Home  Regio  wetteren  wetteren blogt!
     
Meebloggen? Mail ons!

Heb je nieuws voor deze blog?
Leuke foto's van Wetteren?
Laat het weten aan:
Marc
Zet als startpagina Voeg toe aan favorieten
Deze blog verhuist!

Vanaf nu verschijnen de artikels van deze blog op de gemeentesite op www.nieuwsblad.be/ gevolgd door de naam van uw gemeente.

Deze artikels blijven bewaard als archief, maar er zullen geen nieuwe berichten meer verschijnen. Daarvoor kunt u terecht op www.nieuwsblad.be/ gevolgd door de naam van uw gemeente.

Hetzelfde nieuws, gebracht door uw vertrouwde correspondent(en). Maar vanaf nu op een andere plaats, in een nieuw kleedje. Laat ons gerust weten hoe u er over denkt.

De winter van 1962-1963

We waren er de laatste jaren stilaan al gewend aan geworden dat er geen winters meer zijn. Tot het de laatste weken veertien dagen aan een stuk bleef vriezen, en nog geen klein beetje: er waren verschillende nachten van min 10° Celsius. Voor jonge kinderen was het iets nieuws: er viel wat sneeuw, het vijvertje in de tuin bevroor, de bomen werden wit en de neuzen en wangetjes van het jonge volkje sloegen rood uit van de kou.

Winter631 Ik herinner me als kind nog de winter van 1962-1963, ik was toen een achtjarige knaap die school liep in het dorpsschooltje op Ten Ede.

De winter begon al heel vroeg in ’62, eind november en begin december had het al flink gevroren, nadien temperde het wat maar op 22 december was het pas goed prijs, het begon te sneeuwen: geen klein beetje sneeuw maar pakken. Op sommige plaatsen werd ze tot twee meter hoog samengeblazen door de ijzige wind. De dagen, weken en maanden nadien waren een afwisseling van sneeuw en extreme vrieskou.

Op 18 januari 1963 werd in Ukkel een record dagtemperatuur van min 18° Celsius gemeten. In de Ardennen zakte het kwik tot min 26° Celsius. Alle rivieren in Belgie en Nederland, in half West Europa trouwens, waren dichtgevroren en het ging van kwaad naar erger: op een bepaald moment vroor zelfs de zee voor onze kust dicht.

Winter633 Het moet ergens eind januari 1963 geweest zijn, ik weet niet meer met wie, maar op een zondag reden we met de auto naar de kust en gingen kijken naar de Noordzee. Door de getijden werden bij vloed steeds pakken ijs op het strand geworpen die ondertussen een metershoge muur gevormd hadden. Ook al was ik maar acht jaar, dat beeld staat me nog steeds voor de geest… Ik hoorde sommige mensen spreken over het einde van de wereld, niet door vuur dus maar door ijs en mijn jonge hart kromp ineen… Enkel mijn grootouders, die maakten daar niet zoveel spel over: die hadden immers de winter van 1933 meegemaakt en die was naar ’t schijnt nog erger.

Winter634 Ik weet ook nog dat die winter de fameuze Elfstedentocht in Nederland werd gereden. Slechts weinige deelnemers bereikten de eindmeet en bij sommigen waren ledematen, neuzen, lippen, zelfs de ogen bevroren. In Nederland, dat kon ik indertijd al lezen in ’t Volkske’, was het trouwens nog kouder dan bij ons hier in Belgie, complete dorpen waren afgesneden van de buitenwereld en geraakten niet aan brandstoffen (vooral steenkolen). Elke dag waren er meldingen van, vooral arme mensen, die doodgevroren waren.

Winter632_2 Wat me ook nog heel goed bijgebleven is uit die ijswinter: het was de eerste maandag na de kerstvakantie, het had de zondag ervoor weer eens flink gesneeuwd en de nacht daarop gevroren dat het kraakte. We woonden indertijd in ‘De Bommels’. Moeder maakte me wakker om naar school te gaan, zelfs een halfuurtje vroeger dan gewoonlijk. Ik had op dat ogenblik nog twee zusters die in de kleuterschool zaten maar die mochten in bed blijven liggen omdat het zo koud was en thuisblijven. Normaal gezien reed ik met mijn fietsje naar school maar die morgen, met 20 centimeter sneeuw was er geen doorkomen aan en leidde moeder me aan de hand naar school, zo’n drie kilometer verderop. Ze vertelde me dat ik naar school moest omdat ik sinds het eerste studiejaar steeds de eerste van de klas geweest was en ze bang was dat ik ‘achterop’ zou geraken tegenover de tweede en de derde van de klas want die woonden dichter bij de school en zouden dus geen lessen overslaan. Oudertrots zeker? Ik vond dat echter zo onrechtvaardig (dat mijn zussen mochten thuisblijven en ik niet) dat ik ermee dreigde er mijn voeten te zullen aan vegen.

