rond, met de briefjes in de mand.
Het is stil. Héél stil.
Iedereen mag grabbelen en kijkt op zijn briefje.
De oude mevrouw? Neen.
Die grijze heer? Ja.
De jongen met zijn papa? Ja.
Het blonde meisje? Neen.
Dat kindje, daar wat verder? Neen.
Wat een dom idee, denkt Jef alweer.
(Maar wel spannend ...)
Die man? Neen.
Die vrouw? Ja.

Jef schrikt.
De Donder!!
De Donder staat met de mand voor Jef, Emma, opa en oma.
Jef voelt zijn hart kloppen.
Er zijn nog maar twee briefjes over.
Grabbelen? Neen, dat doet hij niet. Zeker weten.
“Ik doe het wel”, zegt Emma.
Ze neemt een briefje.
Dit hier.
Of ...
Neen, het andere.
Of toch, het eerste maar ...
Ja, het eerste.
Dat is het.
Neen, het andere. Toch liever het andere.
Ja, zo is het goed.
Jef houdt het niet meer. Hij kijkt weg.
Emma rolt het briefje open.
Oma helpt een handje.
Want opa kijkt weg.
En???
Wat is het?
Oma schatert.
Het is ...

... JA

“Ik wist het! Ik wist het!” giert Jef.
Hij springt op en neer, samen met Emma.
“Goed gedaan, meisje”, roept opa.
“Eigenlijk moet ik plassen”, zegt Jef.
Maar daar is nu geen tijd voor.
Wie overblijft mag naar directeur Van Riet.

Wat zal er gebeuren in het kantoor van de directeur? In de volgende aflevering méér daarover!

Verse boterhammen!

Onze vrienden zijn eindelijk in het museum. Maar of alles ook echt vlotjes zal lopen? Niet echt, natuurlijk...

Een nieuw hoofdstuk...

HET PROBLEEM

Potjandorie!
Wat een mensen ...
Dat zijn er minstens achtenveertg, schat Jef.
Opa, Jef, oma en Emma staan achteraan.
“Schuif een beetje door”, zegt oma.
Het kan nog net.

“Beste, beste, beste mensen, welkom in mijn museum”, klinkt het plots.
Het wordt muisstil.
“Beste, beste, beste mensen. Ik ben Pieter Van Riet, de directeur”, brult de man.
Hij staat boven op een stoel.
Pieter Van Riet is raar.
Net een heks, denkt Jef.
Van Riet is gruwelijk.
Hij is zo lang en zo dun, vindt Emma.
Zeker zestien meter, meent ze.

“Beste mensen, welkom”, zegt hij alweer.
Dàt weten we al, zucht Jef.
Hij wordt zenuwachtig, door de wedstrijd van straks.
Pieter Van Riet zweet hard.
Hij kucht en hoest.
“Beste, beste mensen. We hebben een probleem”, zegt hij.
Zijn stem piept.
Een probleem?
De mensen praten door elkaar.
Een probleem??
“Jullie zijn met te veel. Veel te veel”, vertelt Pieter Van Riet.
Zijn hand peutert aan de knopen van zijn hemd.
Pieter Van Riet is niet goed wijs, denkt Jef.

Te véél?
En wat nu?
“Moeten we nu gewoon naar huis?” vraagt Emma.
Zomaar?
En het schilderij dan?
En het pak van opa?
Weer vijftig minuten rijden?
Zonder wedstrijd?

Gelukkig niet!

Heeft de directeur een oplossing voor zijn probleem? Ontdek het in de volgende aflevering!

Nieuw hoofdstuk van de boterhammen

Onze vrienden zijn in Wippelgem. Opa doet nog wat geheimzinnig over het grote pak. Dat pak, dat kan niets anders dan een geschenk zijn voor de directeur, weet Jef. Maar is dat wel zo?

Een nieuw hoofdstuk...

TRAPPEN

Het is stil, beneden in het museum.
Een beetje akelig, eigenlijk.
Er is niemand.

Hier staan we nu, denkt Jef.
Hij draait wat in het rond.
We zijn te laat, meent hij.
Of neen, niet te laat. We zijn te vroeg. We zijn gewoon te vroeg.
“Oma, kijk eens op de klok”, vraagt hij.
Elf uur is het.
Dat is precies op tijd.

Nu horen ze voetstappen.
Ze zijn van een rond, klein, bol mannetje.
Zijn grijze krullen zijn in de war.
“Aangenaam. Ik ben De Donder. Ik help directeur Van Riet.”
Hij schudt de hand van oma en opa.
“U komt voor de wedstrijd?”
Jef en Emma knikken heftig.
“Volg maar. Directeur Van Riet heeft zijn kantoor op de zesde verdieping.”
“Kamer 7”, zegt Jef in het oor van Emma.
Ze giechelen.
De Donder loopt voorop.
Eerste verdieping.
Oma en Emma volgen.
Tweede, derde, vierde verdieping.
Opa en Jef volgen.
Nog meer trappen!
Opa puft.
(Is het pak misschien te zwaar?)
Vijfde verdieping.
Zesde verdieping.
Eindelijk!

Binnenkort: het vervolg! Met een heel groot probleem!

De boterhammen zijn terug! Smakelijk!

Na de vakantie trekken oma, opa, Jef en Emma verder naar Wippelgem. En, wat blijkt...?

HET MUSEUM VOOR GEKKE KUNSTEN


“Kijk!!” schreeuwt Jef.
Centrum Wippelgem staat er.

Wat een drukte hier.

Die kant uit, zo, dat is in orde.
En dan, wat verder, rechtsaf.
“Zullen we het toch maar even vragen?” zegt oma.
Maar opa is koppig. Hij zoekt gewoon voort.
Wippelgem is groot.
Het smalle straatje door ...
Zo ...
Voorbij die winkel.
En nu?
Nog even rechtdoor? Of links?

“Museum voor Gekke Kunsten, dààr”, roept oma.
“We vonden het meteen. Goed gereden, man”, glundert ze.
Opa fronst zijn voorhoofd, hij zegt niets.
Hij knipoogt alleen maar even naar de achterbank.
“Hoe mooi, dat gebouw”, fluistert Emma.
“Even kijken”, zegt Jef.
Hij haalt het bericht uit zijn zak.
“Directeur Pieter Van Riet, zesde verdieping, kamer 7. Dat kan niet moeilijk zijn. Die vinden we wel.”

Oma, Jef en Emma (mét het schilderij) stappen uit.
Opa sluit de auto.

Het pak!
Opa neemt het pak mee, ziet Jef.
Hij denkt heel diep na.
Dan weet hij het plots.
Opa heeft een geschenk mee voor de directeur ...
Zo eenvoudig is het.
Dom van mij, zegt Jef in zichzelf.


Kleine stukjes Boterhammen met choco

Jef, Emma, oma en opa zijn eindelijk onderweg naar Wippelgem. Ze hebben een hele voorraad snoep bij zich. Als dat maar goed afloopt...

Tijd voor een nieuw hoofdstuk van "BOTERHAMMEN MET CHOCO"!

Onze hoofdrolspelers houden het deze keer heel kort. De autorit duurt blijkbaar heel erg lang. Opa rijdt dan ook - om het zacht uit te drukken - niet echt snel.

BIJNA ...

“Zijn we er bijna?”
“Alle snoepjes zijn bijna op.”
“Ja, bijna.”

Zie je wel dat het deze keer héél kort is. Maar ze komen dichterbij. Zullen ze dan toch in Wippelgem geraken? En vinden ze het museum? Ontdek het (misschien) in de volgende aflevering!

"Boterhammen met choco" hebben nieuw hoofdstuk

Ons verhaal schiet stilaan op. Het schilderij blijkt uiteindelijk een Kopvoeter te zijn... Hoe gaat het verder met de "Boterhammen met choco"? Lees het hier, in het nieuwe hoofdstuk!