Winter635 ‘k Weet ook nog dat moedertje (die helaas allang overleden is) als wijze van beloning pannenkoeken met bruine suiker en van die lekkere bruine stroop gebakken had na schooltijd. Waar is de tijd? Was het die goeie ouwe tijd? Ik ben er niet zeker van maar één ding staat vast: nooit ben ik zo bang geweest dat de wereld zou vergaan als in die winter van ’62-’63...

Ook het najaar van 1963 staat in mijn geheugen gegrift toen op 22 november John Fitzgerald Kennedy in Dallas, Texas, vermoord werd maar dat is stof voor een later verhaal…

Bron: Marc Poelman         Foto's: archief 'De Standaard'

Winter636 Winter637

Kapellendries vroeger en nu

Hoeksken3 Zeg tegen een rasechte Overscheldenaar dat hij een Wetteraar is en de kans is groot dat hij het er niet mee eens is. Overschelde is altijd al een aparte gemeenschap geweest, liever zelf de handen uit de mouwen steken dan van iemand afhankelijk te zijn.

Doordat men voor alles op het centrum van Wetteren aangewezen was en men steeds de Schelde moest oversteken waren er al vroeg verscheidene middenstanders actief: cafés, kruideniers, slagers, bakkers en visverkopers deden er goede zaken.

De buurt 't Hoeksken, zoals Overschelde ook wel genoemd wordt, was er om mekaar te helpen en iedereen kende er iedereen. Vandaag zien we dat nog: als we door de Kasterstraat, het Molenstraatje, de Baerdonckstraat etc wandelen zul je in de meeste gevallen een vriendelijke 'Goeiendag' krijgen; het is vooral een buurt waar iedereen nog voor iedereen klaar staat.

Ook staat het hier stijf van de oude volksverhalen die de oudere Overscheldenaars u met plezier zullen vertellen. De goeie ouwe tijd van de 'Halleput' (vraag maar eens rond wat dat is) lijkt hier nog maar net voorbij te zijn.

De eerste noties van de naam Overschelde vinden we terug rond 1880, toen bepaalde delen van de Schelde (Nu d'Oude Schelde') werden rechtgetrokken. Tussen het huidige Texaco-tankstation en de voetgangersbrug woonden in die tijd verschillende vissers (de Schelde was indertijd heel visrijk, er werd zelfs steur gevangen). Ook schippers, boottrekkers en scheepslossers hadden hier hun verblijfplaats. Het was ook de tijd van de bijnamen: Pier uit den Buuk, Broerken Treite, De Vetten alias Karel Michem, Saatjen Titti, Moustache, Saut Claus, Stanse Dootjes, Pee Paepe, De klopper, allemaal namen die nog bekend in de oren klinken...

Hoeksken2

Wist u dat Overschelde ooit twee kastelen bezat? Eén ervan bestaat nog: het kasteel van Loufs (waar 'Den Duits' gehuisvest was in de Tweede Wereldoorlog) en het kasteel De Vijvers (eerst van de familie Liebrecht en later van de familie Robert Van De Velde), dit laatste, prachtige, kasteeltje was gevestigd in het Molenstraatje waar nu de naar achter gelegen bungalow staat.

In 1957 was het feest: toen werd de langverwachte voetgangersbrug 'De Passerelle' geopend. De plannen voor een nieuwe fietsvriendelijkere versie liggen momenteel op tafel . In 1965 werd er opnieuw gevierd want toen kregen de inwoners van Beirstoppel, Kapellendries en Gransvelde hun officiële parochie, die van Overschelde, Onze-Lieve-Vrouw-ten-hemel-opgenomen.

Hoeksken1

Er was ook een tramverbinding met Gent en Hamme in die tijd. Vele Overscheldenaren maakten er gretig gebruik van. Met de komst van de autobussen werd de verbinding in 1953 opgeheven.

En zo ziet het er nu uit:

Kapellendries_nu3

Kapellendries_nu2

Kapellendries_nu1

Bron: Heemkundig museum Wetteren             Foto's: Heemkundig museum & Christine Eloot

Staf Pijpe vertelt

Staf1 Volgende interview werd afgenomen door mijn zoon Wesley die kind ten huize is bij Staf Van Den Berge. Hij heeft zoveel mogelijk de bewoordingen van Staf, die een begenadigd verteller is, gebruikt

De naam Gustaaf Van Den Berge zal bij veel Wetteraars niet meteen een belletje doen rinkelen, de naam 'Staf Pijpe' daarentegen kent iedereen.

Staf was van 1949 tot 1991 bij de Wetterse vrijwillige brandweer. Vanaf 1974 tot aan zijn pensioen was hij commandant. Daarnaast was hij cafébaas, werkte eerst als verkoper van auto's en later als handelsvertegenwoordiger bij kolenfirma Spiers.

Door de jaren heen heeft Staf enorm veel straffe stoten meegemaakt. Al zijn belevenissen schreef hij dag na dag op in diverse dagboeken. Staf: 'Ik mocht moe, doodziek, of strontzat zijn, maar elke avond werd er verslag gemaakt'. In 1992 verscheen er zelfs een heus boek over zijn lotgevallen.

Wie hem een beetje kent, weet dat Staf kan vertellen zoals geen ander. Bij een lekker kopje koffie 'met nen goeien druppel' vertelt hij mij volgende belevenis: 'Het was 7 juni 1962, Frans De backer en ik werden opgeroepen voor een ambulanceopdracht op de autostrade. Een jong koppeltje was met de motor gevallen en ze waren beiden lichtgewond. (Staf weet zelfs nog dat dit zijn 174ste ambulanceopdracht was.)

Toenmalig commandant Gybels vroeg of ze hen naar Brussel naar hun thuis wilde voeren. In 1962 naar Brussel, jongens, dat was een avontuur... Natuurlijk namen wij die opdracht met beide handen aan. Dus wij naar de Place de Collignon waar ze woonden, zij op het eerste verdiep van een appartementsblok, hij op het vierde.

In die ambulance in de tijd waren er 2 berries bovenéén, een ongeschreven wet was dat de vrouw beneden werd gelegd, de man bovenaan. Ik was chauffeur, Frans zat naast mij. Nu moet ge weten dat indertijd tussen de laadruimte en de ruimte voor de chauffeurs er een doorkijkglas zat, wij konden hen zien, maar zij ons niet. Nog maar net op de autostrade vroeg ik aan Frans om eens te kijken of alles in orde was. 'Verdomme, wilt ge mij nu geloven, hij zit erop' zei Frans. Ik zei dat dat toch niet mogelijk was! Frans wilde direct wedden voor 100 Frank. Nu moet je weten dat Frans graag een pintje dronk maar betalen deed hij minder graag, dus als hij al wilde wedden zou het toch wel eens de waarheid kunnen zijn.

Toen ik ook eens keek, kon ik zien dat ze inderdaad op elkaar lagen. Allez niets gezegd, we lieten ze doen en reden door naar Brussel. Op de place de Collignon aangekomen, stonden de ouders ons al op te wachten. We namen eerst het meisje uit de ambulance, maar de jongen bleef rustig op de berrie liggen en maakte geen aanstalten om zich op te richten. 'Eh bien messieurs vous allez me bien porter en haut'? 'Wat zegt hij' vroeg Frans. Dat we hem naar boven moeten dragen antwoordde ik. Frans was rap van repliek : 'Wie kan p..., kan ook zelf naar boven gaan'.

Ik heb nog nooit iemand zo rap van zijn brancard weten springen. De vader van één van die 2 jongeren was nochtans zo tevreden dat we niet mochten vertrekken zonder eerst nen goeien Martell te drinken. Verder kregen we elk 200 Frank drinkgeld, wat voor die tijd uitzonderlijk veel was. Daarmee hebben Frans en ik, toen we in Wetteren aankwamen, nog heel wat pintjes kunnen gaan drinken, die 7de juni 1962…'.

Staf2

Bron: Gustaaf Van Den Berge   Oud brandweercommandant     Verslag & foto's: Wesley Poelman

't Huis van Oostenrijk in de kijker

Huis_van_oostenrijk1 Op de hoek van de Mellesteenweg en de villawijk 'De Bommels' op Ten Ede stond vroeger een herberg, 't Huis van Oostenrijk' genaamd. Er was ook een kruidenierswinkeltje en er werd ook nog wat 'geboerd'.