NAAR WIPPELGEM

Wippelgem is ver. Bijna zo ver als naar zee.
Vijftig minuten rijden, zeker en vast.
De auto’ s schieten voorbij.
En twee moto’ s.
Een dubbeldekker. Die komt uit Duitsland.
Nog een bus.
Opa rijdt wel heel traag, vindt Jef.
Het is prachtig weer.
De zon schittert tussen de schaapjes van wolken.
Het is warm.
Emma draagt de zonnebril van mama.
Een reuze bril op een mini neusje.
Joske Pap slaapt in haar armen.

“Kijk eens, Jef”, zegt Emma.
Ze steekt haar tong uit.
Ze maakt een krulletje, en dan een rolletje.
En nog een keer.
Tong uit de mond. Oeps! Een rolletje.
Jef probeert het ook.
Tong! ... Mislukt.
Nog eens: ...
Mislukt.
“Wat een stom spel”, zegt hij.
Opa lacht.
Tong! Oeps! Een rolletje. Emma kan het weer.
Vervelende Emma, denkt Jef.
En wat doet dat pak hier nu eindelijk, zeurt hij.
Vervelende opa, denkt Jef.
Hij kijkt naar buiten, zomaar.
Hij neemt wat drop.
Een zuur beertje.
Chips met paprika.
Vier noten.
En een druif.

Gaan Emma en Jef al die snoepjes opeten? En, ja, wat zit er nu eigenlijk in het pak? Wanneer vertelt opa het? Of zit oma er voor iets tussen? Ontdek het (misschien) in de volgende aflevering!

"Boterhammen met choco" vertelt verder

In de vorige aflevering waren de kinderen eindelijk klaar voor de rit naar Wippelgem. Alhoewel... Vandaag lees je hier het vijfde deel van "Boterhammen met choco".

DE KOPVOETER

“De tekening! We zijn de tekening vergeten”, krijst Emma.
Ze haast zich weer in huis.
Was het bijna allemaal gewoon voor niets geweest ...
“Stom was dat”, sist Jef. “Laat nog eens zien.”
Emma opent heel voorzichtig de map.
“Ons schilderij” heeft Jef erop geschreven.
Emma heeft super lang aan de tekening gewerkt.
Wel tien minuten.
Met wat groene en blauwe verf, een lik rood en een spatje geel.
“Mijn kopvoeter ...”, zegt ze.
Beretrots is Emma. “Mooi, hé.”
“Mmja”, doet Jef. “Neem maar mee, we zien wel.”
Hij kijkt nog even op het bericht uit de krant, dat hij in zijn broekzak bewaart.
Wie weet, denkt hij.
Ze stappen in.
Op de achterbank ligt een pak.
Een pak met een strik.
“Wat is dat?” vraagt Jef.
“Je zal wel zien”, lacht opa.
Hij zegt het wéér, knort Jef.
Opa zegt het wéér, net als gisteren.
Toen zei hij het ook, aan de telefoon.
“Je zal wel zien”, zei hij.

Wat zit er in het pak? En wat zal Jef wel zien? Vindt opa Wippelgem? En wat doet oma? Ontdek het in de volgende aflevering!

Vierde deel uit ons verhaal

In de vorige aflevering bleven Jef en Emma maar wachten op opa en oma. Zijn ze er nu eindelijk? Of wat is er aan de hand?

Vandaag: het vierde deel van "BOTERHAMMEN MET CHOCO"!

4. WACHTEN


Want wachten, dat duurt lang.
Jef leest een boek.
Emma drinkt melk.
“Krijg ik nog een boterham met choco?”
“Ik ook.”
Ze kijken uit het raam.
Wachten duurt lang.
“Daar zijn ze”, kraait Emma.
“Oma en opa zijn er”, roept Jef.
Jef en Emma rennen naar buiten.
Maar oma en opa willen eerst nog even naar binnen.
Opa ziet de pot met choco op tafel.
Hij smikkelt.
Boterhammen met choco!
Dat is nu net het liefste wat hij heeft.
Hij wil graag, heel snel, één boterham.
Met héél véél choco.
Dat is zo lekker.
Maar Jef en Emma willen weg.

Ze hebben alles klaar, voor onderweg:

Een zakdoek voor Emma.
Zure beertjes.
Een appel.
Drop.
Twee peren.
Noten.
Neusjes.
Chips met paprika.
Joske Pap, de pop van Emma.
Vier strips.
Blauwe druiven.
En een zakdoek voor Jef.

“Dan gaan we maar”, zegt opa.
Oma, Jef, opa en Emma lopen de oprijlaan af."

Is de weg naar Wippelgem lang? Hebben ze genoeg snoep mee voor onderweg? En gingen ze niet met een schilderij naar het museum? Ontdek het in de volgende aflevering!

Derde deel uit ons verhaal

Tijdens de vorige aflevering deed Jef een heel raar telefoontje naar opa. En die deed geheimzinnig: "Je zal wel zien", klonk het. Wat zullen we wel zien? En is Jef nog altijd zo zenuwachtig?

Vandaag: het derde deel van "BOTERHAMMEN MET CHOCO"!

3. NJAMNJAMIE

“En? Zijn ze er al, oma en opa?”
Het is de stem van zus.
“Emma! Die slaapt ook al niet meer. We zijn gered”, giert Jef.
Nu zijn mama en papa direct uit bed, dat weet hij.
Papa scheert zich, mama neemt een douche.
“Maar zijn oma en opa er nu al?”
“Neen, Emma, dat is pas straks.”
Tanden poetsen!!
Haren kammen!
Klaar.
Emma en Jef hollen de trap af.

“Boterhammen met choco, mannen?” vraagt papa.
“Njamnjamie”, smakt Emma.
“Maar eerst moet ik plassen”, piept Jef.
Het is weer dringend.
In de trommel zit nog brood.
Bruine sneetjes voor de choco.
En witte voor toostjes.
Alleen mama lust die. Lekker gezond, vindt ze.
“Papa, is het nu al straks?”
Emma zeurt al wat.

Wanneer komen opa en oma? En is er wel genoeg choco? Ontdek het in de volgende aflevering!

Oudere berichten:
> Wetteren aan de Schelde
> LDD & Respect nodigen uit
> Curieus organiseert drie activiteiten
> Rogeetjen
> Volgende week is het zo ver: de koers passeert in Wetteren
> Wetterse Uitzet
> Komaan Wetteraars, help eens een handje!
> Inschrijven voor de quiz 'Wetteren Dorp Van De Ronde' kan nog tot 2 maart
> Zondag 22 februari is nationale wandeldag
> Binnenkort 'The Birds' van Hitchcock in Wetteren?
> Wetteren heeft drie finalisten in 'Beste speler' 2009
> Anne Marie Hoebeke pleit voor een betere aanpak duivenoverlast
> AGB houdt geen rekening met mindervaliden volgens Piet Van Heddeghem
> SnoWhites treden op in Lede
> Activiteiten Wetterse jeugdverenigingen
> Infoavond: Fair Trade, wat, hoe en waarom
> 'Curieus' nodigt uit
> Inschrijven voor De Ronde Van Vlaanderen quiz kan nog t.e.m. 2 maart
> Gemeenteraad 18 februari
> Carnaval in Wetteren

Archieven per maand:
| maart 2009 | februari 2009 | januari 2009 | december 2008 | november 2008 | oktober 2008 | september 2008 | augustus 2008 | juli 2008 | juni 2008 | mei 2008 | april 2008 | maart 2008 | februari 2008 | januari 2008 | december 2007

Wetteren blogt

  • Marc Poelman blogt over Wetteren.

    Marc (°1955) is geboren en getogen in Wetteren en werkt in een grote Gentse autofabriek waar hij de kwaliteit van het spuitproces opvolgt. Zijn hobby's zijn reizen, film, lezen en de natuur. Hij houdt van stevige rockmuziek, zodat je hem geregeld op een optreden kunt tegenkomen.

Zoeken

Nieuws uit wetteren

Bloggende gemeentes

Kies een gemeente:

Meebloggen?

  • 2007/06/21/icoonblog.gif Zin om mee te schrijven? Of om foto's en filmpjes te maken? Mail ons!