In mijn vroege jeugdjaren, de jaren '60 van de vorige eeuw, was het gebouw zo'n kleine 200 jaar oud. Anna Begijn, de cafébazin, vertelde me ooit dat haar toenmalige gebuur, Walter Lerouge (die volgens haar directeur was van een soort café in Amsterdam maar in werkelijkheid manager van 'De Brakke Grond' in de Nederlandse hoofdstad) dat hij een stafkaart teruggevonden had uit 1780 waarop de naam 'La maison d'Autriche' voorkwam, de tijd van de Oostenrijkse overheersing dus. Soldaten van Napoleon zouden hier nog verbleven hebben...

Huis_van_oostenrijk6

Het café was uren in 't rond bekend, Anna, de bazin overleed begin dit jaar op 88-jarige leeftijd. Haar tweede echtgenoot, Karel, een ietwat gesloten man maar met een gouden hart overleed reeds in 1991. Ze hield het café niet minder dan 44 jaar open. Toen ze 67 was ging ze met welverdiend pensioen en genoot nog meer dan 20 jaar in haar huisje in 'De Bommels', ze had gewerkt als een paard zoals men in de volksmond zegt.

Uit de mond van Anna: 'In november 1941, een paar dagen nadat we getrouwd waren, stond ik er al alleen voor. Mijn eerste man moest zijn wittebroodsweken doorbrengen in 'den bak'. Het was oorlog en we smokkelden wat etenswaren om onze grootste honger te stillen. Hij werd gesnapt en opgesloten'. Ook verdere tegenslagen vielen haar te beurt, acht jaar later stierf haar echtgenoot. 'En ge weet hoe dat gaat als vrouw alleen', volgens Anna: 'binnen de kortste keren zaten hier dagelijks zeven levende wevenaars aan den toog. Ik ben toen maar hertrouwd met een ander dan één van die zeven, 'k mocht toch geen ruzie stoken onder mijn 'kalandizie'.

Huis_van_oostenrijk9 Als buur zijnde, was ik er kind aan huis, temeer omdat twee zonen ongeveer dezelfde ouderdom dan ik hadden. Het was een typisch Vlaams volkscafeetje, iedereen, rijk of arm kwam er over de vloer en iedereen kende er iedereen. Echt ruzie heb ik er nooit weten maken, meningsverschillen die luidruchtig uitgepraat werden des te meer... De supporters van Rik Van Looy tegen die van Eddy Merckx, die van Anderlecht tegen die van Gantoise of Brugge en ga zo maar door. Op zomerdagen, toen de ramen van onze slaapkamer openstonden, hoorde ik ze 's avonds soms roepen tegen mekaar niettegenstaande we er meer dan honderd meter vandaan woonden...

Huis_van_oostenrijk10 Het cafeetje leefde: er was een spaarkas, een supportersclub voor een plaatselijke wielrenner, een wielertoeristenclub, er werden regelmatig boogschietingen gehouden etc... Het leek er ook dagelijks kermis; klanten van allerlei pluimage kwamen er over de vloer maar iedereen kwam er met iedereen overeen...

Om de 'straffe stoten' die er gebeurd zijn te beschrijven zou ik twee boeken nodig hebben maar sommige wil ik hier toch neerpennen.

Huis_van_oostenrijk14 

Op een mooie lentedag werd besloten om de kelder eens op te ruimen,te witten en alle rommel weg te gooien. Er stonden nog een paar bokalen krieken op jenever die zodanig oud waren dat ze er verschrompeld uitzagen. Karel (of Charel zoals wij hem noemden), had er niets beter op gevonden dan de inhoud over de draad bij de kippen te kieperen. Tien minuten nadien stoof hij in grote paniek het café binnen: 'de kiekens' hadden volgens hem 'de plaag'. De dieren lagen met hun poten in de lucht te spartelen, niet om aan te zien... Anna, van geen kleintje vervaard, ging een bijltje halen en hakte met vaste hand kip na kip de kop af teneinde hen uit hun lijden te verlossen tot plotseling haar oog viel op een paar overgebleven krieken en haar frank viel, die beesten waren gewoon strontzat! De gelukkigen die het overleefd hadden bekwamen na hun roes uitgeslapen te hebben.

Huis_van_oostenrijk8

Het toilet van het café was buiten in een bijgebouwtje. Op een vroege morgen kwam de 'gazettenmarchand' langs met de krant. Hij had die dag veel last van darmkrampen en moest dringend een 'grote boodschap' doen. Hij parkeerde zijn wagen op de oprit, stoof naar het WC, ondertussende zijn broek losmakend, en plofte zich in het halfduister neer... op de schoot van Anna die er net haar gevoeg zat te doen.

Huis_van_oostenrijk2 Aan dorpsfiguren was er in die tijd geen gebrek: één ervan was Edgard, een trouwe klant die dagelijks langskwam. Om naar het WC te gaan moest je door een bijkeukentje naar buiten. Daar lag op een vleesplank nog een stuk rosbief, overgebleven van het middageten, met het vleesmes ernaast. Edgard vond er niets beter op dan er een flink stuk af te snijden en het in zijn mond te stoppen. Op dat moment echter, ging de deur tussen het café en de keuken open. Edgard slikte van 't verschieten' het stuk vlees door, hij sloeg achtereenvolgens rood, blauw en purper uit en gelukkig voor hem was er iemand in de zaak die koelbloedig was en het obstakel uit zijn keel haalde, zoniet was hij gestikt geweest.

In diezelfde bijkeuken passeerde ik op een avond toen Charel in een teil zijn haar stond te wassen in de pompsteen. Ik hoorde hem grommelen dat die shampoo op niks trok want het schuimde niet. Toen ik mijn blik op fles richtte kreeg ik het bijna van het lachen: hij was zijn haar aan het wassen met wasverzachter...

Een andere keer presteerde hij het bijna om gans het boeltje in de fik te steken. Hij had op een avond zin in frieten, schilde aardappelen en sneed ze in reepjes, hij had ondertussen de stekker van de friteuse ingestoken maar ook het gas eronder aangestoken... Paniek in 't Huis Van Oostenrijk!

Huis_van_oostenrijk17_2

Op een mooie zomerdag...

Huis_van_oostenrijk7

Lol en plezier was er genoeg...

Huis_van_oostenrijk5 Huis_van_oostenrijk13

Het leven van zowel cafébaas als klant kan soms hard zijn...

Het was een mooie tijd en ik denk er nog dikwijls aan terug. Het leek allemaal simpeler: er was geen Internet, zelfs geen sprake van computers. Geen recessie, uit de pan swingende olieprijzen, Al Qaeda, noem maar op... Het is echter een tijd die onherroepelijk voorbij is.

Huis_van_oostenrijk15

Huis_van_oostenrijk11

Huis_van_oostenrijk16

Huis_van_oostenrijk18_4

De zaak sloot in 1987 en trok heel wat belangstelling in de regionale pers. 'Charel' overleed in 1991, Anna begin dit jaar.

Huis_van_oostenrijk19_3

Klik op de foto's om te vergroten.

Bron & foto's: Marleen Van Wassenhove & Remi De Bruycker, waarvoor dank.

Oudere berichten:
> Wetteren aan de Schelde
> LDD & Respect nodigen uit
> Curieus organiseert drie activiteiten
> Rogeetjen
> Volgende week is het zo ver: de koers passeert in Wetteren
> Wetterse Uitzet
> Komaan Wetteraars, help eens een handje!
> Inschrijven voor de quiz 'Wetteren Dorp Van De Ronde' kan nog tot 2 maart
> Zondag 22 februari is nationale wandeldag
> Binnenkort 'The Birds' van Hitchcock in Wetteren?
> Wetteren heeft drie finalisten in 'Beste speler' 2009
> Anne Marie Hoebeke pleit voor een betere aanpak duivenoverlast
> AGB houdt geen rekening met mindervaliden volgens Piet Van Heddeghem
> SnoWhites treden op in Lede
> Activiteiten Wetterse jeugdverenigingen
> Infoavond: Fair Trade, wat, hoe en waarom
> 'Curieus' nodigt uit
> Inschrijven voor De Ronde Van Vlaanderen quiz kan nog t.e.m. 2 maart
> Gemeenteraad 18 februari
> Carnaval in Wetteren

Archieven per maand:
| maart 2009 | februari 2009 | januari 2009 | december 2008 | november 2008 | oktober 2008 | september 2008 | augustus 2008 | juli 2008 | juni 2008 | mei 2008 | april 2008 | maart 2008 | februari 2008 | januari 2008 | december 2007

Wetteren blogt

  • Marc Poelman blogt over Wetteren.

    Marc (°1955) is geboren en getogen in Wetteren en werkt in een grote Gentse autofabriek waar hij de kwaliteit van het spuitproces opvolgt. Zijn hobby's zijn reizen, film, lezen en de natuur. Hij houdt van stevige rockmuziek, zodat je hem geregeld op een optreden kunt tegenkomen.

Zoeken

Nieuws uit wetteren

Bloggende gemeentes

Kies een gemeente:

Meebloggen?

  • 2007/06/21/icoonblog.gif Zin om mee te schrijven? Of om foto's en filmpjes te maken? Mail ons!